Δεύτερη ζωή δεν έχει. Το διαβάσαμε στην ποίηση, το ακούσαμε σε τραγούδια, είδαμε το νόημά του ως συμπέρασμα σε βιβλία και ταινίες. Το θυμηθήκαμε μετά από κάποιο τραγικό περιστατικό ή σε βραδινές φιλοσοφικές συζητήσεις. Τότε λοιπόν γιατί φερόμαστε λες και όλο αυτό που βιώνουμε είναι μια πρόβα και η ζωή θα αρχίσει όταν το αποφασίσουμε;

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη, που ήρθε μετά από τη βουτιά μέσα στις ανασφάλειές μας, είναι ότι όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο εύκολα δεχτήκαμε να κάνουμε «εκπτώσεις». Δυστυχώς οι τελευταίες, δεν αφορούν μόνο την καταναλωτική μανία κάποιων, αλλά κρύβονται σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Μπορούν να παραπλανήσουν αρκετούς, αφού εύκολα συγχέονται με παραχωρήσεις, για να μπορεί να υπάρξει η ισορροπία.

Οι «εκπτώσεις» στα θέλω μας εμφανίζονται όταν η εικόνα που είχαμε στο μυαλό μας για όσα επιδιώκαμε δε λειτούργησε. Τα χρόνια περνούν και τη βλέπουμε ακόμα πιο μικροσκοπική. Οπότε καινούριες φοβίες εμφανίζονται μαζί με το άγχος να προλάβουμε. Έτσι αρχίζουμε να εγκαταλείπουμε στη ντουλάπα μας ένα ένα, όσα τώρα μοιάζουν δύσκολα.

Μικρότεροι ζητούσαμε τα πάντα. Επιδιώκαμε συνεχώς και παλεύαμε να κερδίσουμε αυτή την ιδέα που είχαμε δημιουργήσει στο μυαλό μας. Πρωταγωνιστούσαμε και το κάθε εμπόδιο δε μας έκανε ευάλωτους. Αντίθετα ό,τι κι αν γινόταν βρίσκαμε τον τρόπο να επανέλθουμε στο σκοπό μας. Μέσα στα χρόνια κάπου χάθηκε αυτή η πυγμή και αρχίσαμε να παραιτούμαστε από τα δικά μας πλάνα και να υιοθετούμε ξένες προσδοκίες για τη δική μας όμως ζωή.

Πρώτοι φταίμε εμείς. Ίσως μόνοι φταίμε εμείς. Πέσαμε στην παγίδα των φόβων και πιστέψαμε πως η ντουλάπα κρύβει εφιάλτες που φροντίσαμε να τους καλύψουμε με τα σχέδιά μας. Μας πέταξαν δολώματα, είτε για μια δουλειά χωρίς προοπτική, με το «τυράκι» της σύγχρονης μιζέριας που επικρατεί, είτε στις σχέσεις, με την πεποίθηση του ότι αν δεχτείς τα πάντα, δεν θα μείνεις μόνος. Δυστυχώς πολλοί «τσίμπησαν» και οι μισές τους μέρες είναι σε μια εργασία που τους θλίβει και τους απωθεί και σε σχέσεις που επιτείνουν μια άδεια καθημερινότητα. Κέρδος λοιπόν ή ζημία της ποιότητας;

Εκπτώσεις στις σχέσεις, στη δουλειά, στα θέλω γενικότερα. Το θέμα είναι πως με αυτές, εν συγκρίσει με τις άλλες που γλυτώνουμε χρήματα, ότι δεν μας εξοικονομούν χρόνο. Δεν κερδίζουμε δηλαδή, μέσα από μέρες χαμένες και από ανθρώπους που απλώς συνηθίσαμε να είμαστε δίπλα τους. Ίσα ίσα μας «αδειάζουν» το χρόνο, αφού χάνουμε ώρες μαζί τους, αντί να τις προσφέρουμε σε αυτά που πραγματικά μας αξίζει να είμαστε και να έχουμε.

Καλό θα είναι σε όσα επιδιώκουμε να είμαστε αυστηρά προσηλωμένοι. Να επιδιώκουμε την είκονα που έχουμε ονειρευτεί και στο τέλος να είμαστε πρωταγωνιστές και συνδημιουργοί με ανθρώπους που έχουμε επιλέξει. Να μην συμβιβαζόμαστε επειδή αυτό προσπάθησαν να μας μάθουν όσοι επέλεξαν να ξεχάσουν ποιοι είναι.

Προσοχή λοιπόν, γιατί θα είναι πολύ σκληρό να γίνουμε εμείς το παράδειγμα προς αποφυγή και να παραδεχτούμε ότι στο πρόσωπό μας επιβεβαιώνονται τα λόγια του ποιητή «σαν να μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα..»

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.