Τα ταξίδια στο χρόνο ξεκίνησαν ως ιστορίες που κάποιοι έγραψαν ή σκηνοθέτησαν ή έψαξαν να τις βρουν. Μηχανές του χρόνου, χρονοκάψουλες, πόρτες και παράθυρα που οδηγούν σε άλλες εποχές. Ένα εξιδανικευμένο παρελθόν ή ένα μέλλον το οποίο ανυπομονούμε να πλησιάσουμε. Διαφορετικές απ' το τώρα, είτε περασμένες είτε μελλοντικές, πολλοί από εμάς εμμένουν σε αυτές και μόνο με τη σκέψη τους, χωρίς μηχανές και μαγικά κουμπιά, τις προτιμούν και ξεχνούν αυτή, στην οποία ζουν.

Τρεις εποχές κυριαρχούν λοιπόν, στη ζωή μας. Αυτές μέσα στις οποίες πορευόμαστε και ολοκληρωνόμαστε. Η κάθε μία με τη δική της αξία. Το χθες, το σήμερα και το αύριο. Όλη μας τη ζωή όμως, κυνηγάμε τις δύο. Το μέλλον, το οποίο κάποια στιγμή θα έρθει στην ώρα του και το παρελθόν, το οποίο τέλειωσε. Και το σήμερα; Νοιάζεται κάποιος γι' αυτό; Αν το σκεφτείτε, υπάρχουν πολλοί που αφήνουν μια καθημερινότητα σε αναμονή, προσδοκώντας ή αναπολώντας αντιστοίχως, το αύριο και το χθες. Δύο μεγάλα λάθη, που θέλοντας και μη, κάποιες φορές, πιανόμαστε οι περισσότεροι στην παγίδα τους. Κάποιοι θα παγιδευτούν για πάντα και κάποιοι θα καταλάβουν την πλάνη τους.

Το πρώτο είναι η εμμονή στην εποχή του παρελθόντος. Αναμνήσεις και στιγμές από καταστάσεις που μας έκαναν ευτυχισμένους, γύρω από πρόσωπα και εικόνες του εαυτού μας, που ήταν διαφορετικός και μας έλειψε. Αποτέλεσμα είναι η διαρκής σύγκριση με το τώρα, η αναφορά σε σχέσεις και δουλειές, οι οποίες τέλειωσαν χρονικά, άφησαν όμως κατάλοιπα. Κι εμείς, θιασώτες μιας εποχής, που πλέον δεν υπάρχει. Προσπαθούμε αδίκως να ξυπνήσουμε ή να επαναφέρουμε μια πλευρά της εικόνας ή του εαυτού μας, που έμεινε πίσω. Κατά κάποιο τρόπο, αδικούμε και αφήνουμε το παρόν μας, να περνά χωρίς ουσία, προσπαθώντας να συντηρήσουμε σκιές παλιών ημερών.

Το εμμονικό κυνήγι του μέλλοντος. Το δεύτερο λάθος μας. Θα κάνουμε τα πάντα γι' αυτό και όποια απόφαση πάρουμε γίνεται με τη ρήση «για το μέλλον». Ένα μέλλον που δεν το ξέρουμε ακόμα και είμαστε πρόθυμοι να εξουθενώσουμε ή να αμελήσουμε τον εαυτό μας, τους ανθρώπους που μας πλαισιώνουν και τις στιγμές του τώρα. Αναβάλλουμε την « πρώτη σκέψη», την αυθόρμητη και όσα θέλουμε να κάνουμε σήμερα, ταγμένοι σε ένα αύριο που ακόμα δεν ήρθε. Έτσι, χάνουμε στιγμές και ευκαιρίες για ένα επικερδές «σήμερα».

Αυτή που στέκεται αμέτοχη και συνήθως υποβιβασμένη από εμάς, είναι η τρίτη εποχή και η πιο σημαντική. Το παρόν μας. Είναι η εποχή που κανονικά μας καθορίζει και μας δίνει ταυτότητα. Διατηρεί όσα στοιχεία επιλέξαμε να κρατήσουμε μεγαλώνοντας και μας βοηθάει να βελτιωνόμαστε για όσα θέλουμε να έρθουν. Αν το σκεφτείτε, όμως, έχουμε φτάσει στο σημείο να παρατηρούμε τις μέρες και απλώς να μνημονεύουμε. Ταυτόχρονα έχουμε μετατρέψει σε σκιές ό,τι ζωντανό βρίσκεται δίπλα μας. Ανθρώπους, μέρη, στιγμές και ώρες. Τα αφήνουμε να περνούν, αφού δεν τα θεωρούμε σημαντικά σε σχέση με όσα ζήσαμε ή όσα ευελπιστούμε. Το μυαλό μας γεμίζει με «βιβλιογραφίες» από οιωνούς, άστρα, σημάδια και το συμπέρασμα, που δεν αντιλαμβανόμαστε, είναι ότι τελικά περιμένουμε, πότε θα ξεκινήσουμε να ζούμε.

Αν το φανταζόμουν σαν μια εικόνα, για κάποιους το τώρα θα μπορούσε να μοιάζει με έναν προθάλαμο ή ένα διάδρομο με τοίχους καλυμμένους από φωτογραφίες του παρελθόντος και σχέδια του μέλλοντος. Όσο εκείνοι συνεχίζουν να κυνηγούν αυτές τις δυο εποχές, τόσο ο διάδρομος θα γίνεται ακόμα μεγαλύτερος και οι φωτογραφίες με τα σχέδια θα πληθαίνουν. Τα πιθανά σενάρια λοιπόν είναι δύο. Ο εμμονικός κυνηγός θα μείνει για πάντα εκεί. Μετέωρος ανάμεσα στο τότε και στο αύριο, περιμένοντας μέσα στο θάλαμο αναμονής να κερδίσει κάτι από αυτά τα δύο. Ο δεύτερος, αυτός που έχει δώσει στην εκάστοτε εποχή τη δική της αξία, τελικά θα ξεκολλήσει κάποιες φωτογραφίες απ' τον τοίχο, απλώς και μόνο για να ανακαλύψει πως ο τοίχος θα γίνει γυαλί. Και θα του δείξει το παρόν που κόντεψε να χάσει αν έμενε εκεί.

Τα ταξίδια στο χρόνο σίγουρα έχουν και θα έχουν τη γοητεία τους. Σίγουρα το να ταξιδεύουμε στο παρελθόν και να θυμόμαστε τι είχαμε και γιατί το αφήσαμε πίσω, θα συγκινήσει. Σίγουρα να ονειρευόμαστε και να σχεδιάζουμε το μέλλον, θα μας εξελίσσει. Όμως, η αξία του κάθε ταξιδιού έγκειται στο ότι αποκτάμε εμπειρίες για να τις φέρουμε πίσω, αφού γυρίσουμε στο παρόν μας. Ως παρόντες όμως, και όχι ως απλοί «κομπάρσοι» στο σήμερα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.