Ήρθε η ώρα να το μάθετε. Ναι, είναι αλήθεια. Ζουν κι αυτοί ανάμεσά μας. Μπορεί να τους έχεις δει στο σούπερ μάρκετ, στο δρόμο, ή στο κυλικείο της σχολής σου. Φήμες λένε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν εναρμονιστεί απόλυτα με την εικόνα του περιβάλλοντος που τους φιλοξενεί και μοιάζουν με όλους εμάς. Μικρές λεπτομέρειες τους προδίδουν στους υποψιασμένους.

Η ευαισθησία τους στο φως του ήλιου, ένα ποτήρι με καφέ στο κάθε χέρι, λάπτοπ, τάμπλετ, κινητό, δεύτερο κινητό, τρίτο κινητό στην τσάντα και συναρμολογούμενο desktop για εύκολη μεταφορά που δεν τους στερεί την απόλαυση της μεγάλης οθόνης τις ώρες που λείπουν απ’το σπίτι. Ακόμα να καταλάβετε για ποιους μιλάω; Οι πληροφορικάριοι. Το είδος που πέρασε χρόνια γεμίζοντας τον πλανήτη αβγά και τώρα άρχισαν να εκκολάπτονται σε φρενήρεις ρυθμούς. Οκ, παιδιά.

Μπορειτε να αράξετε και να απολαύσετε. Είστε έτοιμοι να κυριαρχήσετε. Τα νοικοκυριά δε μετράνε πια Γιάννηδες και τα βράδια που δε μας κολλάει ύπνος δεν αναρωτιόμαστε πόσα προβατάκια μπορούν να περάσουν λαθραία στο χωράφι του γείτονα. Όχι. Οι computer nerds είναι περισσότεροι κι απ’το άθροισμα των προηγούμενων παραδειγμάτων στο τετράγωνο.

Πέτρα σηκώνεις, κομπιουτεράκια βρίσκεις. Αυτός βέβαια δεν έχει ιδέα, ούτε σε παίρνει χαμπάρι, είναι πολύ απασχολημένος με τον κώδικά του για να καταλάβει και να παρατηρήσει τι συμβαίνει γύρω του. Είναι άλλωστε προγραμματισμένος να μην αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη παρουσία που δεν αναπαριστά τίποτα με βάση το δυαδικό σύστημα.

Ξέρω, ξέρω τους αδικώ. Φυσικά και μπορούν να κοινωνικοποιηθούν. Έχουν βέβαια κι αυτοί, τα δικά τους χαρακτηριστικά, όπως όλες οι φυλές. Κινούνται σε ομάδες, όταν αποφασίζουν να μιλήσουν το κάνουν αποκλειστικά και μόνο ταυτόχρονα, ενώ συναγωνίζονται στο ποιος θα καταφέρει να πει την πιο ακατανόητη πρόταση. Νικητής κηρύσσεται αυτός που θα ξεστομίσει κάτι που κι ο ίδιος δυσκολεύεται να καταλάβει και έχει μηδενική πιθανότητα να μπορέσει να επαναλάβει.

Μιλάνε τη δική τους γλώσσα, αλλά με λίγες γνώσεις αποκρυπτογράφησης μπορείς να καταφέρεις μια χαρά να συνεννοηθείς μαζί τους. Μέχρι και χωρίς λεξικό μπορείς να κυκλοφορήσεις στο τέλος. Γελάνε πολύ και ενδιαφέρονται να ακούσουν ιστορίες από τις ζωές των άλλων. Άκουσα τις προάλες και μια συζήτησή τους. Συγκλονισμένοι άκουγαν, πως ένας από την παρέα είχε γνωρίσει κοπέλα το προηγούμενο βράδυ (ναι αληθινή ήταν), την είχε πάει σπίτι, βάλανε ταινία, ξεκίνησε το τζέρτζελο, την πιάνει ο άλλος, την πάει στο γραφείο, κάνει στην άκρη το καινούργιο λάπτοπ και...ξαφνικά παύση και μ’ένα στόμα, μια φωνή, όλη η παρέα σαστισμένα φώναξε: «Πήρες καινούργιο λάπτοπ;»

Πρέπει να το ομολογήσω. Τα παιδιά αυτά μας άλλαξαν τη ζωή. Τίποτα δεν είναι πια ίδιο. Και τους βλέπεις έτσι, σοβαρούς και απρόσιτους και σκέφτεσαι ότι, δεν μπορεί, αυτά τα παιδιά είναι σαν πορτοκάλια. Σκληροί και άγευστοι απ’έξω, αλλά μαλακοί, ζουμεροί και υπέροχοι από μέσα. Κι αν τους γνωρίσεις λίγο καλύτερα, θα καταλάβεις ότι είχες άδικο. Γιατί είναι σαν τα κρεμμύδια. Μία στρώση που σε κάνει να θέλεις να κλάψεις στο εξωτερικό και άλλες δέκα στρώσεις που σε κάνουν να θέλεις να κλάψεις στο εσωτερικό τους.

Μη με ακούτε αγαπημένοι. Εγώ που δε θα καταλάβω προγραμματισμό ακόμα κι αν με μετατρέψουνε σε cyborg, σας ζηλεύω τουλάχιστον.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.