Ενέργεια ή κατασταση η ευτυχία; Σίγουρα είναι κάτι που το επιζητούν και το επιδιώκουν όλοι. Ο καθένας τη βρίσκει σε διαφορετικά στοιχεία και ίσως και όχι τόσο εύκολα, όπως μπορεί να νόμιζε. Δεν εννοώ ότι είναι απαραίτητα σύνθετη, απλώς τις περισσότερες φορές κρύβεται στην απλότητα της ζώης μας. Όμως κι αυτή η απλότητα, για να κατακτηθεί, θέλει κόπο, αφού επιτυγχάνεται μετά από στόχους και δουλειά.

Είναι κάτι σαν το «κάθε εμπόδιο για καλό». Μας το έλεγαν συχνά και ίσως το έχουμε πει κι εμείς στον εαυτό μας. Υπήρξαν στιγμές που μας θύμωσε, αφού θεωρήσαμε παράλογο μετά από τόση προσπάθεια να μην έρχεται αυτό που ζητάμε. Και ίσως κι εμείς οι ίδιοι κάποιες φορές μόνο και μόνο μπροστά στο αίσθημα της απογοήτευσης που νιώσαμε ή στο φόβο της απόρριψης τα παρατήσαμε.

Ανθρώπινο είναι, όμως για να απαντήσω στην αρχική ερώτηση, πως η ευτυχία δεν ήταν ποτέ κατάσταση, ήταν ενέργεια. Μας ζητάει δουλειά. Για να επιβεβαιώσει πως όντως τη θέλουμε. Ίσως τοποθετήσει βουνά μπροστά μας, για να δει πώς θα τα αντιμετωπίσουμε και πόσο έτοιμοι είμαστε να παλέψουμε για εκείνη. Κι όπως πολύ σωστά λέει κι ένας σοφός άνθρωπος που γνωρίζω, όταν θες κάτι πολύ, το βουνό το κάνεις λόφο, κι όσο κι αν κουράζει η ανάβαση, θα ανέβεις.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το αίσθημα της λύπης, όταν κάτι δεν το κατορθώνουμε, έτσι όπως το επιζητάμε, εμφανίζονται και τα κλειδιά για να προχωρήσουμε. Χρειάζεται πείσμα, επιμονή και υπομονή, ώστε να σηκωθούμε από εκεί που θεωρούμε πως έχουμε πέσει και να αρχίσουμε σιγά-σιγά να σκαρφαλώνουμε σε αυτό το βουνό. Κάθε αρχή λένε, είναι και δύσκολη. Οπότε το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι εκείνο το πρώτο βήμα, που κρύβει και μια μεγάλη αντίφαση, αφού είναι λίγο διστακτικό και ταυτόχρονα γενναίο. Είναι εκείνο που θα μας οδηγήσει ώστε να κατακτήσουμε εκείνη την κορυφή, στο προσωπικό μας βουνό, και να δούμε επιτέλους τι κρυβέται πέρα από αυτήν.

Στο ανέβασμα θα συναντήσουμε πολλά εμπόδια ή δοκιμασίες που πρέπει να περάσουμε αν θέλουμε όντως να φτάσουμε στο σκοπό μας. Ανέμους από διάφορα λόγια, που θέλουν να μας ωθήσουν να γυρίσουμε πίσω, λέγοντας πως παλεύουμε για κάτι το άπιαστο ή να μας δημιουργήσουν δεύτερες σκέψεις παραμορφώντας το σκοπό μας. Κατολισθήσεις από παλαιότερες προσπάθειες που δεν ολοκληρώθηκαν, κυλούν δίπλα μας, για να μας δημιουργήσουν φόβο και όρια στην προσπάθεια να ανέβουμε ακόμα ψηλότερα από την προηγούμενη φορά.

Σε αυτή την ανάβαση δεν έχουμε όμως μόνο εμπόδια που προσπαθούν να μας οδηγήσουν στην παραίτηση, έχουμε και συμμάχους στέρεους και βασικούς. Βράχοι που στέκονται φίλοι δίπλα μας και γίνονται σκαλοπάτια για να πατήσουμε και να νιώσουμε ασφαλείς σε αυτήν την πορεία. Μικρές σπηλιές, που θα μας δώσουν καταφύγιο να προστατευθούμε και να θυμηθούμε πως όσο κι αν φοβόμαστε για το τι θα συναντήσουμε έπειτα, εμείς απλώς ξαποσταίνουμε, δεν τα παρατάμε.

Έτσι κι αλλιώς δεν κάνουμε αγώνα δρόμου για να βρούμε την ευτυχία μας κι ούτε ανταγωνιζόμαστε τα μονοπάτια των άλλων. Αργά και σταθερά θα φτάσουμε εκεί που θέλουμε, αφού η ζωή μας έμαθε να κοιτάμε το καλό το δικό μας κι όχι το κακό του άλλου. Δεν είμασταν ποτέ μικροπρεπείς, για να βάζουμε εμπόδια σε άλλες αναβάσεις, απλώς σταθεροποιούμε τη δική μας. Βήμα-βήμα σε αυτή την ανάβαση μάθαμε πως δεν υπάρχει ένας κανόνας που να ορίζει την ευτυχία, αφού ό,τι τελικά δει ο καθένας στην κορυφή του, όποια κι αν είναι η ευτυχία του θα είναι μοναδική, όπως μοναδικό ήταν και το ταξίδι του, προς αυτήν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.