«Η καλοσύνη είναι η μόνη επένδυση που δεν αποτυγχάνει ποτέ», έγραψε κάποτε ο Θορώ. Παγκόσμια ημέρα καλοσύνης λοιπόν σήμερα και είναι ενδιαφέρον και συγχρόνως οξύμωρο, ότι σε μια έννοια που από μικροί μάθαμε, την προσφέραμε ή τη δεχτήκαμε, να χρειάζεται να μας την υπενθυμίζει μια ημέρα. Απ’ την άλλη πλευρά πάλι, ίσως είναι αναγκαία αυτή η υπενθύμιση.

Οι έννοιες του κακού και του καλού, υπήρχαν ανέκαθεν στη ζωή μας. Ένα αντιθετικό ζεύγος, το οποίο κυριαρχεί σε όλες τις ιδεολογίες ή μάλλον τις θεμελίωσε όλες. Αναλύθηκαν από φιλοσόφους, θεολόγους, παιδαγωγούς, συγγραφείς. Γράφτηκαν θεωρίες, μυθιστορήματα, παραμύθια, ολόκληρη λαογραφία για να τις ερμηνεύσουν. Και οι δύο ξεκάθαρες ή όπως απλά ειπώθηκε και στη φιλοσοφία ή είσαι καλός ή κακός.

Σήμερα δυστυχώς συγχέονται. Πολλοί έχουν μπερδέψει την έννοια του κακού με αυτή του καλού. Σίγουρα όμως υπάρχει κι ένας τρόπος για να μπορέσουν να τις διαχωρίσουν. Τα αποτελέσματά τους. Τι προσφέρουν ή προκαλούν με τις πράξεις τους στο σύνολο, στους φίλους τους, στο διπλανό τους. Η σύγχυση αυτή ξεκίνησε με την υποτίμηση της καλοσύνης. Πολλοί θεώρησαν πως ισοδυναμεί με αδυναμία. Με έλλειψη επιχειρημάτων και τόλμης απέναντι σε κάποιους, οι οπόιοι είναι γεμάτοι από θράσος κι όχι θάρρος. Θεώρησαν πως το να προσφέρεις ενέργεια, διότι αυτό κάνει η καλοσύνη, σου στερεί τη δική σου. Κι έτσι στράφηκαν προς τις κακές πράξεις, αφού αυτό θεωρητικά ωφελεί τους ίδιους.

Οι κακές πράξεις ήταν ανέκαθεν θορυβώθεις. Είναι περισσότερο «εντυπωσιακές», τραβάνε τα φλας και προκαλούν μεγαλύτερες αντιδράσεις, απ’ότι μια ταπεινή καλή πράξη. Σκεφτείτε με πόσο ενδιαφέρον διαβάζονται ειδήσεις για πολέμους, τρομοκρατικά χτυπήματα και δολοφονίες και πόσο κατακρίθηκαν και σχολιάστηκαν ειδήσεις που είχαν να κάνουν με προσφορά και εθελοντισμό, με καλές πράξεις, οι οποίες όμως αντιμετωπίστηκαν από κάποιους με καχυποψία. Είναι τόσο δύσκολο λοιπόν να δεχτούμε ότι κάποιοι κάνουν καλό, απλώς και μόνο γιατί το θέλουν; Είναι δύσκολο, για εκείνους που έμαθαν πως το καλό είναι μια κοινωνική σύμβαση και τίποτα περισσότερο. Αλλά ας μην κρίνουμε εξ’ ιδίων τα αλλότρια.

Προσωπικά, ποτέ δε συνέδεσα τις καλές πράξεις με τα «πρέπει». Δε θεωρώ πως τις ορίζει μια σύμβαση, αλλά μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου για προσφορά. Κάποιος που είναι φιλάνθρωπος, με την ουσιαστική σημασία της λέξης, ξέρει πως συνειρμικά οι καλές πράξεις φέρνουν και θετικά συναισθήματα. Γιατί η αξία της προσφοράς έγκειται στο γεγονός, πως έστω και λίγο αλλάζει τη ζωή κάποιου άλλου, πέρα από εμάς και του μικρόκοσμού μας.

Θα τις όριζα ως πρότυπα, αόρατους συνδετικούς κρίκους ανάμεσα σε ανθρώπους που γνωρίζονται ή δε θα γνωριστούν ποτέ κι όμως ο ένας άλλαξε τη ζωή του άλλου. Όπως ένας εθελοντής αιμοδότης, θα δώσει ένα κομμάτι του εαυτού του για να σώσει κάποιον που δεν υπήρχε μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή του. Όπως ο κάθε απλός άνθρωπος από εμάς, θα αφιερώσει ένα κομμάτι από το χρόνο του, για κάποιον που έχει ανάγκη. Αυτές οι πράξεις λοιπόν, είναι κρίκοι αφού μας δένουν για πάντα. Βλέπετε τα αποτελέσματα των καλών πράξεων παραμένουν στο χρόνο και πολλαπλασιάζονται. Από ανθρώπους που απλώς δεν θέλουν να κάθονται άπραγοι.

Όσο λοιπόν κι αν ακόμα κάποιοι μπερδεύουν αυτές τις έννοιες, τα αποτελέσματά τους τελικά δείχνουν για ποιες αξίζει να αφιερώνουμε το χρόνο μας. Η κακία θα προκαλέσει φόβο, οργή και μίσος. Η καλοσύνη πάλι είναι πιθανό να προκαλέσει έκπληξη και δάκρυα. Στο τέλος όμως θα φέρει χαμόγελα. Και τα τελευταία θα γεννήσουν την ανάγκη για πολλές τέτοιες στιγμές. Αυτή η ανάγκη λοιπόν είναι το πιο ισχυρό αποτέλεσμά της.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.