Σε πόλεις όπως η δική μου, η πολυπολιτισμικότητα ζει. Είναι εκεί να μας δίνει στοιχεία ασυνήθιστα για κάποιους, αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας για κάποιους άλλους. Ένα απ’αυτά λοιπόν, είναι και η εβδομαδιαία λαική.

Μια επίσκεψη αρκεί, για να καταλάβει  οποιοσδήποτε τη διαχρονική αξία της. Όσα χρόνια κι αν περάσουν από την πρώτη φορά που βρέθηκα σ’αυτό το συνωστισμένο πάρκινγκ με τους δεκάδες πάγκους, πάντα θα γοητεύομαι από τα ίδια πράγματα.

Στην αρχή της είναι τα λουλούδια. Φωνές, σφυρίγματα, προσφορές και μυρωδιές. Με βασιλικό, γιαρέμ-γιαρέμ και δυόσμο, διασχίζεις τον ανθισμένο δρόμο.  Αν τους πετύχεις με κέφια, θα αρχίσουν να σε ραίνουν με ροδοπέταλα, ενώ στο μυαλό σου θα παίζει το soundtrack του American beauty. Μην μπερδευτείς και κλείσεις τα μάτια να το απολαύσεις, κινδυνεύεις να κουτουλήσεις σε γλάστρα με φίκο.

Και κάπως έτσι, περνάς στα φρούτα, τα λαχανικά και τα μυρωδικά. Αν είσαι τυχερός, θα σου μυρίσουν ελιές, ντομάτα και ρίγανη. Θα θυμηθείς τα καλοκαίρια στο χωριό, με την υπέροχη αυλή του παππού. Αν είσαι άτυχος θα μυρίσεις όλη τη σαπίλα της ελληνικής χλωρίδας. Δεν πειράζει, εμπειρίες μαζεύουμε σ’αυτή τη ζωή.

Κάπου εκεί γύρω θα συναντήσεις τα ψάρια. Μια θάλασσα στα πόδια σου. Kαι πολλοί, πολλοί ψαράδες. Και θα κάνουν τα πάντα για να πουλήσουν τα φρεσκοπιασμένα τους. Από το να σου φωνάξουν «who’s your fisherman, πεσκανδρίτσα μου;» , μέχρι να αρχίσουν να πετάνε ψάρια στα πόδια σου.

Για πιο hardcore καταστάσεις, βρίσκονται και μερικοί που πουλάνε ζωντανό δείπνο, εκθειάζοντας τις κοτούλες τους. Ατάκες του τύπου «εδώ το καλό πουλί» δε φαίνονται σε κανέναν περίεργες εκείνη την ώρα.

Και περνάμε στο μεγάλο κομμάτι. Οι πάγκοι με τα ρούχα. Εκατοντάδες μέτρα γεμάτα στοίβες με υφάσματα. Ποδοπάτημα, μαλλιοτράβηγμα, κλωτσιές και τάκλιν για μια θέση στον ήλιο. Κάθε γιαγιά κρύβει ένα νίντζα μέσα της και τον απελευθερώνει με άνεση για ένα μοχέρ ζακετάκι.

Βέβαια, αξίζει τον κόπο να γυρίσεις στο σπίτι με μερικές τούφες μαλλιών στο χέρι, μαυρισμένο μάτι, σπασμένα πλευρά και γυρισμένο αστράγαλο, αν κρατάς και μια σακούλα με ένα δερμάτινο σακάκι που πλήρωσες λιγότερο απ’τα τσιγάρα και την κάρτα για το κινητό.

Οι λαϊκές αποτελούν εξαιρετικό εκπαιδευτικό δρώμενο. Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για να εξασκήσεις τις διαπραγματευτικές σου ικανότητες. Δεκαπέντε στην τιμή των δύο κι ένα χαλάκι για το μπάνιο δώρο.

Δεν είναι μόνο μια μίξη αλλοπρόσαλων αγορών. Έχουν κάτι απ’τα παλιά, από τότε που η παραγωγή περνούσε στην κατανάλωση, μέσω του ίδιου του παραγωγού.  Ξαναγίνεσαι παιδί, νιώθοντας ότι παίζεις το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού.

Για να ανακεφαλαιώσω λίγο, μιλάμε για ένα χώρο στον οποίο μπορείς να βρεις κυριολεκτικά τα πάντα. Και να σου συμβούν ακόμα περισσότερα. Λίγο ξύλο, πολύ βρισίδι, λίγα περισσότερα νεύρα, κανα-δυο προτάσεις γάμου και τα πιο ευφάνταστα κομπλιμέντα. Ακόμα κι αυτοί που σου φωνάζουν «Μα είναι αλητινό το ντέρμα κυρία, ντες, γράφει πολυέστερ» σε διασκεδάζουν.

Γι’αυτό λοιπόν αδέρφια και συναγωνιστές, ξεχυθείτε στα παζάρια και τις λαϊκές. Ξεχάστε το online shopping, το μέλλον είναι αλλού. Μόνο μη μπερδέψετε τις σακούλες με τις μελιτζάνες και τις μπότες, την ώρα που έχετε να μαγειρέψετε παπουτσάκια. Αυτό μπορεί να είναι πρόβλημα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.