Ο Δεκέμβρης ήταν πάντα η περίοδος που συνδυάζεται με το κλείσιμο των υποθέσεων. Όπως έχει ειπωθεί και στην ποίηση, ήταν ανέκαθεν ο μήνας του απολογισμού. Με το που φτάνει και μέχρι να τον σβήσουμε απ’ το ημερολόγιό μας, είναι σαν να ξυπνάει γύρω μας, μια μείξη συναισθημάτων. Μηνύματα έρχονται από παντού συνδυαζόμενα με μια διαδοχή απ’ όλα τα αισθήματα που κρατούσαμε κλεισμένα όλη τη χρονιά.

Χαρά, λύπη, νεύρα, άγχος, νοσταλγία, μελαγχολία. Λες και ξαφνικά πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλα τα κομμάτια του εαυτού μας, που μας ψιθύριζαν τους προηγούμενους μήνες και τώρα απαιτούν λύσεις, μέσα σε αυτές τις τριάντα και μία ημέρες. Σαν να ξυπνήσαμε σ’ εκείνο το δωμάτιο του παραμυθιού και βλέπουμε μια ζωντανή παραλλαγή της ιστορίας του Σκρούτζ. Σε μια παραλλαγή, όπου όσα κάναμε ή τα βάλαμε σε μια άκρη στη διάρκεια της χρονιάς, έγιναν τα δικά μας φαντάσματα.

Κάθε Δεκέμβρη λοιπόν, τα φαντασματάκια μας παίρνουν τη μορφή υποθέσεων, είτε άλυτων είτε «κλεισμένων». Συνήθως ξεκινάμε να μετράμε τα όσα κάναμε πράξεις, που είτε μας στιγμάτισαν είτε προβλημάτισαν άλλους. Μπαίνουμε στη διαδικασία να σκεφτόμαστε λάθη και να γκρινιάζουμε για όσα άφησαμε να περάσουν. Έτσι, παρερμηνεύουμε την παρουσία του πρώτου φαντάσματος και κοιτάμε πίσω, σε πράξεις «κλεισμένες», και γι’ αυτό δεν το βλέπουμε ότι προσπαθεί να μας σπρώξει μπροστά, τονίζοντάς μας, πως τα υπόλοιπα ανήκουν σε ένα χρόνο που έχει περάσει, στο χθες.

Οι μέρες του τελευταίου μήνα περνούν κι άλλο φαντασμα παίρνει μορφή και μας κάνει παρέα. Δε μας αρέσει το τώρα και το πώς είμαστε κι έτσι τρέχουμε να προλάβουμε ό,τι θεωρούμε πως έχουμε αφήσει ανοιχτό. Βιαζόμαστε να κλείσουμε υποθέσεις και όπως είναι φυσικό, μες στη βιασύνη κάνουμε κι άλλα λάθη. Το φάντασμα κάθε χρόνο προσπαθεί να μας δείξει ότι η κατάλληλη στιγμή για όσα ψάχνουμε θα έρθει στην ώρα της και δεν χρειάζεται να την κυνηγάμε. Μες στη βιασύνη του τώρα, όμως, χάνουμε όσα προσπαθεί να μας δείξει, και καμια φορά χάνουμε μέχρι και τις ίδιες τις «κατάλληλες» στιγμές.

Οι μέρες του χρόνου τελειώνουν κι εμείς πρόσωπο με πρόσωπο με το τελευταίο φαντασματάκι μετράμε αντίστροφα. Αρχίζουμε τη λίστα με τα «θα» μας. Μας συντροφεύουν για μέρες κι εμείς γράφουμε ακόμα περισσότερα, που προσπαθούμε να τα χωρέσουμε σ’ενα χαρτί. Μεγάλες αποφάσεις και αλλαγές. Δηλώσεις για όσα πρόκειται να κάνουμε. Διαβάζουμε για άλλες λίστες που προτείνουν πράξεις ανάλογες με την εκάστοτε ηλικία, που οφείλει βέβαια να τις υιοθετήσει, αφού τις οριοθέτησε η «κοινή γνώμη». Και πρέπει να ακολουθηθούν. Και τις στριμώχνουμε ανούσια στη δική μας λίστα. Στο τέλος το χαρτί γεμίζει με άσκοπα «θα» κι εμείς μόνο με το βάρος τους.

Ας πάρουμε λοιπόν μια ανάσα κι ας παγώσουμε λίγο το χρόνο στην αρχή του Δεκέμβρη. Ας κρατήσουμε λίγο το βλέμμα μας σταθερό και το μυαλό μας στη θέση του κι ας σκεφτούμε απλώς, ότι πέρασε άλλος ένας χρόνος που είμαστε εδώ. Περάσαμε καλά και λιγότερο καλά, βιώσαμε όντως πολλά, θετικά και αρνητικά και τα καταφέραμε. Ας αφήσουμε στην άκρη τον απολογισμό κι ας χαρούμε απλώς το τέλος ενός ακόμα χρόνου που είμαστε εδώ. Η ουσία αυτού του μήνα, είναι να γιορτάσουμε το χρόνο που φεύγει και όσα κερδίσαμε από αυτόν. Κάθετι που συνέβη, αποτέλεσε γνώση και μάθημα. Δεν είναι ούτε μιζέρια ούτε συμβιβασμός, να δεχτούμε πως και κάποια απ’ όσα θελάμε δεν πέτυχαν. Ίσα-ίσα μας πηγαίνουν μπροστά, ακόμα και αυτά που δεν κάναμε.

Οπότε μιας κι είμαστε ακόμα στην αρχή του, ας τον απολαύσουμε χωρίς να μας κερδίζουν οι όποιοι ψυχαναγκασμοί. Κι αν τώρα τύχει κι εμφανιστούν ξανά τα φαντασματάκια, ίσως να προσπαθήσουμε να ακούσουμε το πραγματικό τους μήνυμα. Μπορεί απλώς και να μας εύχονται να έχουμε ένα γεμάτο Δεκέμβρη.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.