Όταν ξεκινάει μια χρονιά, είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία να ικανοποιήσουμε όσα θέλουμε και να σκεφτούμε ποιες προτεραιότητες θα θέσουμε. Ίσως αυτά λοιπόν που είναι βασικό να σκεφτούμε και που θα κάνουν εφικτή την πραγμάτωση των όσων επιδιώκουμε, είναι δύο πράγματα κάτω από ένα και μόνο πρίσμα. Τι θέλουμε να κάνουμε και πού θέλουμε να βρεθούμε. Πραγματικά όμως κι όχι πλασματικά.

Στις προηγούμενες χρονιές σε περιπτώσεις που έμειναν άλυτα πολλά από τα θέλω μας, καλό θα ήταν να σκεφτούμε και την πιθανότητα ότι ίσως δεν είμασταν και τόσο ειλικρινείς, με το πόσο εκείνο που επιδιώκουμε είναι όντως κι εκείνο που μας λείπει. Ο Pessoa κάποτε έγραψε πως όλοι οι άνθρωποι είναι εξαιρέσεις σ’ έναv κανόνα που δεν υπάρχει. Ίσως από εδώ ξεκινάει το πρόβλημα. Φτιάχνουμε καλούπια κι επίσημα «κοστούμια» για να χωρέσουμε στις επιταγές μιας κοινωνίας, μιας οικογένειας ή ενός ανθρώπου με κανόνες δικούς του, που επί της ουσίας απλώς ακολουθούμε.

Πόσους έχετε ακούσει να δημιουργούν οικογένειες, να αλλάζουν ρόλους στη ζωή τους, απλώς και μόνο επειδή «είχε έρθει η ώρα»; Λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο θέλω και στο πρέπει. Ιδίως στο πρέπει των κοινωνικών συμβάσεων. Ο φόβος και τα στεγανά μιας κοινωνίας μπορούν πολλές φορές να οδηγήσουν πολλούς από εμάς σε ρόλους που δεν είναι έτοιμοι να διαχειριστούν. Κι όχι εξαιτίας της απειρίας, απλώς επειδή ουσιαστικά ή στο «πίσω κείμενο» του μυαλού τους, απλώς δεν ήθελαν. Δυστυχώς όμως, πολλοί δεν έχουν τις ίδιες άμυνες στο να αποφεύγουν «ασυνείδητα» να άγονται. Έτσι, άλλα ήθελαν, αλλού βρέθηκαν.

Το καλό με τη ζωή μας όμως, είναι ότι έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να μας δίνει ευκαιρίες. Και δεν δίνει μόνο μία αν το σκεφτείτε. Ευκαιρία είναι η κάθε νέα χρονιά που είμαστε παρόντες εδώ. Μια στιγμή για να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι χαζό να μπαίνουμε σε καλούπια που δεν μας προσφέρουν τη στήριξη κι εξέλιξη που θέλουμε. Άρα είναι βασικό να τα αφήσουμε πίσω. Όταν το κάνουμε αυτό, θα δούμε πως καθετί που αφήσαμε, μας προσέφερε περισσότερο χώρο σε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Κι έτσι είμαστε περισσότερο ελεύθεροι να το υλοποιήσουμε.

Αν το δούμε αντικειμενικά είναι καθαρά ένα θέμα αυτοσεβασμού. Πόσο σεβόμαστε εμάς τους ίδιους, ώστε να επιτρέψουμε να γίνουν όσα επιθυμούμε; Κι όντως από την αρχή είχε να κάνει με τη στάση που κρατάμε οι ίδιοι απέναντι στους ίδιους. Όσα περισσότερα ακυρώνουμε από τα θέλω μας, τόσο λιγότερο από τον εαυτό μας θα έχουμε στο μέλλον. Από εκείνον δηλαδή, που θέλει να μας δει ευτυχισμένους. Αν υιοθετήσουμε κάτι άλλο, θα περάσουμε μια ζωή με επιλογές, που στην ουσία δεν ήταν ποτέ δικές μας, παρά ήρθαν αθόρυβα και βολικά να καλύψουν τις ουσιαστικές και ίσως δυσκολότερες.

Γιατί, όντως, είναι δύσκολο να ξεκινήσεις από την αρχή, να συνειδητοποιήσεις τι δε θες και να βγεις απ’ το «κλουβί». Όμως, είναι και απαραίτητο, γιατί τα χρόνια περνούν, συγχρόνως εμείς -όπως και να δούμε, αιώνιοι δεν είμαστε, οπότε καλό θα ήταν σε αυτή τη ζωή που σε κάθε αλλαγή του χρόνου μας δίνει την ευκαιρία να αλλάξουμε οπτική, επιτέλους να την εκμεταλλευθούμε.

Ευχηθείτε λοιπόν, καλή χρονιά στον εαυτό σας, αν ξεχάσατε να του το πείτε, πιείτε έναν καφέ και δείτε καθαρά τι θέλετε να κάνετε και πού θέλετε να βρεθείτε.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.