Πορευόμαστε σε μια εποχή που όλα τρέχουν. Ένας αγώνας δρόμου, τον οποίο μάθαμε και πλεόν συνηθίσαμε. Όμως, για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την πορεία μας και να μη βγούμε εκτός μάχης, χρειαζόμαστε και κάποιες παύσεις. Στιγμές ξεκούρασης, οι οποίες θα περιλαμβάνουν, όσα διαλέγουμε εμείς να περιέχουν και όχι οι συνθήκες. Μια λοιπόν, απ' τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές ανάπαυλας ανάμεσα σε εμάς και την καθημερινότητά μας, είναι το αναμενόμενο ραντεβού με τον καφέ μας.

Αν το σκεφτείτε, ο καφές ανέκαθεν, αποτελούσε ένα είδος τελετουργίας ανάμεσα σε εμάς και σε πολλές καταστάσεις του βίου μας. Ένα στοιχείο το οποίο είναι παρόν σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής, από τις πιο μοναχικές και σκληρές, μέχρι τις πιο χαρούμενες και κοινωνικές. Η ιστορική του πορεία είναι εμφανής, αφού υπάρχει σε όλες τις περιόδους, σε διαφορετικές μορφές. Από τα καφέ που φιλοξἐνησαν τις νέες ιδέες στο Παρίσι, για παράδειγμα, και τα σαλόνια του διαφωτισμού, ως και τα πρώτα αστικά καφενεία.

Σύγχρονα, ο καφές έχει συνδυαστεί με τις προσωπικές μας στιγμές, τις συζητήσεις, τα διλήμματα, αλλά και τα προβλήματά μας. Ο καφές της παρέας, για παράδειγμα. Γύρω από ένα τραπέζι, όπως συμβαίνει πάντα στην ελληνική κοινωνία, παρέες βρίσκονται για να μεταφέρουν τα νέα τους και ό,τι τους απασχολεί. Η έλευση του καφέ στο τραπέζι αποτελεί το σημάδι εκκίνησης, ώστε να ξεκινήσει η κουβέντα και μεγάλες αλήθειες να ειπωθούν, πίσω απ' τα φλιντζάνια.

Οι καφέδες της παρέας λοιπόν, κρύβουν ιστορίες. Τεράστιες συζητήσεις και κουβέντες που ειπώθηκαν πιο άνετα ή αβίαστα, με τη συνοδεία ενός καφέ. Τι είναι όμως αυτό που μας προτρέπει και μας χαλαρώνει περισσότερο; Ίσως ο ίδιος ο συμβολισμός αυτής της «ρουτίνας». Η ώρα του καφέ είναι οι παύσεις μας. Οι στιγμές που ακολουθούν της κούρασης και που η ίδια με τη σειρά της, βγάζει εκείνες τις ώρες την αλήθεια μας. Όσο πιο κουρασμένοι, τόσο πιο αληθινοί, έλεγε ένας διηγηματογράφος. Οι τυχαίες στιγμές της εβδομάδας ή η οριοθετημένη εκείνη ημέρα, όπου την περιμένουμε ανυπόμονα, για να δούμε ανθρώπους και να μιλήσουμε μαζί τους ξεκινά πίσω από την κλασική ερώτηση «πάμε για ένα καφέ;»

Μια ακόμα κλασική ιδιωτική στιγμή, που οι περισσότεροι την επιδιώκουμε, είναι ο καφές της «μοναξιάς» μας. Είναι εκείνα τα λεπτά, η ώρα ή όσο χρόνο έχει τελοσπάντων ο καθένας, να αφιερώσει στον εαυτό του. Ίσως για κάποιους και να είναι ο πιο απολαυστικός καφές. Ο κάθε ένας από εμάς, βρίσκει λίγο χρόνο με τον εαυτό του και η ιεροτελεστία αυτής της επανάληψης είναι μαγική, αφού με αυτό τον τρόπο γεμίζει για όλο τον υπόλοιπο χρόνο που θα προσφέρει στους άλλους. Είναι η ώρα λοιπόν, που του «ανήκει» ο εαυτός του κι εκείνος ο καφές, γίνεται η παρέα της στιγμής του.

Όπως γίνεται φανερό, ο καφές αποτελεί ένα στοιχείο της καθημερινότητας, που ήρθε και έγινε κομμάτι της πορείας μας. Υπάρχουν πολλές κατηγορίες του, που μας συνόδευσαν σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Ο πρώτος καφές το πρωί πριν ξεκινήσει το «χρονόμετρο» της δουλειάς. Οι καφέδες της μελέτης και των εξετάσεων που μας κράτησαν παρέα πολλά βράδια δίπλα σε τόμους ιστορίας ή οι καφέδες της αναμονής σε στιγμές που περιμέναμε να ακούσουμε ένα χαρμόσυνο ή δυσάρεστο νέο. Εκεί, παρόντες, για να βοηθούν το χέρι να παραμένει σταθερό. Εκείνος ο παγωμένος και χαρούμενος των διακοπών σε αναμονή του πλοίου, ή ακόμα κι ο ξαφνικός καφές, με κάποιον που συναντάμε τυχαία μετά από χρόνια.

Ο καφές λοιπόν, και η παρέα του, είναι ένα απ' τα στοιχεία που έχουν κοινό οι περισσότεροι άνθρωποι. Μια ευκαιρία για ξεκούραση, συζήτηση, σκέψη, κοινωνικότητα ή ό,τι άλλο προτιμά ο καθένας. Ας πιούμε ένα καφέ λοιπόν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.