Κάποια από τα πιο σημαντικά «μηνύματα» που παίρνουμε στη ζωή μας είναι να μην αφήνουμε στιγμές να περνούν άσκοπα και λόγια να χάνονται. Ο άνθρωπος, έτσι κι αλλιώς, δημιούργησε τη γλώσσα από την έμφυτη ανάγκη του για επικοινωνία και με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να μοιραστεί τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του. Έτσι, οι περισσότερες στιγμές του, είναι γεμάτες από λέξεις και μηνύματα που είτε θα ειπωθούν είτε θα χαθούν. Στις σχέσεις μας, όμως, δυστυχώς, πολλοί έχουμε πέσει στην παγίδα της αναβολής, «της επόμενης μέρας», όπως συνηθίζουμε να λέμε. Με αποτέλεσμα, να αφήνουμε το χρόνο να περνά και να αναβάλλουμε συζητήσεις για την επόμενη φορά. Και όντως, έρχεται η επόμενη. Και φεύγει με τον ίδιο τρόπο. Σιωπηλά.

Διάβασα λοιπόν, πρόσφατα, κάποια άρθρα για μπουκάλια που βρέθηκαν σε κάποια ακτή μεταφέροντας μηνύματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ταξίδεψαν και μετά από μήνες ή και χρόνια ακόμα, είναι γεμάτα από σκέψεις ανθρώπων που ίσως προτίμησαν να τις στείλουν μακριά και να τις ξορκίσουν ή ίσως και να εύχονταν να φτάσουν στον παραλήπτη. Σκέψεις που ίσως, δεν τις μοιράστηκαν τη στιγμή που είχαν την ευκαιρία. Θεωρώ, όμως, πως ό,τι δεν λες είναι ικανό να σε στοιχειώσει, αφού από μία οπτική το κρατάς μέσα σου και δεν σε αφήνει να προχωρήσεις, όσο θα ήθελες.

Ο χρόνος είναι πολύτιμος σε όποια ηλικία κι αν είμαστε, αφού, όπως ξέρουμε τρέχει και δεν περιμένει. Μαζί του τρέχουν και οι σκηνές που δεν «παίξαμε» σωστά. Στις συζητήσεις που δεν κάνουμε ή ακόμα και σε αυτές που κάνουμε, οι σκέψεις που δεν γίνονται λέξεις, είναι χαμένες ευκαιρίες. Χάνονται, αφού τις περισσότερες φορές αυτά που δεν λέμε, στην ουσία είναι όσα θέλουμε να πούμε. Ακολουθούμε ασυναίσθητα, κλισέ του τύπου «η αλήθεια πληγώνει» και νιώθουμε ότι, είτε προστατεύουμε τον άλλο απ' τις λέξεις μας, είτε εμάς, από απαντήσεις σε ερωτήσεις που ενώ τις αποζητάμε ταυτόχρονα τις φοβόμαστε. Ο χρόνος όμως συνεχίζει να περνά και αυτές οι συζητήσεις είναι πιθανό να μην επαναληφθούν. Τα πρόσωπα δεν θα είναι πάντα δίπλα μας, ενώ αντίθετα, η στιγμή μας μαζί τους, που πέρασε άσκοπα, θα μας ακολουθεί για πάντα.

Είναι λάθος να μετανιώνουμε για ανείπωτα και είναι ανάλωση χρόνου να φανταζόμαστε υποθετικά σενάρια με εκδοχές ενός μέλλοντος που επί της ουσίας θέλουμε, αλλά δεν τολμάμε να διεκδικήσουμε. Οι σχέσεις μας, με τους άλλους, δεν είναι δεδομένες και αυτό είναι το βασικότερο στοιχείο που ξεχνάμε. Είτε θέλουμε να φύγουμε από κάπου ή κάποιον, είτε θέλουμε να μείνουμε, οφείλουμε να το λέμε. Αδικούμε και αδικούμαστε όταν αφήνουμε να μας πατρονάρει ο φόβος και να μας κλείνει το στόμα μπροστά σε όσα θέλουμε να «φωνάξουμε».

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν ζωές μέσα σε σιωπηλή απόγνωση, είχε γράψει ο Θορώ. Το μήνυμα λοιπόν, είναι καλό να ειπωθεί την κατάλληλη στιγμή, που έχουμε τον άλλο απέναντί μας και πρόθυμο να μας ακούσει. Οι λέξεις, πιστεύω, ήταν πάντα ο φάρος που μας οδηγούσε εκεί, όπου εμείς επιλέγουμε. «Φωτίζουν» όποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Ένα χαρτί γεμάτο λόγια σίγουρα δε μας φοβίζει το ίδιο, αφού δε θα μας απαντήσει και άμεσα, δε θα μας κρίνει. Όσο, όμως, μιλάμε δίνουμε και στον άλλο την ευκαιρία να είναι ο εαυτός του. Να σκεφτεί, όσα δεν είχε φανταστεί ότι θα άκουγε. Να απαντήσει.

Τα μηνύματα μες στο μπουκάλι όντως θα έφτασαν κάπου. Όντως, κάποιος τα βρήκε, το άνοιξε και διάβασε σκέψεις και αναμνήσεις ανθρώπων που ήθελαν να τις μοιραστούν ή και να τις ξορκίσουν. Φτάνει, όμως, αυτό; Όταν εκείνος που τα βρήκε δεν ήταν και ο ίδιος για τον οποίο γράφτηκαν; Ίσως, η λύση για να τα ξορκίσουμε είναι να τα λέμε τη στιγμή και σε αυτόν που θέλουμε να τα ακούσει. Γιατί, τελικά, αν το σκεφτούμε καλά, αυτό που γράψαμε και δε μας φοβίζει, μπορούμε και να το πούμε.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.