Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει να διαβάσετε το ίδιο βιβλίο σε δύο διαφορετικές ηλικίες. Αν το κάνατε, ίσως και να παρατηρήσατε ότι κρατήσατε στη μνήμη τελείως διαφορετικά σημεία. Ίσως η δεύτερη ανάγνωση να ακύρωσε και την πρώτη.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, είχα ενθουσιαστεί με τα πάντα, με κάθε μικρή λεπτομέρεια. Ένα βιβλίο φαντασίας, αλληγορικό, ιδανικό για να σταματήσει το χρόνο ή τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Όντας μεγαλύτερη τη δεύτερη φορά που έπεσε στα χεριά μου, συγκράτησα δύο φιγούρες του σε δύο διαφορετικές σκηνές. Ένας χαριτωμένος λαγός με ένα ρολόι τσέπης που προσπαθεί ο άμοιρος να προλάβει το χρόνο και ένας τρελός καπελάς -τον οποίο αρχικά τον θεωρούσα αργόσχολο- με την παρέα του, οι οποίοι περνούν υπέροχα κάνοντας το απόλυτο τίποτα ή άντε, για να είμαι δίκαιη, πίνοντας τσάι.

Παράξενες εικόνες που με έναν περίεργο τρόπο θυμίζουν αρκετά εμάς τους ίδιους. Οι περισσότεροι μοιάζουμε με το λαγό. Έχουμε μια σύνθετη καθημερινότητα, μια δύσκολη ρουτίνα στην οποία οφείλουμε να είμαστε συνεπείς και να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στο οτιδήποτε. Συνήθως, για να γίνει αυτό εφικτό -διότι δε βοηθούν πάντα οι συνθήκες- είναι πιθανό να χρειαστεί να γίνουμε οι ίδιοι φιγούρες ενός παραμυθιού. Τρέχει ο χρόνος; Τρέχουμε κι εμείς, ώστε να προλάβουμε όλους τους ρόλους μας. Εργαζόμενοι, φίλοι, σύντροφοι, γονείς. Πολλαπλό προφίλ, ε; Οι περισσοτέροι το έχετε.

Σε αυτούς τους ρόλους αφιερώνουμε όλο μας το χρόνο, ελπίζοντας να βρούμε λίγο περισσότερο. Ποιο κομμάτι του όμως κυνηγάμε στην ουσία και το βρίσκουμε σπάνια; Αυτό που λέγεται ελεύθερος χρόνος. Είναι οι στιγμές που ο καπελάς, ο οποίος κρύβεται μέσα μας, νιώθει πως θα εκραγεί ή πως δεν μπορεί να συνεννοηθεί πλέον μ' αυτόν το λαγό. Και τελικά βγαίνει και μας σπάει το ρολόι.

Κάπως έτσι περνάμε στη δεύτερη σκηνή. Όλοι ή έστω οι περισσότεροι μπορεί και να θυμηθείτε ότι κάποτε υπήρξατε στη θέση του τρελού καπελά. Έτυχε κι εσείς να περάσατε τόσο καλά χωρίς να χρειάζεται να κάνετε τίποτα. Είναι οι στιγμές στις οποίες το ρολόι σπάει, ο χρόνος ουσιαστικά παγώνει κι εμείς απολαμβάνουμε. Ποιο πράγμα; Την αίσθηση του ότι δεν υπάρχει πρόγραμμα. Δε χρειάζεται να κοιτάξουμε σε οποιοδήποτε μέσο οργάνωσης έχει ο καθένας μας, ώστε να ξέρει τις επόμενες δέκα κινήσεις του.

Προσοχή όμως, γιατί ο λαγός δεν κοιμάται τόσο εύκολα. Είναι ικανός ακόμα και σε αυτές τις στιγμές να μας κάνει να κυνηγάμε το χρόνο. Πώς; Θυμηθείτε. Υπήρξαν φορές που οργανώσαμε την τέλεια έξοδο, ψάξαμε την πιο περίεργη δραστηριότητα, κάτι που με βάση την κοινή γνώμη θα μας βοηθούσε να ξεσκάσουμε. Τελικά εκείνες τις φορές αναλώσαμε όλο μας το χρόνο στο να ψάξουμε κάτι που επί της ουσίας μας κούρασε να το βρούμε παρά να το ζήσουμε.

Υπήρξαν όμως και στιγμές, πολύ πιο απλές, που απλώς βρεθήκαμε με εκείνους τους δύο ή τρεις ανθρώπους και χωρίς ένα ψυχαναγκαστικό πρόγραμμα με ατάκες του τύπου «πρέπει να πάμε ή πρέπει να το δούμε αφού πήγαν όλοι» περάσαμε αυθεντικά όμορφα. Ίσως τελικά οι στιγμές που απλώς κάποιος δέχεται μια παύση, έναν απλό καφέ ή μια βόλτα χωρίς να κάνει κάτι εξεζητημένο, είναι αυτές που ξεκουράζεται, ξεσκάει, χαζεύει. Μην ξορκίζετε ως κάτι κακό ή ανούσιο τις στιγμές που κάνετε παύσεις. Δεν είναι επιλήψιμο να περνάτε καλά χωρίς να χρειαστεί να κάνετε τίποτα. Ίσως τελικά πού και πού να είναι και απαραίτητο. Ας ξεκουράσουμε και λίγο το λαγό.

Τελικά ο τρελός καπελάς δεν ήταν ποτέ αργόσχολος. Εμφανίζεται για να σώσει την κατάσταση όταν τελειώνουν οι ανάσες από το κυνήγι του χρόνου. Υπάρχει για να μας θυμίζει ότι τελικά ξεσκάμε, όταν περνάμε καλά με ανθρώπους χωρίς να χρειάζεται να πούμε πολλά. Όταν μεγάλες σιωπές φέρνουν σπονδυλωτές συζητήσεις και γέλια άνευ λόγου και αιτίας. Όταν καταφέρνουμε να βγάλουμε για λίγο το ρολόι και απλώς να παγώσουμε το χρόνο.  Έτσι κι αλλιώς, για τον πρώτο, τον πολυάσχολο λαγό δεν μάθαμε ποτέ αν τελικά πρόλαβε το χρόνο, ενώ τουλάχιστον ο δεύτερος αν και δεν έκανε τίποτα γύρω από αυτό το τραπέζι, εκείνες τις στιγμές ήταν ευτυχισμένος.

Εσείς λοιπόν τι είστε; Λαγός ή καπελάς;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.