Πριν λίγο καιρό μια φίλη είπε το εξής: «Το θέμα δεν είναι να ασχολείσαι με το σινεμά, αλλά να ξέρεις να εκτιμάς την καλή ταινία όταν την δεις». Κάπως έτσι, λοιπόν, ξεκίνησα να βλέπω τις ταινίες που μου πρότεινε. Άλλες καλές, άλλες ιδιαίτερες, άλλες αδιάφορες. Ανάμεσα από αυτές, αποφάσισα σήμερα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στην ταινία του Spike Jonze, "Her". Κλείστε, λοιπόν, φώτα και φύγαμε για ένα διαφορετικό ταξίδι σε ένα techno-τέλειο Λος Άντζελες του κοντινού μας μέλλοντος, μια ουτοπία με ένα διακριτικό υπαινιγμό «δυσλειτουργίας». Τα πάντα στην ταινία φωτίζονται με ένα ζεστό απογευματινό ήλιο και τις ονειρικές αντανακλάσεις του στο φακό, σε ένα μέρος που κατακλύζεται από μια φαινομενικά ικανοποιημένη και πολυποίκιλη ομάδα πληθυσμού, που περισσότερο θυμίζει τηλεοπτική προώθηση της Apple σε σκηνοθεσία του Douglas Coupland. Η ταινία είναι ένα πραγματικό χάρμα οφθαλμών. Έχει κατορθώσει να συναρθροίσει αμέτρητες ανακοινώσεις θαυμασμού, αλλά και ατελείωτες gags που αφορούν τη Siri (γνωστή φωνή του iPhone). Παρακολουθώντας την ταινία νιώθεις να εισπράττεις μια αίσθηση καθηλωτικής αυτο-επίγνωσης και μια ελαφριά αμηχανία. Έξυπνα δουλεμένη, εξαιρετικά σκηνοθετημένη, εντυπωσιακά εμπλουτισμένη με επιλεκτικό cast που παρουσιάζεται σε αντιφατικές hipster αποχρώσεις. Η ταινία φαίνεται πολύ νέα, αλλά η συναισθηματική κατάληξη είναι τόσο παλιά όσο αρμόζει. Και, πιστέψτε με, υπάρχουν μερικές σπουδαίες στιγμές στην ταινία που την καθιστούν κάτι παραπάνω από must. 

Ο σπουδαίος Joaquin Phoenix παρουσιάζεται ως ένας ιδιόμορφος χαρακτήρας που ακούει στο όνομα Theodore Twombly. Μοναχικός, με ένα μη ελκυστικό μουστάκι, γυαλιά μυωπίας και ντυμένος με ψηλό μεσάτο παντελόνι, που όπως φαίνεται έχει γίνει ξανά μόδα εκείνη την εποχή. Ο Theodore δουλεύει σε μια εταιρεία που ονομάζεται BeautifulHandwrittenLetters.com. Πρόκειται για ένα «δημιουργικό» χώρο, στον οποίο οι εργαζόμενοι συντάσσουν επιστολές ειδικού χαρακτήρα για τους πιο σιωπηλούς και αναλφάβητους. Οι υπάλληλοι υπαγορεύουν το κείμενο και το εξελιγμένο λογισμικό της εταιρείας θα εκτυπώσει αυθεντικό χειρόγραφο κείμενο. Υπαινιγμός για αύξηση αναλφαβητισμού ή επιπέδωσης συναισθημάτων στο μέλλον; Όπως κι αν έχει, παρουσιάζει με έξυπνους ελιγμούς μια ακόμη υπηρεσία πολυτελείας, προσφοράς έτοιμης σκέψης και συναισθημάτων. Και το αποδεικνύει, καθώς ο Theodore παρουσιάζεται να ζει σε ένα εντυπωσιακό διαμέρισμα με μεγάλη υλική άνεση, συναισθηματικά ανεπηρέαστος από το άσχημο διαζύγιό του από την Catherine (Rooney Mara).

Η ζωή του Theodore αλλάζει όταν αγοράζει ένα νέο λειτουργικό σύστημα για τον υπολογιστή του, που συνδέεται σε ένα smartphone με ear-pods. Πρόκειται για μια υπερ-εξελιγμένη τεχνητή νοημοσύνη με γοητευτική γυναικεία φωνή που του συστήνεται ως Samantha (Scarlett Johansson). Η Samantha έχει την «εξουσία» να οργανώσει τη ζωή του και να δώσει προσωπικές συμβουλές. Κανονίζει τα ραντεβού του και τον καθησυχάζει για οτιδήποτε τον ανησυχεί. Ζεστή, συναισθηματική, πνευματώδης και αισθησιακή, η Samantha, μοιάζει εξίσου πραγματική με τον Theodore, όπως και οποιοσδήποτε άλλος σε αυτόν το ατομικά χτισμένο ψηφιακό κόσμο. Ο Theodore ερωτεύεται βαθιά την Samantha και αυτή εκείνον, αλλά η σχέση τους αποτελεί ένα μυστήριο που εν μέρει τιτλοποιείται ως "Her" και όχι ως "She"... μια συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ της ανθρώπινης αντίληψης και μιας μαγευτικής σύγχυσης και ματαίωσης.

Η ταινία δεσπόζει πάνω σε έναν φουτουριστικό καμβά, με το upgrade της ανθρώπινης ευαισθησίας να προκαλείται από τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις. Θα μπορέσετε να διακρίνετε ήπιες αποχρώσεις ενός τεχνοκρατικού ρομαντισμού, αλλά και πιο έντονες, αυτές ενός απρόσφορου, αδύνατου και ανεκπλήρωτου έρωτα. Ο Joaquin Phoenix προσαρμόζει εντυπωσιακά την εκκεντρική μορφή του χαρακτήρα του μέσα στην παραδοξότητα της ταινίας, παρουσιάζοντας μια διαφορετική μα κλασική ιστορία αγάπης. Η σχέση του Theodore και της Samantha έρχεται σε κρίση όταν στην ανάγκη να δοθεί μια φυσική διάσταση στη σχέση τους, η Samantha προτείνει μία φυσική γυναίκα ως «υποκατάστατο», η οποία φορώντας κάμερα και ακουστικό επιλέγεται από την Samantha για να κάνει σεξ με τον Theodore για λογαριασμό της, ώστε να ζήσουν την αγάπη τους στο έπακρο. Πρόκειται για μια σκηνή που συνδυάζει την απόγνωση της αγάπης με τον αποπροσανατολισμό και τον παραλογισμό της κατάστασης.

Η ταινία ξετυλίγεται, αναπόφευκτα, με έναν συναισθηματικό και ελαφρώς ηθικιστικό τρόπο, αλλά είναι σαγηνευτική και ανατρεπτική όταν δείχνει ότι η σχέση τους είναι μέρος ενός εξελισσόμενου και εικονικά ομαλοποιημένου τοπίου: ένας κόσμος όπου όλο και περισσότεροι άνδρες και γυναίκες αναπτύσσουν σχέσεις με τα "OS" τους και αντανακλούν τα συναισθήματά τους πιο εύκολα και άφοβα σε μια οθόνη κινητού, παρά στα μάτια του συντρόφου τους. Μια προκλητικά νοσταλγική και συναισθηματική ταινία για το απόγευμα του Σαββάτου σας!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.