- Μπορείς να μου πεις ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσω για να φύγω από εδώ;

- Αυτό εξαρτάται από το πού θέλεις να πας, είπε ο γάτος.

- Δε με νοιάζει και πολύ το πού.

- Τότε δεν έχει σημασία ποιο δρόμο θα πάρεις.

- Αρκεί να φτάσω κάπου, είπε η Αλίκη.

- Τότε οπωσδήποτε θα φτάσεις.

Η Αλίκη και ο γάτος, εμείς κι η φωνή μας. Ειπώθηκε πολλές φορές στο μυαλό μας, κάποιος αντίστοιχος διάλογος. Άλλοι το λένε φωνή της συνείδησης, άλλοι το αποκαλούν ένστικτο, κάποιοι παλαιότεροι «δαιμόνιο» και κάποιοι άλλοι πυξίδα. Όπως και να 'χει, όπως και να λέγεται, είναι εκεί για να μας βοηθήσει στη μεγαλύτερη ανάγκη, να βρούμε το μονοπάτι μας.

Διλήμματα. Παρουσιάζονται πολλά μπροστά μας. Μονοπάτια που οδηγούν σε μια δουλειά, σε νέους ανθρώπους. Τα ακολουθούμε βασιζόμενοι σε αυτό που θέλουμε να βρούμε μπροστά μας ή σε αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε. Τι γίνεται όμως όταν οδηγούν σε ματαίωση; Όταν τα στοιχεία είναι αλλοιωμένα κι εμείς επιμένουμε να τα ακολουθήσουμε; Το κάθε μονοπάτι είναι και μια ιστορία και τη φτιάχνουμε σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής.

Η δυσκολία δεν έρχεται τη στιγμή που ξεκινάμε. Τότε κυριαρχεί το πείσμα και η πυξίδα μας, δουλεύει ασταμάτητα. Μας οδηγεί κάθε μέρα σε κάτι καινούριο. Το δύσκολο είναι όταν το μονοπάτι και το καλό τέλος, που λένε στα παραμύθια, γίνει αυτοσκοπός, και κάπου χάσουμε την αξία της διαδρομής. Εκεί ξεκινάει το άγχος και από μια ευθεία που μάθαμε, εμφανίζονται σταυροδρόμια. Ξαφνικά μπλέξαμε τα θέλω μας, δεν διαβάσαμε τα σημάδια και η πυξίδα αποδείχτηκε το μεταμορφωμένο πείσμα μας. Μας συμβαίνει και καθημερινά.

Για παράδειγμα, αναζητάμε μια δουλειά που θα φέρει εξέλιξη, ώστε να καλύψουμε την ανἀγκη μας για δημιουργία. Ξεκινάμε στο συγκεκριμένο μονοπάτι λοιπόν, με αυτή την οπτική και ξαφνικά βρισκόμαστε όντως σε μια δουλειά που προσφέρει επιτυχία, όχι όμως και την ευτυχία. Αν το σκεφτείτε, πολλοί από εμάς βρίσκονται παγιδευμένοι σε συνθήκες και στο άγχος του αύριο. Έρχομαστε λοιπόν αντιμέτωποι με εκείνο το «δαιμόνιο», που τότε ξυπνάει. Όταν ενεργοποιούνται οι παγίδες. Και μας προκαλεί. Μένεις σ' αυτό το μονοπάτι ή ξεκινάς απ' την αρχή;

Δεν εμφανίζεται μόνο στη δουλειά μας. Υπάρχει και στις σχέσεις μας. Άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μας. Καμιά φορά βλέπετε, τα μονοπάτια συμπίτπουν και πορευόμαστε μαζί. Άλλοι μεγαλώνουν προχωρώντας, άλλοι βρέθηκαν στη διαδρομή. Κάπου στη πορεία όμως χάθηκε η επαφή και το μόνο που ενώνει είναι οι αναμνήσεις από την αρχή και τις κοινές δυσκολίες της διαδρομής. Οι αναμνήσεις λοιπόν, έχουν τη δυνατότητα να μεταμορφώνονται σε παγίδες και να μας κρατάνε εγκλωβισμένους σε μια εικόνα που δεν υπάρχει πια. Καθηλωμένους σε ένα μονοπάτι που τελικά δεν το περπατάμε. Εκεί, σ' εκείνη τη στιγμή, αρχίζει να λειτουργεί πάλι η πυξίδα και μας δείχνει άλλο δρόμο. Και ξανά, εκείνη η φωνούλα που ρωτάει «πού θες να πάς;»

Μια απλή ερώτηση που ταυτοχρόνως είναι και η πιο σύνθετη. Γιατί, υπάρχει και η περίπτωση μετά από τόσες διαδρομές, τόσα ξεκινήματα, ξαφνικά να μην ξέρεις πού θες να πας. Μετά από ματαιώσεις σχεδίων ή καταστάσεων υπάρχει μια στιγμή που αισθάνεσαι μετέωρος. Η φωνή και το ένστικτο σιώπησαν, η πυξίδα δεν δείχνει κάνενα ορίζοντα και ο δρόμος χωρίστηκε στα δύο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παγίδα που θα βρεις μπροστά σου. Ή η μεγαλύτερη ευκαιρία για να πας τελικά εκεί που θες.

Μες στην ησυχία της στιγμής, σε εκείνη τη λάμψη διαύγειας, καταλαβαίνουμε πως σε κανένα μονοπάτι δεν εμφανίζονται ως δια μαγείας ταμπέλες με βέλη για να μας δείξουν την έξοδο απ' τον «λαβύρινθο», ούτε χρειαζόμαστε το μίτο της Αριάδνης. Αυτό που μας χρειάζεται είναι να αντιληφθούμε πως δεν υπάρχει λόγος να αγχωνόμαστε. Η πορεία μας έδειξε ότι έχουμε τη δύναμη να ξεφεύγουμε απ' όσα δε θελουμε να μείνουμε. Άρα τελικά, ξέραμε απ’ την αρχἠ και το πού θέλαμε να πάμε.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.