Με το πέρας του καλοκαιριού, αυτό που μένει στους περισσότερους από εμάς, είναι οι αναμνήσεις που σχετίζονται με τις στιγμές ανάπαυλας που ζήσαμε. Η ξεκούραση και το γέμισμα είναι στοιχεία που συνοδεύουν αυτή την εποχή, η οποία για πολλούς κυριαρχεί έναντι του χειμώνα. Στο τέλος του, λοιπόν, τα συναισθήματα πάντα είναι ανάμεικτα.
 

Τις περισσότερες φορές αυτά που επικρατούν είναι η χαρά και η λύπη. Χαρά για όσες εμπειρίες αποκτήσαμε στον πολύτιμο χρόνο ξεκούρασης που είχαμε και λύπη αφού, θεωρητικά, επανερχόμαστε σε μια οικεία ρουτίνα που είτε έχει να κάνει με δουλειές, με διάβασμα ή με ένα συνδυασμό καταστάσεων. Ο Σεπτέμβρης κάθε χρόνο προκαλεί σε πολλούς, ένα συνονθύλευμα σκέψεων και μια αίσθηση αναμονής. Αυτό συμβαίνει, διότι κρύβει μέσα του δύο εποχές. Το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του φθινοπώρου. Έτσι, είναι το μεταβατικό στάδιο που συνοδεύεται από μια γλυκιά μελαγχολία.
 

Αν το σκεφτείτε, το φθινόπωρο ήταν πάντα μια παρεξηγημένη και, ίσως, όχι αγαπημένη εποχή, αφού πολλοί τη θεωρούν ως το σημάδι για να επιστρέψουν στον «πάγκο» τους και τους αγχώνει. Ένα μεταίχμιο, ανάμεσα σε δυο κόσμους. Των αποφάσεων του καλοκαιριού και των πράξεων του χειμώνα. Βλέπετε στις διακοπές μας, ξεκούραστοι και με όρεξη για σχέδια, φροντίζουμε να φτιάξουμε μια λίστα, έστω και νοητή, με το τι θέλουμε και πρόκειται να κάνουμε το χειμώνα. Και το φθινόπωρο είναι πάντα εκεί. Να μας θυμίζει την ώρα της εκκίνησης. Έτσι, λοιπόν, σκεπτόμενοι, βρισκόμαστε πάνω σε μια αόρατη τραμπάλα. Απ' τη μία πλευρά της, η μελαγχολία για μια καθημερινότητα που τέθηκε σε παύση στις διακοπές μας και τώρα μας χτυπάει την πόρτα για να επανέλθει. Απ' την άλλη, η προσμονή για όσα ενδέχεται να φέρει η νέα εποχή.
 

Μπαίνοντας, λοιπόν, μετά τον φημισμένο Αύγουστο με τα ζεστά καλοκαιρινά σκηνικά του στο γήινο και ώριμο φθινόπωρο, οι πόλεις και οι ρυθμοί αλλάζουν. Κυριαρχεί μια διαφορετική ατμόσφαιρα, η οποία έρχεται να μας ενεργοποιήσει, ώστε να προετοιμαστούμε για όσα έπονται. Σίγουρα η μετάβαση από τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, στις δροσερές και βροχερές μέρες του φθινοπώρου να μας δυσκολέψουν αρχικά και να συνοδεύσουν τη μελαγχολία μας. Όμως το ίδιο φροντίζει να μεταμορφώσει ομαλά το τοπίο, ώστε να μας εμπνεύσει και όχι να μας απομονώσει.
 

Σκεφτόμουν, ότι ανέκαθεν τη θεωρούσα ως εποχή πολύτιμη και σημαντική. Είναι το πρώιμο στάδιο ενός απολογισμού για όσα πετύχαμε αλλά και η ευκαιρία να φέρουμε εις πέρας, όσα δεν κάναμε ακόμη. Μαζί του, εμφανίζονται και όλες εκείνες οι αρχές. Όλες οι κλασικές «πρώτες» μέρες. Στο σχολείο, στη δουλειά, στις δραστηριότητες. Σε μια νέα πόλη ή σε μια καινούρια πορεία. Μας βρίσκει «μαζεμένους» στην αρχή, κάπως μουδιασμένους και στη συνέχεια μας «λύνει» για να απολαύσουμε όσα μας προσφέρει. Θα μας βοηθήσει να βρούμε το ρυθμό μας και να μπορέσουμε να διαχειριστούμε την ενέργεια που κερδίσαμε το καλοκαίρι. Κι εμείς, όπως πάντα, θα το εμπιστευτούμε και με τη σειρά του, θα μας το ανταποδώσει.
 

Ίσως τελικά, το φθινόπωρο, συμβολίζει κι έναν από τους πιο αθόρυβους φίλους. Δε ζητάει πολλά ούτε απαιτεί συνεχώς την προσοχή μας. Απλά μας περιμένει υπομονετικά για να στεγάσει τη μελαγχολία μας και να τη μετατρέψει σε αισιοδοξία. Ο ισορροπιστής σ' εκείνη την τραμπάλα που ακόμα κι αν δεν τη φέρει σε ευθεία, μας θυμίζει και ότι ως παιδιά, δεν τη φοβόμασταν. Ανεβαίναμε πάνω της και απλώς κλείναμε τα μάτια, ώστε να απολαύσουμε το παιχνίδι. Καλό φθινόπωρο λοιπόν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.