Ζούμε σε μία εποχή έντονα πολιτικοποιημένη. Ή μάλλον, θα θέλαμε να ζούμε σε μια εποχή με έντονα πολιτικοποιημένους ανθρώπους. Δυστυχώς όμως, η σκέψη μας δεν έχει φτάσει σε τόσο εξελιγμένα επίπεδα. Τουλάχιστον, για τους περισσότερους κατοίκους αυτού του ταπεινού πλανήτη.

Ας υποθέσουμε ότι πετυχαίνουμε αυτή τη μικρή ή μεγάλη μερίδα πληθυσμού, που έχει αναπτύξει αρκετά την πολιτική της κρίση και έχει και διαμορφωμένες απόψεις. Μπορούμε, συζητώντας μαζί τους για πολιτικά φρονήματα, να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για τον χαρακτήρα και τον τρόπο σκέψης τους;

Χμμ, δυσκολάκι αυτό. Εκτός από wannabe πολιτικοποιημένη εποχή, ζούμε και στην εποχή της μόδας, του κουλ, του συνηθισμένου, του αναμενόμενου, του αποδεκτού αλλά παράλληλα και του διαφορετικού, του ξεχωριστού, αυτού που θα προκαλέσει εντύπωση. Το αποτέλεσμα αυτών, είναι ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της όχι και τόσο μεγάλης πολιτικοποιημένα σκεπτόμενης μάζας, να λέει μαλακίες για να είναι αρκετά κουλ και in style.

Σε αυτή την ανάμεικτα θλιβερή και εκνευριστική περίπτωση, δεν είναι αρκετά εύκολο να διαβάσεις τον άνθρωπο κάτω από τις λέξεις. Φανφάρες, φρου φρου, αρώματα και περιδέραια, έχουμε δει, έχουμε μυρίσει και έχουμε ακούσει για λιγότερο σοβαρούς λόγους. Δεν εκπλήσσεται κανείς πλέον. Βρίσκεσαι σε μια παρέα και λες πέντε μπαρούφες που διάβασες από την κουλτουριάρα αριστερίζουσα γκόμενα που χαλβαδιάζεις στο facebook, για να ταιριάξεις στο κλίμα. Κάθεσαι στο τραπέζι με τον παππού, τη γιαγιά και τη θεία Νίτσα, έχεις πιάσει που έχεις πιάσει τη δεξιά πλευρά, πας και λίγο πιο άκρη, κράζεις λίγο κάτι μετανάστες που πήραν τη δουλειά του καθόλου τεμπέλη και καλομαθημένου γιου της. Με το μικρότερο επαναστατημένο νιάτο που τυγχάνει και ξαδερφάκι, ορμάς στις πορείες και ονειρεύεσαι φωτιά και ανυπακοή και γενικώς, πάει λέγοντας. Αν όλοι αυτοί, συναντηθούν μια μέρα και αρχίσουν να μιλάνε για σένα, με βάση αυτά που φαντάζονται ακούγοντάς σε να μιλάς, θα βάλουν και στοίχημα φεύγοντας ότι μιλούσαν ο καθένας για άλλο άτομο.

Αν είμαστε τυχεροί και πετύχουμε δείγμα ανθρώπου, που λέει σε όλους αυτό που πιστεύει, υπερβάλλοντας ή μη, μπορούμε να καταλάβουμε κάποιες πτυχές του εαυτού του, τη δεδομένη στιγμή. Αυτό όμως δεν παύει να είναι ένα βεβιασμένο και προσωρινό συμπέρασμα γιατί από αλλού μπορεί να ξεκίνησε κι αλλού να καταλήξει, ανάλογα με τις καταστάσεις, τις ανάγκες του, τις σταθερές του και ένα γενικό «εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα' ρθεις».

Στην τιτανοϋπερτρισμέγιστα τυχερή περίπτωση, που γνωρίσουμε άνθρωπο που από τα πρώτα σκιρτήματα αναζήτησης πολιτικής ταυτότητας, ασπάστηκε μια άποψη, την ακολούθησε, την εξέλιξε και αντέχει ακόμα να την προσαρμόζει στο ρεαλισμό της ζωής του χωρίς να νιώθει την ουτοπία να του τριβελίζει το αυτί και τον εγκέφαλο, τότε ναι, μπορούμε να πούμε ότι εύκολα μαθαίνουμε πολλά πράγματα για το τυπάκι.

Το θέμα όμως τελικά ποιο είναι; Να βρούμε έναν τρόπο εύκολης κατηγοριοποίησης των ανθρώπων, στερώντας έτσι από πολλούς «ασύμβατους» την ευκαιρία να μας ξαφνιάσουν ευχάριστα, ή να αποφασίσουν οι ίδιοι οι άνθρωποι να γίνουν πιο ενδιαφέροντες, με περισσότερα πράγματα να πουν, ώστε να μην είναι προβλέψιμοι και να μας ιντριγκάρουν να τους γνωρίσουμε καλύτερα;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.