Μετά από αρκετές αναφορές σε παιχνίδια ρόλων και μια επαναλαμβανόμενη δική μου πετριά με μαραθωνίους supernatural, ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Την πιάσατε κι εσείς; Ωραία, πριν μας φύγει, πάμε να μιλήσουμε για rpg και κυνήγι. Στο μεσαίωνα. Με σπαθιά. Όλα αυτά μαζί, να απαντούν στον τίτλο «Witcher». Τρίτος τίτλος στη σειρά και μας βάζει κατευθείαν στα βαθιά του «άγριου κυνηγιού».

Πριν όμως ξαμολυθώ στον πολεμοχτυπημένο κόσμο που εκτυλίσσεται η ιστορία μας, να σας πω λίγα λόγια για τον πρωταγωνιστή μας. Ο Γκέραλτ -της Ρίβια- ή απλά «Λευκός Λύκος» για να μην μπερδευόμαστε, είναι, εχμ, άντρας. Με αντρίκια μαλλιά, αντρίκιο ανάστημα, αντρίκιες ουλές, αντρίκια φωνή και αντρίκιο σπαθί. Με απλά λόγια, είναι ένας ψηλός, γεροδεμένος, γκριζομάλλης με αφέλειες και μούσια, σημαδεμένος από τα χρόνια στο κυνήγι, που ξέρει να χειρίζεται λεπίδες. Ακόμα κι αν δεν τον προσέξεις με την πρώτη, το παιχνίδι θα σε αναγκάσει μόλις τον απλώσει γυμνό με ανοιχτά πόδια σε μια μπανιέρα που πιάνει όλη την οθόνη σου.

Ας περάσουμε όμως σε κάτι πιο σημαντικό από τον μίστερ καρίσμα. Το ίδιο το παιχνίδι, που σε πιάνει από το ένα χεράκι, σου δίνει και μια σπαθούμπα στο άλλο και σου λέει σιγά-σιγά τι να κάνεις. Βασικά, λάθος, δύο σπαθούμπες. Μια ασημένια για τα μεταφυσικά μαγικά τερατουργήματα και ένα κοινό σπαθί για τους κοινούς θνητούς.

Ξεκινάμε λοιπόν, σε ένα κόσμο που αιματοκυλιέται και κονταροχτυπιέται και αιματοκυλιέται κι εσύ ο κακομοίρης είσαι στη μέση και κυνηγάς μια μάγισσα. Που τυγχάνει και πρώην σου. Κι αφού περάσει αυτός ο καημός, η μοίρα σε αναγκάζει να ψάξεις το μούλικο με τα άσπρα μαλλιά, που αγαπάς σαν κόρη σου. Βέβαια, έχεις να τη δεις χρόνια, δεν έχεις ιδέα πώς μοιάζει ή πού να τη βρεις, αλλά εδώ θα αποδείξεις πόσο άντρας είσαι.

Κι όλα αυτά θα ήταν πιο εύκολα αν δεν είχες ένα σμήνος από απέθαντα, αιμοδιψή φρικιά να κυνηγούν εσένα και ό,τι αγαπάς.

Βέβαια, δεν είσαι μόνος. Έχεις το πιστό σου άλογο, τον πιστότερο μέντορά σου και card games σε κάθε πανδοχείο. Bonus, μερικοί κλωτσομπουνιδοκαβγάδες με τους χωρικούς. Πολλές δεσποσύνες να σώσεις και ακόμα περισσότερες μύτες να σπάσεις για την υπεράσπιση μιας τιμής. Που έχει τη δική της τιμή. Χωρίς απόδειξη.

Κι αν όλα αυτά δε σας πείθουν, το παιχνίδι έχει το πιο μαγευτικό soundtrack στην ιστορία των soundtracks. Όχι ότι τα έχω ακούσει όλα, αλλά η μουσική του γαμάει. Από τις απόκοσμες γυναικείες φωνές, μέχρι τους υπόκωφους τυμπανισμούς στις σκηνές μάχης, η μουσική σε παρασύρει σε ταβερνεία του Μεσαίωνα και σε προσκαλεί να πιεις μπίρες, να φας ελάφια, λύκους και αγριογούρουνα. Ε, αν είσαι βίγκαν, λογικά θα βρεις και καμιά πρασινάδα με τόσα χωράφια τριγύρω.

Κι επειδή δεν ξέρω αν σας έπεισα, θα σας πω ότι δε με νοιάζει και τόσο. Αυτό που με νοιάζει, είναι ότι κατάφερα να κλείσω το παιχνίδι, να συρθώ έξω απ' τη σπηλιά μου και να γράψω αυτό το άρθρο. Οπότε, ό,τι και να κάνετε τελικά εσείς, ένα πράγμα είναι σίγουρο: εγώ πάω να συνεχίσω.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.