Ο Κώστας Γάκης είναι ηθοποιός, μουσικός, σκηνοθέτης. Πάνω απ’όλα όμως είναι καλλιτέχνης. Εγώ τον είδα πρώτη φορά στην «Κατσαρίδα» και από τότε δηλώνω φαν του. Γνωρίστε τον παρακάτω και σίγουρα μετά θα ψάχνετε τα θέατρα και το ίντερνετ για να τον δείτε.

Είναι γνωστό ότι είσαι πολυπράγμων. Θα αρκεστώ στις μεγάλες κατηγορίες και θα αναφέρω μόνο τα: σκηνοθέτης, ηθοποιός, μουσικός. Εγώ, προσωπικά, θαυμάζω τους ανθρώπους που ελίσσονται και είναι ικανοί να καταπιαστούν και, κυρίως, να τα καταφέρουν,σε διαφορετικά πεδία. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που πιστεύουν ότι αν θέλεις να «σε πάρουν στα σοβαρά» πρέπει να δραστηριοποιείσαι λίγο μονόπλευρα. Τι θα τους απαντούσες;

Θα απαντούσα ότι αν κάποιος θέλει «να τον πάρουν στα σοβαρά» μάλλον θα ζήσει μια ζωή γελοιότητας. Η ζωή είναι γεμάτη διαφορετικές εμπειρίες, γεύσεις, χρώματα ταξίδια. Προσωπικά πιστεύω και ενθαρρύνω την πολυπραγμοσύνη ως εργαλείο ανίχνευσης του πολυδιάστατου της ζωής και ως εκ τούτου θαυμάζω ανθρώπους που καταπιάνονται με πολλές τέχνες και πολλές γνώσεις.

Ανήκεις στη γενιά των νέων καλλιτεχνών, των εξοικειωμένων με το ίντερνετ και τα μέσα δικτύωσης. Σίγουρα βοηθούν στην προβολή και την προώθηση της δουλειάς σου, αλλά και όλων μας. Τι γίνεται όμως με την προσωπική μας ζωή; Τελικά, κατά τη γνώμη σου, μας φέρνουν πιο κοντά ή μας απομακρύνουν, φοβισμένους πίσω από οθόνες;

Τα social media είναι εξαιρετικά χρήσιμα εργαλεία για την επικοινωνία των ανθρώπων σε όλα τα επίπεδα. Μπορούν να διευρύνουν τη δημοκρατία, μπορούν να διαδώσουν ιδέες και συναισθήματα, μπορούν να λειτουργήσουν ως μια ανοιχτή πλατφόρμα γνώσης και επικοινωνίας. Το αν ο καθένας κάνει λελογισμένη χρήση αυτών των εργαλείων, αυτό είναι μια άλλη υπόθεση. Επίσης το αν πάσης φύσεως μυστικές υπηρεσίες έχουν πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα των πολιτών κι αυτό είναι μια τελείως άλλη υπόθεση...

Υπάρχουν δημιουργοί-όπως ο προσωπικός μου αγαπημένος Νιόνιος- που σου επιτρέπουν να ανακαλύψεις κάτι άλλο κάθε φορά που έρχεσαι σε επαφή με το έργο τους. Τα τραγούδια του Σαββόπουλου, ας μου επιτραπεί να πω, έχουν «επίπεδα κατανόησης». Είναι κάτι που θα ήθελες να συμβεί και με τα δικά σου δημιουργήματα; Είτε θεατρικά, είτε μουσικά;

Αναμφισβήτητα είναι γοητευτικό κάθε έργο τέχνης να έχει πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης. Είναι ωστόσο κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω και κάτι που οπωσδήποτε δεν έχω στο μυαλό μου όταν ξεκινάω να γράψω ένα τραγούδι ή να σκηνοθετήσω ένα θεατρικό έργο.

Η συλλογικότητα, ειδικά στο χώρο του θεάτρου, είναι απαραίτητη προυπόθεση. Το «μαζί» είναι η δύναμη της επικοινωνίας των συντελεστών μεταξύ τους, αλλά και με το κοινό. Είναι, τελικά, μικρή η σκηνή για να χωρέσει τον εγωκεντρισμό;

Αντιθέτως... μέχρι τώρα έχουμε υποστεί τα πάνδεινα και κακοπάθει από πάσης φύσεως εγωκεντρισμούς της σκηνής και του παρασκηνίου. Είναι ανάγκη να ξεμάθουμε.
Και να ξαναμάθουμε συλλογικότητα και ομαδικό πνεύμα. Γι αυτό παλεύουμε στην ομάδα «Ιδέα» στην οποία είμαι μέλος εδώ και δύο χρόνια μαζί με τον Κωνσταντίνο Μπιμπή και την Αθηνά Μουστάκα.

H σκηνοθεσία είναι, ίσως, αυτό που μπορεί να «αγκαλιάσει» την ιδιότητα του ηθοποιού αλλά και του μουσικού. Σου επιτρέπει να ασχοληθείς και με τα δύο, καθοδηγώντας τους συντελεστές μιας παράστασης. Θα μπορούσες-ή θα ήθελες- να ασχοληθείς κάποια στιγμή μόνο μ’αυτό;

Όχι. Αν στρεφόμουν σε μια μόνο τέχνη κάποια στιγμή, αν μου γύριζε το κεφάλι εντελώς και βουτούσα σε μια μονομανία, αυτή θα ήταν σίγουρα η μουσική.

Ζούμε σε μια χώρα βαθιά συντηρητική. Όσο κι αν προσπαθεί να εκμοντερνιστεί, τα στερεότυπα δεν την αφήνουν. Ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης στην αφύπνιση που έπρεπε να έχει ήδη γίνει; Η προβολή θεμάτων «ταμπού» μπορεί να εξοικειώσει το κοινό;

Δεν πιστεύω ότι ζούμε σε μια συντηρητική χώρα. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στις αλλαγές που συντελούνται αυτή τη στιγμή στις ψυχές των ανθρώπων καθώς και στην πολιτική σκηνή της χώρας. Σε αυτήν εδώ τη χώρα γεννήθηκε η κριτική σκέψη, η αμφισβήτηση και η δημοκρατία. Πιστεύω ότι αυτοί οι σπόροι είναι πάντα ενεργοί και αυτή εδώ η ιστορική στιγμή ευνοεί για να φυτρώσουν τα σχετικά άνθη!

Πολλοί πιστεύουν ότι η ποιότητα είναι για τους λίγους.΄Οτι όσο πιο αξιόλογο είναι κάτι, τόσο λιγότεροι το καταλαβαίνουν. Εσύ τι λες; Υπάρχει «μαζική ποιότητα» ή γίνεται αναγκαστική έκπτωση στην τέχνη;

Πιστεύω σε μια τέχνη λαϊκή και βαθιά ανθρώπινη. Μια τέχνη που είναι υψηλή και «ακριβή»  ακριβώς επειδή είναι επικοινωνιακή και κατανοητή σε όλους. Όσο πιο εσκεμμένα ακατονόητη και θολή είναι η τέχνη, τόσο λιγότερο ποιοτική τη θεωρώ.

Μας έχεις πει ότι «όλα είναι προπαγάνδα». Είσαι άνθρωπος που αντέχει την αλήθεια-πικρή ή μη- ή προτιμάς τα χρυσωμένα χάπια;

Το τραγούδι στο οποίο αναφέρεσαι το έγραψα όταν η Ελλάδα έμπαινε στα μνημόνια και σε αυτή την καταστροφική πολιτική λιτότητας που χρησιμοποιούσε κάθε είδους προπαγάνδα για να εγκαθιδρύσει το φόβο και να πετύχει την οικονομική υποδούλωση της χώρας. Γι αυτό έγραψα εκείνο το τραγούδι. Σε προσωπικό επίπεδο την έχω πατήσει πολλές φορές από διάφορα «χρυσωμένα χάπια» αλλά και ο ίδιος δεν είμαι κανένας άγιος. Ωστόσο προσπαθώ καθημερινά να κινούμαι προς την αλήθεια γιατί εδώ και λίγα χρόνια ανακάλυψα ότι είναι πολύ πιο ξεκούραστη από το ψέμα.

Kάθε μορφή έκφρασης μέσω της τέχνης είναι από μόνη της ένα είδος ψυχανάλυσης. Εσύ αλλάζεις μέσω της δουλειάς σου; Γνωρίζεις τον εαυτό σου καλύτερα;

Συμβαίνει αυτό. Αλλά υποθέτω ότι το ίδιο συμβαίνει με κάθε δουλειά που δεν είναι δουλεία. Κάθε εργασία που σε σκάβει και γονιμοποιεί σκέψη και συναίσθημα είναι εργαλείο αυτογνωσίας.

Ένας καλλιτέχνης οφείλει να ειναι πολιτικοποιημένος;

Απολύτως: με κάθε ανάσα, με κάθε δράση, με κάθε λέξη.

Τέλος, μια συμβουλή για τους mindtrappers που μας διαβάζουν. Πιστεύεις ότι πρέπει να αποφεύγουμε τις παγίδες πάσει θυσία ή μαθαίνουμε απ’τα λάθη μας;

Πιστεύω ότι για να μάθεις από τη ζωή πρέπει να την πατήσεις πολλές φορές. Να πέσεις και να ξανασηκωθείς πολλές φορές. Να πέσεις στο λάκκο με τα φίδια και να αφεθείς στο δηλητήριο μέχρι να βρεις τη δύναμη να βγεις ξανά στο φως. Και πάλι από την αρχή

Φωτογραφία: http://tospirto.net/theater/people/12235

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.