Η σχέση του φιλαναγνώστη με τα βιβλία είναι καρμική. Ξεκίνησε από την πιο μικρή ηλικία, που κάποιος του διάβαζε μύθους και παραμύθια και τον μάγευε με τις εικόνες που τα συνόδευαν ζωγραφισμένες πάνω στο γυαλιστερό χαρτί. Από τότε λοιπόν του κόλλησε το μικρόβιο της ανάγνωσης.

Όταν τον πήγαιναν σε κάποιο βιβλιοπωλείο ή έκθεση βιβλίου, καθόταν με τις ώρες. Τότε πρόσεχε τους τίτλους, τα εξώφυλλα, τα χρώματα. Όποιο του έκανε εντύπωση, έμπαινε στη συλλογή του. Συνήθως ένα βιβλίο μπορούσε να το διαβάσει αρκετές φορές και να εντυπωσιαστεί την κάθε φορά και με κάτι διαφορετικό. ‘Ελιωναν οι σελίδες και οι ήρωες πλέον ήταν οικείοι, τους συμπαθούσε ή τους αντιπαθούσε.

Πάντως, όλοι τους είχαν τη θέση τους στη βιβλιοθήκη του. Τοποθετημένα ανά χρονιά, ανά συγγραφέα, ανά ύψος, ακόμα και με βάση τις αναμνήσεις του. Όσο μεγαλώνει εκείνος, αλλάζει κι εκείνη. Ανανεώνεται, αφού αλλάζουν τα γούστα του. Παραμύθια, βιβλία φαντασίας, μυθιστορήματα, δοκίμια, βιογραφίες. Περνούν τα χρόνια και τα ράφια γεμίζουν. Όλα έχουν τη θέση τους, στο σπίτι του. Το κάθε ένα άφησε και το στίγμα του, τη μυρωδιά του κι έτσι απόκτησε το δικό του σημείο.

Κάποια γέμισαν σημειώσεις- με μολύβι πάντα- γιατί δίνει μια οικειότητα. Το μελάνι στιγματίζει κι είναι πιο ψυχρό. Οι σελιδοδείκτες, πιστοί φύλακες, τοποθετημένοι στις αγαπημένες σελίδες, που θα διαβαστούν ακόμα μία φορά. Άλλα λοιπόν, τσαλακώθηκαν από τη χρήση, τόσο που χρειάστηκε να αγοραστούν και δεύτερη φορά. Πολλά πάλι χαρίστηκαν, συνήθως τα αγαπημένα, αυτά που διαβάστηκαν τις περισσότερες φορές, αφού ως ανεκτίμητα θα πάνε εκεί που εκτιμάμε περισσότερο.

Άλλα κρύβουν στις πρώτες τους σελίδες χρονολογίες και αφιερώσεις. Βλέπετε από τα πιο σημαντικά και προσωπικά δώρα είναι ένα βιβλίο. Μέσα του μπορεί να κρύψει ένα μήνυμα, να φέρει χαμόγελο σε κάποιον, απλώς και μόνο επειδή μετά από χρόνια, άσχετα σε ποια φάση ζωής θα είναι, όταν το ξαναπιάσει στα χέρια του, θα θυμηθεί και θα συγκινηθεί. Τα γραπτά μένουν, δε λένε; Ο βιβλιόφιλος θυμάται τα πάντα λοιπόν. Γιατί το βιβλίο γι’ αυτόν δεν είναι μόνο λέξεις δεμένες σε μια πρόταση για να φτιάξουν μια ιστορία, είναι μέρος της δικής του ιστορίας.

Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί ένας φιλαναγνώστης θα προτιμήσει το κλασικό και ίσως «παλιομοδίτικο» τρόπο -για κάποιους- να διαβάσει, την κλασική μορφή βιβλίου απ’ ότι την ηλεκτρονική. Σαφώς και στα δύο κάποιος μπορεί να διαβάσει, αυτό δεν αναιρείται. Για το βιβλιόφιλο όμως, όλες αυτές οι σελίδες αξιολογικά κατέχουν μια υψηλή θέση. Δεν ισχύουν ή καλύτερα δεν τον αφορούν τα επιχειρήματα ότι ηλεκτρονικά βρίσκει τα βιβλία πιο εύκολα, πιο γρήγορα, δεν πιάνουν χώρο, είναι φθηνότερα ή μπορεί να διαβάσει περισσότερα.

Όλα αυτά τα γνωρίζει, τα έχει ακούσει και τα σέβεται για όσους απλώς έχουν μάθει να «φυλλομετρούν». Ο ίδιος έτσι κι αλλιώς θέλει να ψάχνει, θέλει την καθιερωμένη διαδρομή στο βιβλιοπωλείο, διότι κι αυτό έχει τη μαγεία του. Του αρέσει η έρευνα στα ράφια και θέλει να κινείται μέσα σε τίτλους, εκδόσεις, χαρτί και γραμματοσειρά. Ίσως να στερηθεί και μια έξοδο, για να αγόρασει ένα βιβλίο, και πάλι όμως, δεν τον ενοχλεί. Δεν είναι ακριβό κάτι που τον γεμίζει. Κι όσο για το χώρο; Τα βιβλία δικαιωματικά «κλέβουν» κομμάτι απ’ το χώρο του, αφού ήταν κι εκείνα ένας παιδαγωγός που τον βοήθησαν να γίνει αυτός που είναι μέχρι και τώρα. Έμαθε πολλά δίπλα τους και σώθηκε από πολλά. Στην κούραση ή στη στεναχώρια τον βοηθούσαν με ιστορίες να τα ξεπερνά ή ακόμα και στο ταξίδι του κράτησαν παρέα και τον πήγαν σε προορισμούς, πριν φτάσει στο δικό του.

Γι’ αυτό όσο κι αν προσπαθούν να τον πείσουν να τα ανταλλάξει και να τα κρύψει σε μια οθόνη, προτιμά την παλιά μορφή τους, την λίγο πιο τσαλακωμένη. Εκείνη που τον μεγάλωσε και ακόμα μεγαλώνει μαζί του.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.