Ο Νικόλας Μπράβος είναι ένας πολύ ιδιαίτερος γιατρός. Τόσο, που τον κέρδισε η υποκριτική. Αγαπάει το θέατρο και, ήδη, στα 24 του έχει παίξει σε πολλές παραστάσεις με μεγάλη επιτυχία. Ενδεικτικά, κάποιες φετινές του δουλειές, το «Κρέας» σε σκηνοθεσία Ιωσήφ Βαρδάκη και οι «Ακροβάτες της Τύχης», της Κέλλυς Σταμουλάκη. Έκανε εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές, αλλά έγινε γνωστός από το ρόλο του στη «Μοντέρνα Οικογένεια». Για όσους τον γνωρίσουν σήμερα, αλλά και για όσους τον «παρακολουθούν» ήδη, σε λίγο καιρό θα προβληθούν τα επεισόδια που πήρε μέρος στη σειρά «Δικαίωση». Συντονιστείτε.

Έχεις περάσει από κάποιες τηλεοπτικές σειρές, αλλά τελικά σε γνωρίσαμε καλύτερα μέσα από τη «Μοντέρνα Οικογένεια». Προσπαθείς να «γεμίσεις τα παπούτσια» του Αμερικανού ηθοποιού στον αντίστοιχο ρόλο; Ή ο τηλεοπτικός Πέτρος είναι αποτέλεσμα βασισμένο στον δικό σου χαρακτήρα και τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα;

Ο Αμερικανός ηθοποιός κι εγώ είμαστε δυο διαφορετικοί άνθρωποι. Και να ήθελα δε θα μπορούσα να «γεμίσω τα παπούτσια» του, φοράμε διαφορετικό νούμερο. Είχα στα χέρια μου ένα σενάριο το οποίο έπρεπε να υπηρετήσω και τα δικά μου εργαλεία, με τα οποία δούλεψα και πειραματίστηκα.

Υπάρχει για σένα το μοντέλο της «ιδανικής» οικογένειας; Αν ναι, ποιο είναι;

Για μένα, «οικογένεια» σε όποια μορφή της σημαίνει σεβασμός, αποδοχή στη διαφορετικότητα και αγάπη.

Έχεις παίξει και σε παιδικό θέατρο. Λένε ότι ο πιο δύσκολος θεατής είναι τα παιδιά. Πρέπει να τους τραβήξεις την προσοχή, να τα βοηθήσεις να καταλάβουν και να νιώσουν. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία για σένα;

Για δεύτερη συνεχή χρονιά βρίσκομαι στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο και συμμετέχω και φέτος σε μια πολύ ωραία δουλειά, στην παιδική παράσταση «Ακροβάτες της Τύχης», ένα έργο της Κέλλυς Σταμουλάκη, σε σκηνοθεσία της ίδιας και μουσική Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, με την Ευριδίκη στο ρόλο της Μοίρας και έναν πολύπλευρο θίασο ηθοποιών, μουσικών και ακροβατών. Είναι μια υπέροχη εμπειρία. Τα παιδιά είναι η χαρά της ζωής και είναι ευλογία να συναναστρέφεσαι και να παίζεις μαζί τους. Νιώθω τυχερός που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία.

Παίζεις, όμως, και πολλά χρόνια πιάνο. Όταν κάθεσαι να παίξεις, το κάνεις για εξάσκηση επειδή «πρέπει» ή απλά σε χαλαρώνει και το κάνεις για ευχαρίστηση;

Υπάρχουν στιγμές που είναι καθαρά δικές μου προσωπικές και παίζω ό,τι θέλω εγώ. Αλλά έχουν υπάρξει και περίοδοι που πρέπει να μελετάω πολλές ώρες ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα για κάποιο σκοπό. Για παράδειγμα πριν το δίπλωμά μου τον περασμένο Ιούνιο ή ενόψει κάποιας συναυλίας. Όμως, όπως και να ‘χει, είναι κάτι που με ευχαριστεί και με γεμίζει, αλλιώς δε θα το έκανα.

Η τηλεόραση σου προσφέρει πιο γρήγορη και εύκολη αναγνωρισιμότητα, ενώ το θέατρο την αμεσότητα και την αλληλεπίδραση με το κοινό. Εσύ τι προτιμάς; Μικρή οθόνη ή σανίδι;

Και τα δύο έχουν τη γοητεία τους (για τους δικούς τους ξεχωριστούς λόγους). Δεν ξεχωρίζω κάτι.

Είσαι της άποψης - όταν μιλάμε για βιοπορισμό από την Τέχνη- ότι αν μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να κάνει ο,τιδήποτε άλλο, δεν αξίζει να το κάνεις;

Για μένα προσωπικά είναι μια ανάγκη να ασχολούμαι με την τέχνη, χωρίς να σημαίνει πως φαντάζομαι τον εαυτό μου να κάνω μόνο αυτό και τίποτα άλλο. Πιστεύω όμως είναι το πώς νιώθει ο καθένας. Δε νομίζω πως υπάρχουν κανόνες.

Mε ποιον θεατρικό ήρωα θα ήθελες να ανταλλάξεις ζωές; Χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεσαι μαζί του, απλά να «ζηλεύεις» τις εμπειρίες του.

Μου αρέσει η δική μου ζωή, δε νομίζω πως με ενδιαφέρει μια τέτοια ανταλλαγή. Καταλαβαίνω πώς το εννοείς, ωστόσο δε νομίζω πως «ζηλεύω» τις εμπειρίες κάποιου θεατρικού ήρωα. Οι ήρωες υπάρχουν στη φαντασία του συγγραφέα. Εμείς είμαστε που τους δίνουμε ζωή κι ως εκ τούτου τα έχουμε όλα μέσα μας, άρα μπορώ να δοκιμάσω τα πάντα ανά πάσα στιγμή. Στο χέρι μας είναι. Σίγουρα με ιντριγκάρει αυτό το παιχνίδι που λέγεται υποκριτική, αλλά είναι απλά ένα παιχνίδι. Η πραγματική ζωή είναι στο εδώ και τώρα.

Η ιατρική, ως επάγγελμα, είναι κάτι που χρειάζεται απόλυτη αφοσίωση. Το ίδιο ακριβώς και η υποκριτική. Εσύ πώς καταφέρνεις να συνδυάσεις σχολή, θέατρο και τηλεόραση;

Δύσκολα. Δε συνδυάζονται. Η Ιατρική είναι μονογαμική. Γι’ αυτό προς το παρόν έχει μπει σε μια δεύτερη μοίρα.

Θα μπορούσες να τα εγκαταλείψεις όλα για να κυνηγήσεις τα όνειρά σου; Ή τα ζεις ήδη;

Υποθέτω πως ναι. Σε ένα βαθμό έχω δοκιμάσει να το κάνω. Ωστόσο δεν είναι κάτι που μπορώ να σου απαντήσω με βεβαιότητα, γιατί δεν έχω βρεθεί σ’ αυτή τη θέση μέχρι τώρα.

Ποια στιγμή, στην επαγγελματική σου πορεία, ένιωσες πραγματική ευτυχία; Ήταν στο κλείσιμο μιας δουλειάς, στην ταύτιση με κάποιο ρόλο, σε ένα χειροκρότημα ή κάτι εντελώς διαφορετικό;

Έχω νιώσει στιγμές ευτυχίας σε όλες τις περιπτώσεις που ανέφερες και σε πολλές άλλες. Είναι αλήθεια πως το επάγγελμα του ηθοποιού κρύβει πολλές συγκινήσεις. Είναι ευλογία και κατάρα μαζί. Κι αυτό στο λέω μέσα από τη μικρή εμπειρία που έχω. Είναι «κωλοδουλειά» έλεγε συγκινημένος ένας συνάδελφος τις προάλλες που βγήκαμε όλοι μαζί για φαγητό μετά το τελευταίο γύρισμα της «Μοντέρνας Οικογένειας». Γιατί ένας κύκλος έκλεισε και ήρθε η ώρα να αποχωριστείς τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκες, δέθηκες, μάλωσες, νευρίασες, γέλασες, αγάπησες. Είναι σαν μια σχέση ερωτική. Πάντα κάτι τελειώνει, κάτι καινούριο έρχεται. Οπότε όπως καταλαβαίνεις είναι αρκετές οι στιγμές ευτυχίας, στην αρχή, κατά τη διάρκεια και στο τέλος καθεμιάς από αυτές τις σχέσεις. Και φυσικά σε προσωπικό επίπεδο, ίσως έχεις κάποιες πολύ φωτεινές στιγμές.

Τέλος, μια ερώτηση αφιερωμένη στους Mindtrappers. Έχεις μάθει να ξεχωρίζεις τις παγίδες;

Προχωράω και μαθαίνω. Νομίζω πάντως είμαι σε καλό δρόμο.

Φωτογραφία: blogs.gossip-tv.gr

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.