Καλημεροκαλησπέρες, γιατί δεν ξέρω και ποια ώρα θα με διαβάσετε. Ετοιμαστείτε να ακούσετε κάτι που αν ξεστομίσω δυνατά θα πέσει φωτιά να με κάψει, σεισμοί, λοιμοί και καταποντισμοί θα καταστρέψουν τον κόσμο, θα ξαναγίνουμε γορίλες και θα μας φάνε οι δεινόσαυροι.

Δε θα ψηφίσω Αντώνη Σαμαρά στις εκλογές. Σιωπή είναι αυτό; Δε σοκαριστήκατε;

Tότε μάλλον έχετε μετακομίσει πρόσφατα στη χώρα του μουσακά, γιατί αν σας το έλεγα αυτό πριν δύο χρόνια θα ψάχνατε σημάδια εισόδου του εξωγήινου μικροτσίπ.

Ομολογώ ότι ήταν μια απόφαση που λήφθηκε μετά από πολλή σκέψη. Είμαι συναισθηματικά δεμένη με τα μνημόνια, τα μετρούσα κάθε βράδυ για να με πάρει ο ύπνος και μου είναι δύσκολο να τα αποχωριστώ. Αν και ίσως θα μπορούσα αντί να τα σκέφτομαι να πηδάνε φράχτες περνώντας στα καταπράσινα λιβάδια που παίζουν ελεύθερα, να φανταστώ ότι τα τρώνε λύκοι.

Παρά τις δυσκολίες, η απόφαση πάρθηκε, ο κύβος ερρίφθη και η μπαλίτσα του κυρίου Σαμαρά δεν μπήκε σε κανένα δίχτυ.

Όσο κι αν προσπάθησε ο εν λόγω «κύριος» να μας δείξει το «εγώ σας πάω» πρόσωπο του μακαριστού πάλαι ποτέ αρχιεπισκόπου, δεν έπεισε κανέναν. Οι –φυσικά στημένοι- νεολαίοι που κόπτονται για τις δυσκολίες που ο για-λίγες-μέρες-ακόμη Πρωθυπουργός καλείται να λύσει, δυστυχώς δεν είναι σε ηλικία ψήφου, άρα μικρό το κακό που μπορούν να κάνουν όσες μπλε καραμελίτσες κι αν τους μοιράσει.

Προσπάθησε βέβαια να ξεσκεπάσει τον άτιμο ΣΥΡΙΖΑ, να μας ανοίξει τα μάτια βρε αδερφέ αλλά οι προσπάθειές του μάλλον πέφτουν σε μαύρες τρύπες και χάνονται στο κενό.

Και εξίσταται, μα πώς είναι δυνατόν ένας λαός να στηρίζει ένα κόμμα που θέλει να μας πετάξει από την Ευρώπη; Πώς θα κάνουμε τις τσάρκες μας στις γειτονιές της γηραιάς ηπείρου, ελεύθεροι και χωρίς διαβατήρια, αν έχουμε εκδιωχθεί πυξ λαξ;

Kαι δεν είναι μόνο αυτό. Ο άρχων του κακού Αλέξης Τσίπρας θα διαφθείρει την ιερή χώρα των αρχαίων ημών. Θα πετάξει στον Καιάδα κάθε ηθικό φραγμό, θα μας πάρει τις εκκλησίες, θα καταργήσει το ιερό μυστήριο του γάμου και θα περνάει και τα φανάρια με κόκκινο.

Για όσους είναι αρκετά ηλίθιοι για να φοβούνται τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αρκετά σκεπτόμενοι ώστε να απορρίπτουν τον Παλαιό Φασισμό (γιατί το Νέα Δημοκρατία φαντάζει τουλάχιστον σαν κακόγουστο αστείο) υπάρχουν κι άλλες επιλογές.

Η αδελφότητα Κάπα Κάπα, το ΠΑσοκ και δέος του τρώω-μόνος-μου-και-τα-πάντα Βενιζέλου, η τεχνητή λιμνοθάλασσα με φράγμα του Πρωταγωνιστή Σταύρου, το wannabe Ασημένιο Δειλινό του καλύτερου ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε στεγνοκαθαριστή που ξεβρωμίζει τον τόπο Νίκου Μιχαλολιάκου, η νεοσύστατη παρέα του Tζώρτζ απ’το Αμέρικα και πολλά πολλά άλλα.

Δε θα ψηφίσω λοιπόν τον Αντώνη το Σαμαρά, εκτός αν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν οι εκλογές είναι άλλο ένα τηλεπαιχνίδι και ο υπερψηφισθείς πάει για αποχώρηση.

Έχει ήδη αρκετούς νέους υποστηρικτές και κάποιοι από μας πρέπει να σφίξουν τις γροθιές βαθιά στις τσέπες μαζί με το ψηφοδέλτιό του για να αποδείξουν έστω και καθυστερημένα, ότι η γενιά που θα σας διαδεχτεί δεν είναι εντελώς χαμένη.

Αφήστε που οι απόψεις του Αντώνη μοιάζουν με δύσκολο παρκάρισμα. Λίγο πιο δεξιά και θα βρεθούμε να χορεύουμε πάνω σε σπασμένες λαμαρίνες. Κι αφού είχε τη δύναμη να συνεχίσει ενώ ο Καρβέλας του έφαγε τη γκόμενα, μια μικρή εκλογική ήττα δε θα τον πτοήσει.

Κλείνοντας, ας φωνάξουμε δυνατά το σύνθημα των ημερών:

«Toυ Αρβανίτη η δήλωση όλους μας ενώνει, μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.