Ξύπνησα χαρούμενη σήμερα. Πραγματικά ευτυχισμένη. Μ’ αυτό το πρησμένο μαγουλάκι και το βοϊδοβλέμμα που αποκτάς μετά από δώδεκα ώρες ξεκούρασης στο τελείωμα μιας εβδομάδας που αποτελούνταν από δίωρα και τρίωρα ύπνου σε καθημερινή βάση. Έφτιαξα καφέ, έστριψα τσιγάρο, άνοιξα τον υπολογιστή, συνηθισμένες κινήσεις.

Κι εκεί το είδα. Το είδα να εκτυλίσσεται μπροστά στα ίδια μου τα μάτια. Εμφανίζεται νέα δημοσίευση στην αρχική μου σελίδα. Παίρνει το πρώτο της like. Και είναι από τον ίδιο που έκανε τη δημοσίευση. Γιατί;

Γιατί θεοί της Βαλχάλα, γιατί παγιδεύσατε τον γλυκύτατο Φενρίρ με τα μαγικά δεσμά σας και όχι κάθε ακαλαίσθητο βλάκα, που πατάει like στον εαυτό του;

Πριν αρχίσω να καταστρώνω σχέδια μαζικού αφανισμού ηλιθίων από τον πλανήτη Γη, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθώ πού βρίσκεται η ρίζα του κακού. Και τελικά, ποιοι είναι αυτοί που επιδίδονται στην αποτρόπαιη πράξη του self-like;

Αν παρατηρήσετε καλά, είναι συνήθως μεσήλικες ροδομάγουλοι διοπτροφέροντες άρρενες που «θέλουν αδ γιατί είναι πλοκ», μανούλες που σχολιάζουν «ΟΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟΣΤΟΥΚΟΣΜΟΥΛΕΒΕΝΤΗΜΟΥ» στη φωτογραφία του κανακάρη τους, δεκαπεντάχρονα αμούστακα που πετάν τη σκούφια τους για ένα τσεκ-ιν στην πρώτη τους κοπάνα απ’το σχολείο, ακόμα και ξανθές αιθέριες υπάρξεις που ευχαριστούν για τα κομπλιμέντα επίδοξους εραστές με ένα εμπνευσμένο σχόλιο του τύπου «ωωωω μωρέ μωρέ τσαχπινογαργαλιάρικο πρόστυχο αγόρι πώς τα λες έτσι».

Σύμφωνα, λοιπόν, με την ενδελεχή αυτή μου έρευνα, που έλαβε χώρα τα τελευταία τρία λεπτά, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτή η μάστιγα δεν κοιτάει ηλικία, φύλο, κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο, επαγγελματικό προσανατολισμό, θρησκεία και γλώσσα. Εξαπλώνεται, επεκτείνεται και αποκτά δύναμη.

Αυτό που με ενδιαφέρει να ρωτήσω κάθε έναν από αυτούς που μολύνθηκαν ήδη, είναι ένα τεράστιο «γιατί». Με ποιο σκεπτικό, που δεν το χωράει ανθρώπινος νους, να κάνει κανείς like στον εαυτό του; Τί ακριβώς δηλώνει πίσω απ’το πέπλο μυστηρίου που το καλύπτει; Ποια κρυφά νοήματα θα μας φανερώσει αν το αποκρυπτογραφήσουμε;

Μήπως εννοεί ότι ο χρήστης του διαδικτύου που το τολμά, βρίσκει ενδιαφέρον αυτό που ο ίδιος κοινοποίησε; Γιατί, γιατί δεν είναι ολοφάνερο, αυταπόδεικτο και αυτονόητο ότι σου αρέσει αυτό που επιλέγεις να δείξεις σε όλους τους ανθρώπους που έχεις εύκαιρους μπροστά σου;

Εσείς που βιάζετε τον αμφιβληστροειδή μου με σφυροδρέπανο, πατώντας αυτό το αξιομίσητο κουμπάκι στον ίδιο σας τον εαυτό, είστε οι ίδιοι που γεμίζετε σάλια τον καθρέφτη κάθε φορά που εντυπωσιάζεστε απ’το πόσο ωραίοι είστε και τελειώνετε τις προτάσεις σας με τη φράση «εμένα πάντως μου άρεσε και μπράβο μου που το είπα».

Ποιος να ξέρει, τι είναι αυτό που πυροδοτεί τέτοιες εκρήξεις ηλιθιότητας! Mην είναι η κενωνία η πλανεύτρα, που ’ναι η πιο μεγάλη ψεύτρα ο φταίχτης, υποκινητής και ηθικός αυτουργός σε αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας; Μην είναι μια καλοστημένη πλεκτάνη που σιγά σιγά θα μας παρασύρει όλους στη δίνη της και ζαλισμένοι θα λαικάρουμε τραγούδια, φωτογραφίες, άρθρα και εκδηλώσεις του ίδιου μας του εαυτού; Μήπως είμαστε καταδικασμένοι να καταλήξουμε να κάνουμε self-like πιο γρήγορα κι απ’ τη σκιά μας;

Και άντε, να πω ότι μετά από τόσα χρόνια επαφής και συνύπαρξης με την ηλιθιότητα, θα μπορέσουμε να το δεχτούμε σαν μία παγιωμένη κατάσταση που δεν επιδέχεται βελτίωσης.

Αν όμως, σε λίγο καιρό, που θα προστεθεί το καινούριο μαγικό κουμπάκι, δω μπροστά μου self-dislike, μα τον Όσιρι και μα τον Άπη θα φαρμακωθώ.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.