Ο Μελέτης Ηλίας είναι νέος και πολύ ταλαντούχος. Δεν είχε παιδικό όνειρο να γίνει ηθοποιός, αλλά η τύχη τα έφερε έτσι που το έκανε. Εσείς που τον ξέρετε ήδη από «Το σόι σου» απολαύστε τον ξανά. Οι υπόλοιποι, τρέξτε να τον γνωρίσετε στην παράσταση «Αδερφοί Καραμαζόφ» του Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφυλλίδη στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης από 14 Απρίλη, όπως επίσης και στην παράσταση «Βόιτσεχ» του Μπίχνερ σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου στο θέατρο black box στη Θεσσαλονίκη 2,3,4 και 5 Απρίλη.

Με αφορμή τη σειρά που πρωταγωνιστείς,πιστεύεις ότι «το σόι» μπορεί να κάνει κακό σε ένα ζευγάρι; Ή υπάρχει μια χρυσή τομή στην επιρροή που ασκεί η ευρύτερη οικογένεια;

Νομίζω ότι αν το ζευγάρι έχει ένα ισχυρό δεσμό που το κρατάει μονοιασμένο και αγαπημένο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από ό,τι συμβαίνει γύρω του. Αλλά πολλές φορές επηρεαζόμαστε από τα λόγια των άλλων και πέφτουμε σε παγίδες που δε φανταζόμαστε ότι υπάρχουν. Θέλει υπομονή και δουλειά για να είσαι ανεπηρέαστος και αφοσιωμένος στην οικογένεια που έχεις δημιουργήσει.

Η ενασχόληση με την τέχνη, είναι για σένα, επάγγελμα ή λειτούργημα;

Πολλές φορές είναι το ένα και πολλές το άλλο. Με τα θετικά και τα αρνητικά που έχουν και τα δύο. Όπως πολύ κόπο, ιδρώτα, τρομερή επιβεβαίωση, τη μαγική στιγμή της δημιουργίας, το να βρίζεις που ασχολείσαι με κάτι τόσο μάταιο, το να χτυπάς το σώμα σου και τη φωνή σου γιατί ψάχνεις κάτι που ποτ δε βρίσκεις, το να σε χειροκροτούνε άνθρωποι που δεν τους ξέρεις, το να σε σταματάει κάποιος στο δρόμο και να σου λέει έναν καλό λόγο, το να μην έχεις χρήματα να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου και πολλά άλλα.

Πιστεύεις ότι το θέατρο είναι κάτι που αν είναι να το αγαπήσεις, το αγαπάς από παιδί ή μπορεί να σου προκύψει κάτω απο συγκεκριμένες συνθήκες;

Για μένα ήταν το δεύτερο. Ως παιδί δεν έτυχε να το γνωρίσω καθόλου. Και ξαφνικά, μια ωραία μέρα στα είκοσί μου, είδα μια παράσταση και είπα αυτό θέλω να κάνω. Βέβαια από άνθρωπο σε άνθρωπο λειτουργεί διαφορετικά.

Η εναλλαγή ρόλων -πόσο μάλλον στο θέατρο- σου δίνει τη δυνατότητα να γίνεις ένας άλλος, μια μορφή «ενσυναίσθησης». Σε έχει βοηθήσει αυτό στη ζωή σου; Είναι πιο εύκολο να καταλάβεις τους ανθρώπους;

Νομίζω ότι είναι πιο εύκολο να καταλάβεις τις διαφορετικές πτυχές του εαυτού σου. Πράγματα που ούτε είχες φανταστεί ότι μπορείς να κάνεις ή να πεις, βλέπεις ότι τελικά μπορείς και με το παραπάνω. Ή ακόμα και κάποιες σκοτεινές γωνίες του μυαλού σου που σιγά σιγά τις φωτίζεις και βλέπεις πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις σε φαντασία και αποτελεσματικότητα.

Υπάρχει τελικά σύγκριση μεταξύ θεάτρου και τηλεόρασης; Ή είναι τόσο ξένα μεταξύ τους που δεν τίθεται θέμα διαφορών και ομοιοτήτων;

Δυστυχώς η εκπαίδευση του ηθοποιού στην Ελλάδα είναι μόνο θεατρική. Θα έπρεπε να υπάρχει εξίσου καλή εκπαίδευση και για τη λειτουργία του ηθοποιού μπροστά από την κάμερα. Τότε θα μπορούσαμε να μιλάμε για παιχνίδι επί ίσοις όροις, γιατί προς το παρόν δεν είναι.

Υπάρχει μία τάση θαυμασμού προς τους δραματικούς ρόλους που θεωρούνται πιο «δύσκολοι». Λένε όμως ότι η κωμωδία- όταν θέλεις να αποφύγεις τη γελοιότητα- είναι ακόμα δυσκολότερη. Εσύ τι πιστεύεις;

Αυτό που πιστεύω είναι ότι όταν θέλεις να κάνεις κάτι σοβαρά και αποτελεσματικά, πρέπει να δουλέψεις το ίδιο σκληρά και για τα δύο. Γιατί μόνο με επιμονή και προσπάθεια βγαίνει αποτέλεσμα. Σε άλλη περίπτωση απλά επιστρατεύεις τις ευκολίες σου κι αυτό δεν έχει ενδιαφέρον.

Είναι αλήθεια ότι, στα ελληνικά σχολεία, η τέχνη είναι παραμελημένη. Πόσο σοβαρή είναι αυτή η παράλειψη;

Όπως προείπα, εγώ δεν είχα καμία σχέση με την τέχνη και το θέατρο μέχρι τα είκοσί μου. Οπότε αυτό οφείλεται πρωτίστως στην οικογένεια και μετά στην εκπαίδευση. Νομίζω ότι και από τις δύο αυτές πηγές πρέπει να τρέξει το νερό της επαφής με την τέχνη όπως και με όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Μακάρι να δοθεί σε ένα παιδί η δυνατότητα της επιλογής μέσα από πολλούς διαφορετικούς δρόμους γνώσης και γνωριμίας με όλες τις επαγγελματικές δραστηριότητες.

Πολλοί γονείς, αποτρέπουν τα παιδιά τους από τις καλλιτεχνικές τους τάσεις και τους ζητάνε «σοβαρές» σπουδές. Υπάρχει όμως κάτι πιο σοβαρό από την ψυχική καλλιέργεια;

Ο φόβος για την αβεβαιότητα, οδηγεί τους γονείς να κρύβουν από το παιδί αυτή την επιλογή. Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν είναι απαραίτητα λάθος, γιατί το παιδί έχει μια άλλη εικόνα από αυτή που πραγματικά είναι η φύση της δουλειάς μας. Άλλο να βλέπεις ως θεατής και άλλο να ζεις από αυτό. Το καλύτερο που μπορεί να γίνει, είναι να καταλάβει ο νέος/νέα με τι πραγματικά σκοπεύει να ασχοληθεί, τι κερδίζει και τι χάνει από αυτή την επιλογή.

Θα μπορούσες να αλλάξεις επάγγελμα, ελλείψει δουλειάς στο χώρο σου;

Το να μπορείς να ζεις εσύ και η οικογένειά σου, το να έχεις ένα πιάτο φαι να προσφέρεις σπίτι σου, είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο. Οπότε ναι, θα προσπαθούσα να βρω μια πηγή εσόδων και από άλλη εργασία αν δεν είχα δουλειά στο θέατρο ή στην τηλεόραση.

Τελικά η κρίση, τόσο η οικονομική όσο και των αξιών, έκανε καλό στην τέχνη; Είναι, αυτή, η μόνη μας διέξοδος;

H κρίση είναι σίγουρα κάτι πολύ άσχημο στις ζωές των ανθρώπων. Η στροφή προς την τέχνη είναι κάτι που βοηθάει στην ποιότητα της ζωής. Αλλά βασικό επίσης ζήτημα είναι η διαβίωση που σίγουρα υπάρχει σε πολλούς ανθρώπους γύρω μας. Ελπίζω η τέχνη να βοηθήσει πρακτικά και σε αυτό το θέμα γιατί η δύναμή της είναι μεγάλη, αλλά πολλές φορές ανεκμετάλλευτη.

Τέλος, μια συμβουλή για τους Mindtrappers. Πώς να ξεχωρίζουν τις παγίδες;

Ο μόνος τρόπος είναι να ακολουθήσουν το ένστικτό τους και την πίστη στη δύναμη που έχουν.

Φωτογραφία: http://beater.gr/interview-meletis/

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.