«Να σου πω μια ιστορία; Θα μου διαβάσεις ένα παραμύθι; Θα το διαβάσεις ξανά;»

Και κάπως έτσι ξεκινούσε η αφήγηση με την κλασική στους μύθους αρχή «μια φορά κι έναν καιρό..». Ίσως ήταν η μοναδική ώρα όπου στο δωμάτιο που θα διαβαζόταν επικρατούσε ησυχία, αφού ο προσφιλής σε όλους παραμυθάς κατάφερνε να κερδίσει μικρούς και μεγάλους. Πέρασαν πολλά χρόνια, οι εποχές και οι άνθρωποι άλλαξαν, οι ιστορίες εξελίχθηκαν, όμως αυτή η ώρα παραμένει. Η στιγμή που ξεκινάει το παραμύθι.

Είναι βέβαιο πως αυτοί οι μύθοι μεγάλωσαν γενιές. Μικρές ή μεγάλες ιστορίες, οι οποίες κατάφεραν να κερδίσουν το χρόνο και να παραμείνουν βασικό στοιχείο της παράδοσης κάθε τόπου. Αγαπήθηκαν από τους περισσότερους, διότι κατάφεραν να συνδιάζονται στη μνήμη μας στιγμές και πρόσωπα. Όλοι ή ώστε οι περισσότεροι, έχουμε μια μακρινή εικόνα στο μυαλό μας, ένα πρόσωπο, που η φωνή του ζωντάνευε τους φιγούρες απ’ τις σελίδες. Φιγούρες που κουβαλούν αναμνήσεις, διαβάστηκαν από μεγάλους και βοήθησαν στη διδασκαλία των παιδιών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που κάθε ένας από εμάς, έχει κρατήσει στη μνήμη του κάποιους ήρωες. Κάτι έμαθε από αυτούς, με κάποιον εμπνεύστηκε, με κάποιο θύμωσε.

Αν κι έχουν γίνει αντικείμενο πολεμικής, από όσους θεωρούν ότι περνούν λανθασμένα ή ουτοπικά μηνύματα στα παιδιά, νομίζω ότι αντιθέτως, ανέκαθεν βοηθούσαν να γίνουν αντιληπτές αλήθειες που ίσως να θεωρούνταν βαρετές από ένα παιδί σε μια μονότονη διάλεξη. Χωρίς να έχουν συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, καταφέρνουν να προσεγγίσουν τη λογική και το συναίσθημα του κάθε παιδιού, την ουσία του δηλαδή και του δείχνουν κάποια γεγονότα ή πρόσωπα από αυτά που θα συναντήσει στη ζωή του. Σίγουρα όχι με τη μορφή των ξωτικών ή των μαγισσών, αφού έτσι κι αλλιώς όλα κάτι συμβολίζουν στις ιστορίες.

Πίσω απ’ το υπερφυσικό τους στοιχείο, παρουσιάζουν ήρωες που δε χάνουν τον εαυτό τους. Ξέρουν ποιοι είναι και σίγουρα δεν κερδίζουν εύκολα. Δε νικάει πάντοτε το καλό και χωρίς κόπο. Και στις ιστορίες γίνονται λάθη, λέγονται ψέματα, οι πρωταγωνιστές αντιμετωπίζουν προδοσίες και απώλειες. Κάτι που συμβαίνει και στη ζωή μας. Μπορεί να υπάρχουν ρόλοι και σε κάποιους να φαίνονται στατικοί, αλλά δεν πολεμάει πάντα ο πρίγκιπας, πολεμάει και η πριγκίπισσα. Δεν είναι πάντα εχθρικό το τέρας ή ζήλια μπορεί να κρύβει και η όμορφη βασίλισσα. Μάχες μπορεί να χαθούν, ο ήρωας να κλάψει αλλά την ίδια στιγμή να γελάσει και να καταλάβει το λάθος του. Έχει ευκαιρίες.

Όπως κι εμείς. Ίσως στον κόσμο μας δεν έρχεται η καλή νεράιδα με το ραβδάκι ή ο γάτος για να μας δείξει το δρόμο, αλλά και πάλι τα παιδιά, ήδη έχουν καταλάβει, πως εκείνοι είχαν βοηθητικό μόνο ρόλο. Σίγουρα έδωσαν το κίνητρο ή την έμπνευση, αλλά και σε εμάς δεν συμβαίνει αυτο; Υπάρχουν πρόσωπα στη ζωή μας που αποτελούν στοιχεία έμπνευσης και σίγουρα μας βοήθησαν σε κάποιες αποφάσεις. Την επιλογή της κίνησης όμως, στο τέλος την έκανε ο πρωταγωνιστής, όπως κι εμείς. Πιστεύω πως αυτό έχει και τη μεγαλύτερη αξία στα παραμύθια. Η προβολή της επιλογής. Το κάθε πρόσωπο του παραμυθιού διαλέγει τις κινήσεις του και δεν έρχεται η καταστροφή, αν κάποια ήταν λανθασμένη. Μαθαίνει να προχωράει και να γίνεται υπεύθυνο.

Σίγουρα λοιπόν το παραμύθι, μας προσφέρει αλήθειες. Δε μας γεμίζει με ψέματα και πλαστές προσδοκίες. Κάποτε είχα διαβάσει ότι η διαφορά ανάμεσα στο ψέμα και στο παραμύθι είναι ότι το ψέμα -είτε το λέει κάποιος στους άλλους είτε στον εαυτό του- τον βοηθά να υπεκφεύγει τις δυσκολίες της ζωής, ενώ το παραμύθι τον βοηθά να τις αντιμετωπίζει. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί συμβολισμοί, η ουσία τους όμως είναι ότι κερδίζουν τα παιδιά, που πάντοτε θα είναι και οι πιο αυστηροί κριτές όλων μας, αφού ο κόσμος τους καταφέρνει να τα κάνει να κλάψουν, να γελάσουν, να φοβηθούν και τελικά μετά το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».. να σκεφτούν.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.