Αν ίσως θυμάστε, στις εφηβικές ή ακόμα και σε μεγαλύτερες ηλικιακά παρέες, υπήρχε ένα παιχνίδι, το οποίο ήταν ικανό να ανατρέψει «κοσμοθεωρίες». Θάρρος ή αλήθεια; Μια διμελής ερώτηση, που το κάθε ένα μέλος της για κάποιους μπορούσε να καταστεί εξίσου επικίνδυνο. Συνήθως όσοι ήθελαν να αποφύγουν «τολμηρές» πράξεις, διάλεγαν να πουν αλήθειες κι όσοι «δυσκολεύονταν» με τις ερωτήσεις και φοβούνταν τις απαντήσεις, δε διάλεγαν την αλήθεια.

Είναι ένα παιχνίδι που δε σταμάτησε ποτέ να υπάρχει. Στην καθημερινότητά μας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι εφαρμόζεται αρκετά συχνά, κάποιες φορές ακόμα και αντιφατικά. Υπάρχουν στιγμές που λείπει το θάρρος, άλλες πάλι λείπει η αλήθεια. Ή αν τα συνδέσουμε ίσως τελικά λείπει το θάρρος για να πούμε την αλήθεια. Πώς φτάσαμε να λείπουν όμως αυτά τα δύο βασικά στοιχεία πολιτισμού; Εύκολα. Απλώς υιοθετήσαμε ένα τρίτο.

Μάθαμε να δυσκολεύουμε και να κάνουμε περισσότερο σύνθετη τη ζωή μας, όταν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τη «διπλωματία» που διαφημίζεται και επικροτείται πολύ στην εποχή μας. Θεωρούμε ότι όντες -φαινομενικά- ταιριαστοί με όλους, η ζωή θα κυλά πιο ήρεμα κι εμείς αποφεύγοντας διαφωνίες, γινόμαστε φιλήσυχοι. Πού είναι το λάθος σε όλο αυτο;

Στο γεγονός, ότι με αυτό τον τρόπο ναι μεν εντάσεις μπορεί να μην προκαλούμε και να μην έχουμε, αλλά σίγουρα δε θα έχουμε και εξέλιξη. Δεν είναι δυνατόν να φτιάχνουμε ουσιαστικές σχέσεις, αφού δεν έχουμε το θάρρος να μιλήσουμε ανοιχτά για όσα μας ενοχλούν και να δείξουμε, όπως είναι εύλογο στις αληθινές σχέσεις, το ποιοι είμαστε. Και λέγοντας θάρρος, δεν εννοώ αυτό το δήθεν επιθετικό ύφος που τείνει σήμερα να βαφτίζεται ειλικρίνεια. Ας μην το συγχέουμε. Η αγένεια έτσι κι αλλιώς ανέκαθεν ήταν αγένεια σε όποια έκδοσή της κι αν υπάρχει σήμερα κι ασχέτως τις λέξεις με τις οποίες κάποιοι προσπαθούν να την «ωραιοποιήσουν». Δεν είναι θαρραλέος ο εκάστοτε αγενής, απλώς είναι ένας άνθρωπος που θέλει να μειώνει, όχι να βελτιώνει τον περίγυρό του.

Η αλήθεια πάλι και το θάρρος, εντάσσονται στις αρετές και υποδηλώνουν ανθρώπους με γεμάτη παιδεία, οι οποίοι δεν ανέχονται ούτε τους δικούς τους ανθρώπους ούτε την κοινωνία τους, να χωλαίνει. Δεν μεγάλωσαν αβρόχοις ποσίν, απεναντίας κουράστηκαν για να μάθουν να ορθώνουν ανάστημα και άποψη. Κουράστηκαν να ξεπεράσουν το φόβο για το αν θα γίνουν δεκτοί απ’ τους άλλους, αφού λέγοντάς τους και αλήθειες που μπορεί να μην άρεσαν, δεν ήταν και τόσο αγαπητοί. Κι εν τέλει κουράστηκαν, γιατί έπρεπε να επιβιώσουν σε κοινωνίες που ακόμα «παίζουν» με το αν θα πουν αλήθειες ή όχι.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι οι απαντήσεις σε ένα παιχνίδι, για να καλύψει ο καθένας το ποιος είναι ή ποια είναι η πραγματική εικόνα της κοινωνίας του. Η ουσία είναι να μεγαλώνουμε ανθρώπους, που θα έχουν το θάρρος να διέπεται όλη τους η καθημερινότητα με ειλικρίνεια, για να μπορούν να τη βελτιώνουν. Η ουσία δεν είναι να πορευόμαστε με λευκά ή κατά συνθήκη ή όπως αλλιώς θέλετε να τα πείτε, ψεύδη, επειδή μας έμαθαν ότι μέσω αυτής της υποτιθέμενης διπλωματίας, διατηρούνται κοινωνίες.

Αξία έχει να τολμά ο καθένας, να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, όπως ορίζει και η έκφραση. Χωρίς παραλείψεις, χωρίς στολίδια, χωρίς πρόσθετα. Έχει αξία, διότι έτσι θα βελτιώσει την οπτική του άλλου και θα τον βοηθήσει να προχωρήσει, όσο δύσκολα κι αν είναι όσα θα μάθει. Έτσι δε θα στερήσει ούτε από τον ίδιο, ούτε από τους άλλους την ισορροπία. Αντιθέτως το κέρδος θα είναι, πώς θα καταφέρει να τη σταθεροποιήσει. Λοιπόν, τολμάς;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.