Μια από τις πιο όμορφες περιόδους για τον καθένα από εμάς νομίζω πως ήταν η φοιτητική μας πορεία. Για όσους τη ζήσαμε και σε όσους πρόκειται να τη βιώσουν θα γίνει ένα βασικό κεφάλαιο στις αναμνήσεις τους. Οι πανελλαδικές αποτελούν παρελθόν, τα μηχανογραφικά συμπληρώθηκαν, οι βάσεις βγήκαν και η ώρα για αυτό που περίμεναν έφτασε. Είτε στον τόπο τους είτε στην πόλη της επιλογής τους, μια νέα ζωή ξεκινάει.
 

Αν και πέρασαν γύρω στα δεκαπέντε χρόνια, οι διαδικασίες πάνω-κάτω πιστεύω έμειναν ίδιες, ίσως να άλλαξε κάπως ο τρόπος τους. Οι αιτήσεις της εγγραφής, τότε χειρόγραφα, τώρα ηλεκτρονικα. Τότε ουρά μπροστά στη γραμματεία, όπου ακόμα δεν ήξερες- δεν είχες προλάβει ακόμα να μάθεις- ότι θα είναι από τα πολύ μεγάλα τεστ για την υπομονή σου τα επόμενα τέσσερα ή πέντε (και βάλε) χρόνια. Νομίζω πως και τώρα, αυτό έμεινε το ίδιο. Οι γραφικές φοιτητικές παρατάξεις, μια πολυχρωμία σε σειρά, για να σε βοηθήσουν και να σου προσφέρουν τα «χρώματά» τους. Μετά τα χαρτιά και τα διαδικαστικά της σχολής, ε ναι, είσαι και επίσημα φοιτητής.
 

Και έρχεται το πρώτο μάθημα στη σχολή. Κάπως μουδιασμένο, γιατί είναι νωρίς ακόμα να χαθεί η νοοτροπία του μαθητή και να υιοθετηθεί εκείνη του φοιτητή. Αμφιθέατρα γεμάτα -τουλάχιστον στην αρχή- από νέους ανθρώπους, μελλοντικούς φίλους με συζητήσεις και τρίωρες παραδόσεις. Όσο θα περνά ο καιρός, θα βλέπεις πως το μάθημα γίνεται διαφορετικά, περισσότερες σημειώσεις, περισσότερες απορίες αλλά και μια κινητικότητα, ίσως διαφορετική από την τρίτη λυκείου. Περισσότερες ερωτήσεις κρίσεως και λιγότερος μονόλογος. Ναι, ξαφνικά από την αποστήθιση βιβλίων θα ακούσεις περισσότερες συζητήσεις. Τελικά θα δεις πως είναι ωραία στα αμφιθέατρα. Κρατάνε ζωντανή και μια παιδικότητα, αφού στα πίσω έδρανα, υπήρξαν στιγμές που βρεθήκαμε μοιρασμένοι σε παιχνίδια λέξεων και κρεμάλας.
 

Για όσους αλλάξατε τόπο κατοικίας, έχει μια συμβολική αξία ο πρώτος καφές. Εκείνος που μετά το πρώτο μάθημα δειλά δειλά, σας κάλεσε ο διπλανός στο έδρανο και από δύο άτομα βρεθήκατε δέκα σε μια παρέα. Η πρώτη επίσκεψη είτε στα φημισμένα κυλικεία των σχολών είτε κάπου κοντά στην παραλία. Οι πρώτες γνωριμίες, άνθρωποι πρόθυμοι να σας ξεναγήσουν και να σας γνωρίζουν. Θα γνωρίσετε πολλούς και με λίγους θα φτιάξετε μια καινούρια οικογένεια. Πάνω κάτω οι ίδιες ηλικίες, οι ίδιοι προβληματισμοί και ενδιαφέροντα. Και όρεξη. Πάνω απ' όλα όρεξη να ανακαλύψετε τον εαυτό σας και να τον γνωρίσετε. Να δείτε πώς θα διαμορφωθείτε αυτά τα χρόνια μακριά από γονείς και απ' την «ασφάλεια» σας. Πόσο έτοιμοι θα γίνετε, ώστε να διαχειριστείτε όσα θα ακολουθήσουν.
 

Κάπως έτσι θα περάσετε πολλές περιπλανήσεις. Όπως εκείνη  για την εύρεση των βιβλίων. Να θυμάστε ότι χρειάζεται υπομονή και θα βοηθούσε μια γερή τσάντα. Έχετε τόμους να ανοίξετε και να κουβαλήσετε. Προσωπικά στο συγκεκριμένο θέμα ήμουν τυχερή, γιατί στη Θεσσαλονίκη, τα περισσότερα τα έβρισκα σε κοντινή αποστάση. Οπότε η έρευνα παρέα με το βιβλιάριο σπουδών για την καταγραφή τους, κατέληγε πάντα κάπου κοντά στην Καμάρα ή στη Μελενίκου για τον καθιερωμένο απογευματινό καφέ. Έρευνα για εργασίες στη βιβλιοθήκη της σχολής, όπου για κάποιους θα γίνει οικείος χώρος για μελέτη ή και για ξεκούραση αναμεσα στα κενά των μαθημάτων. Μεγάλες βόλτες περπατώντας, αναλύοντας και ανακαλύπτοντας την πόλη απ’ την αρχή, μέχρι να βρείτε το σημείο σας και να το θυμάστε για πάντα, όπως ένα παγκάκι στην Αριστοτέλους, όπου άκουσε ιστορίες πολλές.
 

Ένα μεγάλο κεφάλαιο θα είναι και η εξεταστική. Δεν σχετίζεται με όσες εξετάσεις περάσατε μέχρι τώρα. Χρειάζεται μια διαφορετική οργάνωση και γερά νεύρα. Και στομάχια. Συνήθως εκείνες τις μέρες, θα επιβιώνετε με δυο ώρες ύπνου και πολλούς καφέδες. Νεύρα και κούραση. Υπομονή για τα αποτελέσματα, τότε αναμονή μπροστά σε πίνακες ανακοινώσεων, τώρα λίγο καλύτερα, αφού βοηθάει και η τεχνολογία. Ψυχρολουσία σ' εκείνο το τεσσάρι που δεν περίμενε κανείς και γέλια ευτυχίας συνοδευόμενα από αγκαλιές σ' εκείνο το τελευταίο το εφτάρι που θα σας φέρει το πτυχίο. Και μια ορκωμοσία ανάμεικτη από φωτογραφίες με γέλια, άντε και λίγα δάκρυα.
 

Οι καλύτερες ευχές που πήρα τότε, όταν ανέβαινα σ' εκείνο το τρένο, ήταν πάνω κάτω αυτές που θα έδινα και εγώ. Να ζήσετε αυτά τα χρόνια στο έπακρο. Να διαβάσετε, να έχετε πολλές απορίες και να μάθετε να ψάχνετε. Να έχετε ομηρικούς αμφιθεατρικούς καυγάδες και αντίστοιχους διαλόγους. Να γνωρίσετε ανθρώπους, όπως γνωρίσαμε και εμείς, και να γίνουν και για σας οικογένεια, ακόμα κι αν δεν θα τους βλέπετε κάθε μέρα. Και το πιο ουσιαστικό. Να μεγαλώσετε.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.