Ζούμε σε χρόνια που - λόγω κρίσης- ευνοείται το κυνήγι των ονείρων και όχι οι «βολεμένες» θέσεις εργασίας - μιας και αυτές δεν υπάρχουν πια-. Αποτέλεσμα: πολύς κόσμος, από αλλού ξεκινάει και αλλού καταλήγει. Θεωρείς ότι είσαι από τους τυχερούς που βρήκαν από νωρίς το δρόμο τους;

Ήθελα και έλεγα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός από την προεφηβική μου ηλικία. Τον δρόμο για όλα όσα θέλεις να κάνεις τον διαμορφώνεις προχωρώντας. Για όσα ονειρευόμαστε δεν υπάρχει λυσάρι. Και ευτυχώς. Το να κυνηγάς τα όνειρά σου δεν είναι τυχοδιωκτισμός. Είναι πείσμα, οργάνωση, φαντασία, συζήτηση, μόχθος, αγώνας, αποτυχία, αυτοκριτική, προσπάθεια ξανά.Τα εμπόδια είναι εκεί για να τα υπερβαίνουμε.

Κάποιοι λένε ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν «γερό στομάχι» για να αντέξουν στο χώρο. Άλλοι πάλι, ότι οι καλλιτέχνες έχουν ένα «κόλλημα», μια «πετριά». Εσύ πιστεύεις ότι έχουν όλοι οι καλλιτέχνες κάποιο χαρακτηριστικό γνώρισμα; Αν ναι, ποιο;

Δεν υπάρχει, κατά την γνώμη μου, μια γενική και αφηρημένη κατηγορία «καλλιτέχνες» η οποία να προσδιορίζεται επαρκώς και να έχει ορισμένα σαφή χαρακτηριστικά. Δεν εκτιμώ τις γενικεύσεις σε αυτόν τον βαθμό. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν σύνολα ανθρώπων που έχουν κοινές στοχεύσεις. Έχω την σκέψη πως υπάρχουν ποιητές, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, εικαστικοί, μουσικοί, πεζογράφοι, οι οποίοι, παρά τις αντιξοότητες της illustration «ευμάρειας» κάποτε και τις τεράστιες δυσκολίες της βίαιης και άδικης πραγματικότητας των τελευταίων ετών, εξακολουθούν να παλεύουν να συνθέσουν ουσιωδώς έργα, χωρίς να χρησιμοποιούν τις συνθήκες ως άλλοθι αλλά ως καύσιμο.

Πες μου ένα επάγγελμα που θαυμάζεις, αλλά δεν θα μπορούσες ποτέ να κάνεις.

Φαντασιακά θα μου άρεσε να είμαι ζωγράφος. Αλλά δεν μπορώ. Οι απόπειρες να ζωγραφίσω το πιστοποιούν περίτρανα.

Έχεις επηρεαστεί ποτέ από ρόλο τόσο, ώστε να αλλάξεις οπτική ή τρόπο σκέψης σε κάποιο θέμα;

Οι ρόλοι και η συνθετική διαδικασία προσέγγισης και εκτέλεσής τους με διαμορφώνουν και με επηρεάζουν. Διευρύνουν την σκέψη μου γύρω από τα θέματα που πραγματεύονται. Όχι πάντοτε φυσικά, όχι πάντα με τον ίδιο τρόπο, όχι πάντα στον ίδιο βαθμό. Όμως συμβαίνει.

Είμαστε η γενιά, που με τη βοήθεια των τεχνολογικών εξελίξεων, έχουμε πρόσβαση σε τηλεοπτικές δουλειές όποιας χώρας θέλουμε. Φυσικά, επιλέγουμε την Αμερική να μας «ταΐσει». Και μιας και γνωρίζει τέτοια επιτυχία, γίνονται πολλές απόπειρες αυτούσιας μεταφοράς στην ελληνική τηλεόραση, αλλά και πολλές επιρροές σε ελληνικές ιδέες. Πόσο επιτυχημένο το θεωρείς αυτό, μιας και μιλάμε για εντελώς διαφορετικές κοινωνίες;

Μια σειρά που στοχεύει απλώς και μόνο στο να μοιάσει με «Αμερικάνικη» δεν θα έχει, σε βάθος χρόνου, κατά την γνώμη μου, κάποια τύχη. Όμως ο δημιουργός που επιθυμεί να διαμορφώσει κάτι αυθεντικό και δεν προσπαθεί να εξαπατήσει, δεν έχει λόγο να είναι ερμητικά κλειστός απέναντι σε επιρροές οι οποίες μπορεί να αποδειχθούν γόνιμες. Είναι άλλο η μίμηση, η οποία άλλωστε είναι και χρήσιμο εργαλείο, είναι άλλο ο μιμητισμός, και εντελώς άλλο η επιρροή και οι αναφορές.

Αν μπορούσες να αλλάξεις μία νοοτροπία της κοινωνίας μας, ποια θα ήταν αυτή;

Δεν ξέρω, εφόσον με ρωτάς χρησιμοποιώντας τον όρο νοοτροπία. Ωστόσο, μια ροπή καθίζησης, εύκολης απογοήτευσης, παθητικότητας και αδράνειας, θα ήθελα να μην είχε τόσο «υψηλή τιμή» για να το πω και με αυτόν τον τρόπο.

Ένας ηθοποιός, μέσα απ’τους ρόλους του, αποκτά ενσυναίσθηση, γνώσεις πάνω σε πολλά και διαφορετικά αντικείμενα, γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του, μεταμορφώνεται και τόσα άλλα. Εσένα τι σε εξιτάρει περισσότερο σ’αυτή τη δουλειά;

Η δημιουργία, συλλογικά και προσωπικά, παραστατικών συμβάντων, τα οποία επενεργούν στους δημιουργούς και στους θεατές, διεγείρουν συναισθήματα, ενεργοποιούν σκέψεις, ανοίγουν συζητήσεις. Δεν είναι πάντα δυνατό να κατορθωθεί, αλλά ποτέ δεν είναι και αδύνατο. Είναι πάντα προς διεκδίκηση.

Και μιας και λέμε τα καλά, ας πούμε και τα στραβά. Ποιο είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα του επαγγέλματος;

Πρώτον, η στρεβλή πεποίθηση η οποία συντηρείται μέσα και γύρω από αυτό. Ότι ηθοποιός σημαίνει νάρκισσος, διπρόσωπος, διάσημος, πλούσιος και με λευκά δόντια. Και δεύτερον, μια αντίληψη ότι είναι τέχνη με εντελώς αφηρημένους όρους και όχι κάτι χειροπιαστό. Είναι πολλά τα στερεότυπα με τα οποία έρχεσαι αντιμέτωπος.

Στο δίλημμα καριέρα ή έρωτας τι θα απαντούσες; Τι είναι αυτό που μπορεί να γεμίσει περισσότερο έναν άνθρωπο;

Μα υπάρχει λόγος να απαντήσω σε ένα τέτοιο δίλημμα; Νομίζω κανένας. Δηλαδή ή που θα δουλεύω όλη μέρα σαν στερεοτυπικός καριερίστας, ή που θα είμαι κλεισμένος σε ένα μικρό πανέμορφο σύννεφο και θα φιλιέμαι ανταλλάσσοντας όρκους αιώνιου πάθους; Πλάκα κάνουμε;

Εδώ προσθέτεις ό,τι θέλεις. Κάτι που δε ρώτησα ή κάτι που απλά θέλεις να μας το πεις.

«Γιατί, τι σκατά θα είσαι άμα δεν μπορείς να εμπιστευτείς έναν άνθρωπο, μια ανθρώπινη ματιά, ένα ανθρώπινο χαμόγελο, τον ανθρώπινο λόγο; Άμα δε διαθέτεις ένα χαμόγελο, μια στοργική ματιά, άμα δε θυμώνεις, δε βρίζεις, γενικά άμα από άνθρωπος γίνεις ένα κλειστό όστρακο;

Xρόνης Μίσσιος - Καλά εσύ, σκοτώθηκες νωρίς

Φωτογραφία: www.vice.com

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.