«Χρειαζόμαστε κάποιον που πραγματικά θα πάρει αυτή τη χώρα και θα την κάνει σπουδαία ξανά. Μπορούμε να το κάνουμε. Κυρίες και κύριοι, είμαι επισήμως υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ και πρόκειται να κάνουμε αυτή τη χώρα σπουδαία και πάλι», είπε ο Τραμπ, δηλώνοντας την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2016 με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Κι αυτό δεν ήταν παρά μόνο ένα μικρό δείγμα των δηλώσεων που θα ακολουθούσαν κατά τη διαρκεία της προεκλογικής περιόδου. Ο Ντόναλντ Τραμπ, που η βασική του ιδιότητα είνα, εχμ, να είναι πλούσιος, αποφάσισε να διεκδικήσει τη θέση του στην προεδρία των ΗΠΑ, και κατά συνέπεια στην κυβέρνηση του κόσμου.

Γνωστός για τις συχνές ρατσιστικές και σεξιστικές δηλώσεις και εξάρσεις του, ο κύριος Τραμπ, κατάφερε να έχει υποστηρικτές. Και μάλιστα, πολλούς. Υποστηρικτές, που όπως δείχνουν οι σχετικές έρευνες, είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία, λιγότερο μορφωμένοι και κερδίζουν λιγότερα χρήματα από το σύνηθες «target group».

Έρευνες, μελέτες και δημοσκοπήσεις, έδειξαν ότι ο μέσος υποστηρικτής του υποψήφιου δισεκατομμυριούχου, αντιλαμβάνεται ακριβώς τι είναι αυτό που πρεσβεύει, το αποδέχεται και το υποστηρίζει, σε αντίθεση με τις κρυφές ελπίδες όλων των αντιτιθέμενων, που έλεγαν ότι ίσως και να έχουν παρανοήσει.

Όχι, αυτό που κερδίζει τις εντυπώσεις και την υποστήριξη στο πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ, είναι η φαινομενική του ευκολία να λέει «σκληρές αλήθειες». Στη μορφή αυτή, ο κόσμος βλέπει έναν άνθρωπο που του λείπουν οι πολιτικές γνώσεις και η εμπειρία, άρα τον φέρνει πιο κοντά στους ίδιους, που είναι απλοί πολίτες. Βλέπουν έναν άνθρωπο με δύναμη και πλούτο, που αν και έφτασε στα όρια της χρεοκοπίας, ορθοπόδησε κερδίζοντας ακόμα περισσότερα από πριν, οπότε είναι μάλλον έξυπνος και ταλαντούχος. Τέλος, βλέπουν έναν άνθρωπο που λέει αυτό που σκέφτεται, τη στιγμή που το σκέφτεται, όπως κι αν το σκέφτεται. Άρα, στα μάτια τους είναι απλά ειλικρινής.

Φυσικά, δε βλέπουν την αλαζονία, την άγνοια, τη ματαιοδοξία και το ρατσισμό που όλα τα παραπάνω εκφράζουν. Δε βλέπουν τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν κακό πολιτικό και ακόμα χειρότερο άνθρωπο.

Σε ένα υποθετικό σενάριο, στο οποίο αυτός ο άνθρωπος εκλεγεί  πρόεδρος των ΗΠΑ και, βασικά πλανητάρχης, τί θα έχουμε;

Θα έχουμε έναν ηγέτη που σκοπεύει να χτίσει τείχος «κατά των μεταναστών» στο Μεξικό, το οποίο δηλώνει ότι θα βάλει τους ίδιους τους κατοίκους να κατασκευάσουν. Θα έχουμε έναν ηγέτη που σε κάθε του εκδήλωση χρειάζεται να διακόπτει αρκετές φορές το λόγο του, για να απομακρύνει η ασφάλεια διαδηλωτές. Έναν ηγέτη που έχει μείνει στο «αμερικανικό όνειρο» και το κλαίει σαν χαμένα μεγαλεία και έναν ηγέτη που δηλώνει ότι οι μετανάστες είναι «αναγκαίο κακό», οι μεξικάνοι βιαστές και η Ελλάδα δεν μπορεί να σωθεί. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που πολλοί απο τους υποστηρικτές του, ντρέπονται να εκφράσουν δημόσια, σε ένα δημοψήφισμα, τη στήριξή τους.

Μια πιθανή λοιπόν εκλογή του θα οδηγήσει την κοινωνία της Αμερικής, αλλά και τις κοινωνίες του υπόλοιπου κόσμου, σε διχασμό. Όσοι έχουν συνταχθεί μαζί του, θα έχουν καταφέρει να δώσουν ακόμη περισσότερη δύναμη σε αυτόν τον άνθρωπο, πράγμα που γεννά ερωτήματα για το νοητικό επίπεδο και την κριτική ικανότητα μιας μεγάλης μερίδας του πλανήτη. Οι δε πολέμιοί του, θα μείνουν να αναρωτιούνται πώς έγινε αυτό, γιατί ο κόσμος δεν βλέπει αυτό που είναι μπροστά στα μάτια του, ποιοι είμαστε, πού πηγαίνουμε και άλλα τέτοια φιλοσοφικά.

Και επειδή το αστειάκι είναι ακριβώς εκεί, δε γίνεται να μην το πω. Αν πρέπει οπωσδήποτε ο επόμενος πλανητάρχης να ακούει στο όνομα Ντόναλντ, ας είναι τουλάχιστον ο Ντακ. Κι ας μείνει στην ιστορία επειδή δε φορούσε παντελόνια.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.