Φίλες, φίλοι και εχθροί. Σήμερα θα μιλήσουμε για μια εμπειρία που μου άλλαξε τη ζωή. Για την καλύτερη ψυχανάλυση που έκανα ποτέ, με ελάχιστη ψυχή και καθόλου ανάλυση. Όλα ξεκίνησαν ένα βροχερό βράδυ στο μακρινό Ηράκλειο της εξωτικής Κρήτης, όταν ένας φίλος ξεστόμισε τις λέξεις: Ρε μαλάκα, είσαι να παίξουμε λίγο ξύλο;

Χωρίς να πολυλογώ και να πολυγράφω, η ενθουσιώδης αντίδρασή μου, έφερε στα χέρια μου το Mortal το Kombat, τη μάχη μέχρι θανάτου, το σκληρό κλωτσομπουνίδι και όλα πόπα. Πιάνω ένα χειριστήριο στο ένα χέρι κι ένα σουβλάκι στο άλλο κι αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι. Ομολογώ ότι για λίγα λεπτά, μου φύτρωσαν άλλα έξι δάχτυλα και ένα ακόμα χέρι, εκτός αν έχετε εσείς άλλο τρόπο να πατάτε περίπου εκατό κουμπιά ταυτόχρονα. Εντάξει, μπορεί να ήταν και δέκα και δε θα χρειαζόταν να τα πατάω ταυτόχρονα αν ήξερα τι έκανα. Αλλά κέρδιζα. Και κλωτσούσα. Και σφαλιάριζα. Και μετά ανακάλυψα τα x-rays. Δύο κουμπιά, αμέτρητα χτυπήματα. Και ατέλειωτη ευχαρίστηση.

Σίγουρα όλοι εσείς οι βίαοι άνθρωποι, σημερινοί νεολαίοι και κακό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές, ενθουσιαστήκατε τώρα που σας θύμισα τα λίτρα αίματος που χύνονται σε κάθε γύρο. Τώρα όμως θα σας θυμίσω, ότι κάποιοι ήρθαν να βάλουν ιστορία στο ξύλο σας. Και σύντομα, σενάριο στην τσόντα σας. Όχι, όχι, ψέμα ήταν το τελευταίο. Κι αν υπάρχουν κάποιοι ακόμα εκεί έξω που δεν καταλαβαίνουν γιατί ένας μπάτσος, κάτι εξωγήινοι, μερικοί νίντζα, ορισμένα cyborgs και ένας θεός, παίζουν ξύλο σε αρένα της κόλασης, να γυρίσουν πέντε χρόνια πίσω να παίξουν το παιχνίδι. Ή να το αγοράσουν, παίζει κι αυτή η επιλογή.

Και για τους απαιτητικούς πελάτες μας, που θέλουν να δείρουν, να ξεδώσουν, αλλά όχι να αποτελειώσουν, γιατί δεν τους πάνε κόκκαλα και γλώσσες με το καινούριο σαλόνι, υπάρχει η επιλογή να μην τρέχετε βραδιάτικα να ξεφορτώνεστε πτώματα. Υπάρχει η επιλογή ενός τρισχαριτωμένου μωρού, με γάντζους, νύχια, φωτιές και άψυχα αρκουδάκια, να χαιρετίσει στην οθόνη σας.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Κουμπάκια, όμορφα γραφικά και αρκετή ιστορία ώστε να δικαιολογεί το ασταμάτητο ξύλο με αδέρφια, αλήτες, πουλιά και δέντρα. Και όπως κάθε επιτυχία που σέβεται τον εαυτό της, βάζει και τα παιδιά των πρωταγωνιστών στο παιχνίδι. Γιατί όταν ο πατέρας σου σώσει τον κόσμο, έχεις χρέος να το κάνεις κι εσύ. Ή απλά να τον καταστρέψεις για να σώσεις το δικό σου παιδί απ’ την παράδοση. Έτσι λοιπόν, στη δέκατη περιπέτεια της σειράς μας, έχουμε περισσότερους έφηβους, περισσότερους κακούς και λιγότερα μωρά. Και λιγότερη ενημέρωση για τα πάντα, γιουπιγιάγια γιουπιγιά, τίνος είναι ρε γυναίκα τα παιδιά; Γιατί, όποιος είναι ηλίθιος σαν εμένα και προσπαθήσει να παίξει το εννιά και το δέκα σε μία ημέρα, παρακολουθώντας κυρίως την ιστορία και δευτερευόντως τις μάπες, θα βρει πολλά κενά. Ίσως πάλι, να είναι αυτά που γεμίζουν οι κλωτσοπατινάδες.

Αν λοιπόν, ψάχνετε κάτι για όλες τις ώρες, όλες τις ηλικίες που προσφέρει ψυχαγωγία και χαλάρωση, το Mortal Kombat είναι εδώ για εσάς. Αρκεί να μπορέσετε να εξηγήσετε στα παιδιά σας ότι δε λύνουμε έτσι την παρεξήγηση με τον Κωστάκη που μας πήρε το μολύβι.

Αράξτε λοιπόν στον καναπέ, βρείτε φαΐ, πατήστε κουμπιά, βρίστε τη μάνα του developer και θα περάσετε ένα υπέροχο βράδυ. Κι αν όλα αποτύχουν, fatalities, διότι ανδρών επιφανών, πάσα γη τάφος.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.