Είναι αλήθεια φίλοι μου, ότι όλοι μας, μια φοβία με τις αρρώστιες και τους γιατρούς, την έχουμε. Δεν είναι τυχαίο, όλα ξεκίνησαν κάπου στο δημοτικό όταν τα ματάκια μας γυάλιζαν λίγο παραπάνω ένα πρωί και η μαμά αποφάσισε να μας βάλει θερμόμετρο πριν μας ετοιμάσει για το σχολείο.

Στη θέα του 37,6 έπεσε ημιλιπόθυμη, πήρε τρεις μέρες άδεια και μας φάσκιωσε σε ένα κρεβάτι αγκαλιά με δυο σόμπες και ένα καλοριφέρ. Κι έτσι ξεκίνησε ένας ατέρμονος αγώνας δρόμου, να προλάβουμε και να αναρρώσουμε από κάθε μορφή κρυώματος ή ίωσης, πριν μας προλάβει αυτό.

Υπάρχουν όμως και, ουκ ολίγες περιπτώσεις, που ο πυρετός βρίσκει τον τρόπο του κι ανεβαίνει. Στο 37,5 αρχίζουμε τα χάπια, τις σούπες και τα τέια, στο 38 φτιάχνουμε σπιτικό ισοθερμικό κουκούλι, που θα μας κρατήσει μέχρι την άνοιξη που θα γίνουμε πεταλούδες, και στο 38,5 πεθαίνουμε.

Και στα τρία στάδια βέβαια, δεν θίγουμε την πιθανότητα να επισκεφθούμε έναν ειδικό. Γιατρό τον λέμε στο χωριό μου. Και καλά κάνουμε θα μου πείτε, γιατί αυτός ο σαδιστής με ψυχολογικά προβλήματα, μπορεί να μας κάνει εξετάσεις και- κρατηθείτε- να μας πει τι έχουμε και πώς αντιμετωπίζεται. Απαπα, μακριά από μας!

Γελάσατε; Το ήξερα, είμαι αστεία. Τώρα όμως σκεφτείτε το και λίγο. Αυτή ακριβώς η βεβαιότητα ότι με μία- συνήθως- επίσκεψη, θα μάθουμε από τι πάσχουμε, είναι και ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας. Η άγνοια δε σκότωσε ποτέ κανέναν. Αντιθέτως η περιέργεια, ξέρετε τι έκανε στο καημένο το γατί.

Γι’αυτό κι εμείς, πιστεύουμε ότι αυτό που δεν ξέρουμε, δεν μπορεί να μας βλάψει. Γιατί πάντα, μα πάντα, το μυαλό μας πάει στο χειρότερο. Ο πονοκέφαλός μας είναι όγκος στον εγκέφαλο, η ενόχληση στο λαιμό πολύποδας στις φωνητικές χορδές και πάει λέγοντας. Άρα αν πάμε στο γιατρό και μας επιβεβαιώσει το φόβο μας, θα πάμε από έμφραγμα και όχι από την ίδια την αρρώστια.

Ότι ακόμα και σ’αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχουν πράγματα που μπορούν να γίνουν για να προλάβουμε τα χειρότερα, δεν έχει καμία μα καμία σημασία. Ας επιστρέψω όμως στο θέμα μου, που είναι η φοβία της ασθένειας και όχι η διαπίστωση ύπαρξής της.

Πηγαίνοντας λοιπόν στο γιατρό με συνάχι και βηχαλάκι, το πολύ πολύ να πάρετε καμιά αντιβίωση. Αλλά όχι, η ρινική συμφόρηση είναι κάτι που αν περιμένουμε, θα περάσει από μόνο του. Ξέρουμε κι απ’τη γιαγιά, βάζουμε το κεφάλι μας πάνω από κατσαρόλα που βράζει νερό και μετά μυρίζουμε οινόπνευμα. Σαφώς αποτελεσματικότερα από ένα ειδικό αποσυμφορητικό, που έχει φτιαχτεί ειδικά για να «ξεβουλώνει».

Πού θέλω να καταλήξω; Ας συνοψίσουμε. Όταν ανεβάζουμε πυρετό, δεν είμαστε ετοιμοθάνατοι. Ο γιατρός είναι καλός άνθρωπος και δε θέλει να μας σκοτώσει. Και στην τελική, αν έχουμε κάτι σοβαρό, αργά ή γρήγορα θα το καταλάβουμε, όταν μας σηκώσουν τέσσερις. Πόσο χειρότερα μπορεί να είναι, αν το μάθουμε νωρίς και έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι γι’αυτό;

Και επειδή εγώ είμαι γυναίκα των λόγων μου, χθες που ανέβασα 37,8 και δεν μπορούσα να καταπιώ, πέρασα για τσάι και συμπάθεια από ένα ιατρείο. Βέβαια ήμουν άτυχη, έπεσα σε σκιτζή. Τι κι αν είπε «αμυγδαλίτιδα», έγω ξέρω ότι πάσχω από τυφοειδή πυρετό.

Ετοίμασα, φυσικά, το πρόγραμμα της ανάρρωσης. Ξάπλα, με τρεις κουβέρτες, δύο αγαπημένα πρόσωπα να κάνουν θελήματα, θερμοφόρα για μαξιλάρι, στήριγμα μέσης και αγκάλιασμα ποδιών και πολλή πολλή γκρίνια.

Τρία τάματα την ημέρα και, όπως ευτυχώς μου είπε χθες μία φίλη, κάθε μισή ώρα κραυγή «θέλω τη μαμά μου». Πιστεύω ότι σε τρεις μέρες θα είμαι περδίκι.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.