Μετά από τόσα χρόνια κρίσης, μετρήσεων και εκφοβισμού, αποφάσισα να σας μιλήσω κι εγώ επί του θέματος. Όχι τόσο για την κρίση την ίδια, όσο για την ώρα της. Και την Αποκάλυψη. Κι ύστερα το τέλος του κόσμου. Σε ένα παιχνίδι. Με εσένα πρωταγωνιστή.

Ξεκινάς, λοιπόν, προσπαθώντας να καταλάβεις ποιος είσαι, πού πας και γιατί κρατάς μια σπαθούμπα μεγαλύτερη απ’ το κεφάλι σου. Ώπα, αυτό είναι λογικό. Μεγαλύτερη από το άλλο κεφάλι σου. Σκατά, αυτό είναι λογικότερο. Ένα μεγάλο σπαθί τέλος πάντων. Πριν προλάβεις να αναρωτηθείς πολύ ή να συγκρίνεις κι άλλα μέλη σου με το σπαθί σου, μαθαίνεις ότι είσαι καβαλάρης. Συγκεκριμένα, ένας Καβαλάρης. Ακούς στο όνομα Πόλεμος και πριν προλάβεις να χτυπηθείς για την πρώτη ήττα σου, ξυπνάς στο αποτελείωμα του κόσμου. Μετά την Αποκάλυψη. Που έγινε εις βάρος σου.

Κι έτσι, ξεκινάει μια περιπέτεια αναζήτησης, επιβίωσης, πίου πίου, επανασύνδεσης και, τελικά, δικαίωσης. Γιατί, σ’αυτό το παιχνίδι, τα συντρίμμια της ζωής σου, τα κομμάτια της ψυχής σου, πέφτουν κάτω ένα ένα κι όλα οδηγούν, εχμ, σε μένα που γράφω αυτό το άρθρο. Ή, στο Φοίβο που έγραψε το τραγούδι. 

Στην πορεία του παιχνιδιού βέβαια, εκτός από άριστος ξιφομάχος, γίνεσαι μποξέρ και πιστολέρο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εντοπίζεις εχθρό, σε κοιτάει κι αυτός και εμπνέεσαι για το πώς θα τον καταστρέψεις καλύτερα. Και για να μη μου κουράζεσαι με τα πόδια, παίρνεις και άλογο. Με φωτιές. Ένα μικρό δράκο με χαλινάρι και οπλές.

Το παιχνίδι θα ήταν γαμάτο και μόνο αν πέτσωνες τους περαστικούς, αλλά η έξτρα γαματοσύνη έρχεται όταν δε ρίχνεις ξύλο, αλλά όταν είσαι το ξύλο. Και μ’ αυτή τη χαρά προχωράς και σκοτώνεις, αγγέλια, δαιμόνια, δαιμονικά σκελετόνια, νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου, δαιμονικά σκυλιά, το σκυλί των Μπάσκερβιλ και πολλά χαριτωμένα ακόμα. Κι εκεί που νόμιζες ότι περπατάς, σταματάς, παίρνεις ανάσα, καρφώνεις, βγάζεις λεφτά και δώρα και πράματα, συνειδητοποιείς ότι έχεις μεγαλύτερα προβλήματα. Πολύ μεγαλύτερα. Σε μέγεθος αφεντικού. Με φτερά.

Εκτός όμως από το ξύλο, το κάρφωμα και το πιστολίδι, έχεις και βόλτες να κάνεις. Θα περάσεις από ερείπια πόλεων, δάση, εκκλησίες, ερήμους, υπονόμους και το σαλόνι της μάνας σου. Θα χρειαστεί να σκαρφαλώσεις τοίχους, να πηδήξεις, να πετάξεις, να αιωρηθείς, να κρεμαστείς και να κολυμπήσεις. Ακόμα κι αν δεν καταφέρεις να φας τα μεγάλα αφεντικά, θα χτίσεις σίγουρα σώμα.

Επειδή άρχισα πάλι να μιλάω πολύ, θα σας συμβουλεύσω ένα πράγμα: Παίξτε darksiders. Ακόμα κι αν δε σας αρέσει που θα έχετε διαφορετικά είδη επίθεσης, χρήσης στρατηγικής και υπομονής, θα γουστάρετε σίγουρα τον δαίμονα που λειτουργεί ως έμπορος ψυχών. 

Ξεχυθείτε σε μαγαζιά, ηλεκτρονικά και μη, και βρείτε αυτό το αποκαλυπτικό (χαχα) παιχνίδι. Ακόμα κι αν δε γουστάρετε νταβραντισμένες ντουλάπες να ρίχνουν ξύλο και να ψάχνουν απαντήσεις, θα γουστάρετε να δείτε άγγελους και δαίμονες να τις παίζουν στη Γη και να φέρνουν το τέλος του κόσμου όπως το γνωρίζουμε πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι.

Κι αν ψηθείτε μ’ αυτό, πού να δείτε το επόμενο, με τη συνέχεια. Εκεί, αρχίζουν να μπαίνουν σιγά-σιγά και τα αδερφάκια του Πολέμου. Άντε, καλοχώνευτο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.