Αμφιβάλλω ότι είμαι η μόνη εδώ γύρω που έχει αντιφατικά συναισθήματα και σκέψεις σχετικά με τις προσδοκίες που ο καθένας έχει στη ζωή του. Από τη μία πλευρά, υπάρχει το «όπου επικεντρώνεσαι, πετυχαίνεις». Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το «αν δεν έχεις προσδοκίες, είσαι χαρούμενος και ελεύθερος άνθρωπος». Δεν αμφισβητώ τη δύναμη των προσδοκιών. Πολλές φορές, αυτές είναι που μας κρατούν δυνατούς να συνεχίζουμε. Ωστόσο, δεν μπορώ να αρνηθώ πως οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες μπορούν να οδηγήσουν σε απογοήτευση. Αναμένοντας από κάποιον να κάνει κάτι που – εν τέλει - δε συμβαίνει, συχνά οδηγεί σε τεράστιες εσωτερικές συγκρούσεις. Οι σχέσεις, για παράδειγμα, συχνά γεμίζουν με τέτοιες ανεκπλήρωτες προσδοκίες. Ή οι προσωπικές προσδοκίες για το μέλλον που μένουν ως εκρεμμότητες. Τα αποτελέσματα των ανεκπλήρωτων προσδοκιών κυμαίνονται από ήπια απογοήτευση μέχρι άγριο θυμό και μεγάλο πόνο. Ενώ, σαν δεδομένο έχεις ένα βασανιστικό απωθημένο.

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, όλοι συνεχίζουμε να δημιουργούμε προσδοκίες. Είναι η ελπίδα, η ανάγκη ή απλά η μαζοχιστική πλευρά μας ως ανθρώπινα όντα που τείνουν να αναζητούν ένα προσωπικό δράμα; Πολλές φορές είναι σαν να ανεβαίνουμε οδηγώντας πρώτη φορά σε ένα βουνό και να περιμένουμε ότι μετά το λόφο θα υπάρχει σίγουρα ένας δρόμος που θα κατηφορίζει στους πίσω πρόποδες. Αναμένουμε από το σώμα μας να είναι σε θέση να κάνει αυτό που πάντα ήταν σε θέση να κάνει. Περιμένουμε από την αστυνομία, την πυροσβεστική υπηρεσία, ακόμα και από τον ντελιβερά να είναι εκεί όταν καλούμε. Και όταν αυτές οι προσδοκίες δεν πληρούνται, ένα μέρος του κόσμου μας, φαίνεται να καταρρέει. Το μόνο εύκολο είναι να «ρίξουμε» την ευθύνη για αυτές τις αποτυχημένες προσδοκίες σε άλλους ανθρώπους ή σε δυνάμεις πέρα από τον εαυτό μας. Αλλά, σαφώς, εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που δημιούργησαν αυτές τις προσδοκίες εξ αρχής. Κάθε προσδοκία είναι ένα προϊόν των δικών μας ιδεών και επιθυμιών, το οποίο συνιστά πεποιθήσεις ή έναν νεοσύστατο στόχο.

Έχετε παρατηρήσει ότι σχεδόν ποτέ δεν αναλύουμε πολύ κάτι το οποίο προέκυψε όπως ακριβώς το αναμέναμε; Γιατί; Γιατί αυτό αναμέναμε! Συνεπώς, αυτό που συμβαίνει είναι να αποτυγχάνουμε συχνά να δούμε πόσα γεγονότα στη ζωή μας πηγαίνουν σύμφωνα με τις προσδοκίες μας. Ζούμε σε μια θάλασσα ασυνείδητων προσδοκιών που μας οδηγούν στο να κάνουμε όλα όσα κάνουμε. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η άποψή μας για τον κόσμο εκεί έξω είναι μια μάζα, ως επί το πλείστον, ασυνείδητων προσδοκιών.

Ποιανού, όμως, είναι τελικά οι προσδοκίες; Ποτέ δεν αμφέβαλα ως παιδί ότι θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο, επειδή αυτή ήταν η οικογενειακή προσδοκία. Μας έχουν πει να περιμένουμε – και αυτό κάνουμε - ότι τα χρήματά μας θα είναι ασφαλή στην τράπεζα. Ότι θα έχουμε άριστη εξυπηρέτηση σε ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων. Ότι το αεροπλάνο μας θα φτάσει με ασφάλεια στον προορισμό του (οι αποσκευές μας είναι ένα άλλο θέμα). Από όπου κι αν προέρχονται, όταν ασπαζόμαστε κάποιες προσδοκίες, τότε αυτές αποκτούν σαφώς μια δική τους ορμή που φέρει μεγάλη δύναμη. Υπέροχα και μεγαλοπρεπή πράγματα συμβαίνουν όταν διατηρούμε προσδοκίες με πιθανά υπέροχα και μεγαλοπρεπή αποτελέσματα. Ως επί το πλείστον, ο κόσμος γύρω μας φαίνεται να είναι ο δικός μας κήπος που τόσο καιρό φροντίζαμε και τώρα είναι πλέον έτοιμος να αποδώσει καρπούς. Χωρίς προσδοκίες, θα έπρεπε να ορίσουμε ξανά τα πάντα από την αρχή. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτές οι προσδοκίες φαίνεται να αποτυγχάνουν; Η πίστη μας σε μια ορισμένη πραγματικότητα αρχίζει να καταρρέει. Ακόμη και οι δικές μας ταυτότητες ενοχοποιούνται και μπερδεύεονται μέσα σε αποτυχημένες προσδοκίες. Προσωπικά, έχω περάσει πολύ χρόνο προσπαθώντας να περιορίσω τις προσδοκίες μου, έτσι ώστε να μην χρειάζεται να έρθω αντιμέτωπη με τη δυστυχία της απογοήτευσης. Στην πραγματικότητα, ένιωθα περήφανη που μπορούσα να ζήσω ελεύθερη μακριά από προσδοκίες. Μάλιστα, έβρισκα τη λογική του «όπου επικεντρώνεσαι, πετυχαίνεις» αρκετά ενοχλητική, αγχωτική, περιοριστική και επιβλητική.

Αυτό που πρέπει όλοι να ξεκαθαρίσουμε είναι το τι είναι στην ουσία η προσδοκία. Πρώτα απ’ όλα, δεν είναι μια υπόσχεση. Δεν αποτελεί εγγύηση συγκεκριμένου αποτελέσματος. Δεν είναι μια απαίτηση από το Σύμπαν ή τον Θεό του καθενός να ικανοποιήσει τις επιθυμίες μας. Για εμένα η προσδοκία είναι απλά το πώς επιλέγουμε να διαμορφώνουμε τόσο το παρόν όσο και το μέλλον μας. Η προσδοκία είναι μια δημιουργική πράξη, βασισμένη σε προηγούμενες εμπειρίες, κινητοποιημένη από αισθήματα και συναισθήματα, τροποποιημένη από τη φαντασία και τις επιθυμίες μας. Ως εκ τούτου, οι προσωπικές μας ενέργειες επικεντρώνονται στη δημιουργία αυτού που κατά βάθος αναμένουμε. Για παράδειγμα, αν πάω σε ένα εστιατόριο και παραγγείλω μια μετρίως ψημένη μπριζόλα, τότε αυτό φαντάζομαι ότι θα είναι μια γαστρονομική απόλαυση για εμένα. Επομένως, χωρίς τις επιθυμίες/προσδοκίες μου θα είχα ελάχιστες πιθανότητες να πάρω αυτό που θέλω.

Πάντα η πραγματική πρόκληση είναι να προσδιορίσουμε τις προσδοκίες μας και να αναλάβουμε την ευθύνη για την επιτυχία ή την αποτυχία τους. Πρέπει κάποια στιγμή να μάθουμε να αποδεχόμαστε ότι οι προσδοκίες μας είναι δική μας δημιουργία και να εστιάσουμε την ενέργειά μας σε αυτές. Βασικό είναι να αναγνωρίζουμε πως κανένας άλλος δε φέρει ευθύνη είτε για την πραγματοποίηση είτε για την αποτυχία τους, πέρα από εμάς τους ίδιους.

Όλα αυτά οδηγούν στην αναγκαιότητα ανάληψης ευθύνης για τις προσδοκίες που θέτουμε και για τη δημιουργική «εκμετάλλευσή» τους. Αν είστε περιπετειώδεις, τότε συχνά θα απολαμβάνετε να μην γνωρίζετε τι θα συμβεί στη συνέχεια. Επιλέξτε να μην έχετε προσδοκίες από τους άλλους ή από όσες καταστάσεις τυχαίνει να αντιμετωπίσετε. Ωστόσο, παράλληλα, επιλέξτε να θέτετε προσδοκίες από και προς εσάς τους ίδιους και μόνο. Και κάπου εκεί, να εύχεστε ότι είστε αρκετά ικανοί να χειριστείτε οτιδήποτε προκύψει. Γιατί, ακόμη κι αν δεν φαίνεται εξ αρχής, οτιδήποτε προκύπτει είναι τελικά για το καλύτερο. Αντί να βλέπετε την προσδοκία ως μια συμφωνία με το Σύμπαν ή τους Θεούς, μάθετε να την αντιμετωπίζετε ως ένα πολύτιμο εργαλείο και να την χρησιμοποιείτε συνειδητά. Και κάπως έτσι, θα ανακαλύψετε και τη μαγεία της υγιούς προσωπικής προσδοκίας. Ένα στοίχημα με τον εαυτό σας, που κάποιες φορές κερδίζετε και άλλες χάνετε. Δεν είναι και το τέλος του κόσμου!

Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι προσδοκίες δεν είναι η μόνη επιρροή σε οποιαδήποτε δεδομένη κατάσταση. Μπορεί να μην είναι καν ο πιο αποτελεσματικός τρόπος. Αλλά είναι ένας τρόπος να είμαστε οι πιο αποτελεσματικοί εαυτοί μας. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως πρέπει να προχωράμε μπροστά αποκτώντας εμπειρία. Και να θυμόμαστε ότι απλά, μερικές φορές, αξίζουμε κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.