Θυμάστε τα κουρδιστά παιχνίδια; Οι περισσότεροι είχαν και από ένα στην κατοχή τους. Ήταν απλή η χρήση του. Το κούρδιζες και αυτό έκανε συγκεκριμένες κινήσεις. Αυτές για τις οποίες είχε δημιουργηθεί.

Δυστυχώς για πολλούς, η σύγχρονη καθημερινότητα μοιάζει με τη ζωή αυτού του παιχνιδιού. Κάθε μέρα κουρδίζουμε ένα εσωτερικό ρολόι ώστε να θυμόμαστε τα πάντα σχετικά με όλους. Πώς να είμαστε άψογοι στη δουλειά, πώς να λειτουργούμε στις σχέσεις μας, πώς να μην απογοητεύουμε μέχρι και το ίδιο το σύμπαν.

Κουρδίζουμε λοιπόν τα βήματά μας και ξανά από την αρχή. Φυσικά, μέσα σε όλο αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο, η φωνή της αυτοσυντήρησης έχει πάψει να ακούγεται. Ή όσο και αν προσπαθεί να βάλει ένα φρένο σε αυτά τα μηχανικά βήματα που έχουμε δημιουργήσει, κλείσαμε εμείς τα αυτιά μας.

Αν γυρίσετε πίσω στο χρόνο θα ανακαλύψετε πως κάποτε ακούγατε τη φωνή σας, λέγατε τα θέλω σας, ήσασταν ειλικρινείς με εσάς. Υπήρχαν στιγμές που ουσιαστικά χαιρόσασταν που ήσασταν ο εαυτός σας. Υπήρξατε πλήρεις. Αν θυμηθείτε λίγο καλύτερα στα παιδικά και εφηβικά χρόνια παλεύατε για εσάς. Δεν φοβόσασταν να υποστηρίξετε τις επιλογές σας και το πιο βασικό; Είχατε επιλογές. Δεν αφήνατε κάποιον να κουρδίσει τα βήματά σας. Γιατί πολύ απλά σεβόσασταν και αγαπούσατε αυτό που είχατε. Εσάς.

Κάνω επανάληψη; Ίσως. Διότι αυτή τη λέξη, αυτή την αντωνυμία την ξεχάσαμε όλοι. Πότε λοιπόν ήταν η τελευταία φορά που αφιερώσαμε έστω και δέκα λεπτά για εμάς; Αν ήδη προσπαθείτε να σκεφτείτε, σημαίνει ότι πάει πολύς καιρός.

Αμυντικά θα βρούμε δικαιολογίες. Μην ανησυχείτε, είναι έμφυτο. Όταν κάτι ξυπνήσει μέσα μας και προσπαθήσει να μας πει την αλήθεια αρχικά το εχθρευόμαστε. Στη συνέχεια σκεφτόμαστε. Οι δικαιολογίες λοιπόν είναι δύο και είναι οι πιο συνηθισμένες. Τις χρησιμοποιούμε παντού. Ο χρόνος και το χρήμα. Πού καιρός για ενδοσκόπηση; Πολλή δουλειά, πολλά έξοδα και πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι ζητάνε την προσοχή μας.

Ισχύει. Και είναι λογικό να συμβαίνει αφού το φυσιολογικό είναι να συνυπάρχουμε. Δεν ζήτησε κανείς όμως να αλλοιωθείτε, να ξεχάσετε τι θέλατε και ποιοι είστε. Τώρα αλλάζω την ερώτηση. Πότε ήταν η τελευταία φορά που θελήσατε ανάπαυλα, που έρχονταν δάκρυα ξαφνικά και χωρίς λόγο, που η προσμονή και μια αίσθηση κενού υπήρχε στο στομάχι;

Αν σας είναι ευκολότερο να θυμηθείτε κάντε την ενδοσκόπηση. Θα είναι για εσάς, για την υγεία σας και το χαμόγελό σας. Βοηθείστε λίγο τον εαυτό σας να θυμηθεί ποιος είναι. Μην βρίσκετε συνέχεια ψεγάδια σε όσα κάνετε ή σε αυτό που είστε. Που και που θυμηθείτε και τα θετικά σας. Για αυτά που κάποτε ήσασταν περήφανοι και παλεύατε.

Σκεφτείτε το λοιπόν πριν έρθει εκείνη η ώρα να αναλογιστείτε κάτσε να θυμηθώ πότε με ξέχασα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.