Μερικές φορές υπάρχουν πράγματα που τα θέλουμε, αλλά που τα φοβόμαστε κιόλας. Γύρω μας υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι μέσα στα ψηλά τείχη ενός κάστρου σαν τις πριγκίπισσες των παραμυθιών. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που μπορεί κάποτε να πληγώθηκαν πολύ και τώρα πια δεν αφήνουν πόρτες ανοιχτές στη ζωή τους.

Όντες άνθρωποι πάντα θα ψάχνουμε το συναρπαστικό μέσα από εκείνες τις τυχαίες στιγμές της ζωής. Εξάλλου, η γοητεία του ανθρώπου είναι πρώτα στο μυαλό και μετά στη ψυχή. Έτσι αποδεικνύουμε στους άλλους και το πόσο ξεχωριστοί είμαστε.

Υπάρχουν, λοιπόν, δυο είδη μοναξιάς: Η πραγματική και αυτή που φτιάχνουμε μόνοι μας.

Η πραγματική μοναξιά είναι όταν κανείς δε σ’ αγαπάει και αυτή που φτιάχνουμε μόνοι μας είναι όταν υπάρχουν τριγύρω άνθρωποι που σ’ αγαπούν αλλά εσύ το αγνοείς. Θα έλεγε κανείς μάλιστα πως είναι πολύ εύκολο να βρεις κάποιον να σ’ αγαπήσει είτε από πραγματικά αισθήματα είτε από κάποιο κέρδος, παρά το να συνειδητοποιήσεις ήδη πως αυτός ο κάποιος υπάρχει κάπου εκεί έξω.

Το συναίσθημα της μοναξιάς δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλιώς πως θα νιώθαμε την ανάγκη να συνυπάρξουμε με άλλους ανθρώπους. Θα μου πείτε «αφού υπάρχουν τόσοι μόνοι, γιατί υπάρχουν τόσοι μόνοι;». Η ανθρώπινη συνύπαρξη δε σημαίνει πάντα και παρέα. «Μπορεί να βρισκόμαστε σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο από ανθρώπους, γέλια και φωνές και να νιώθουμε πιο μόνοι από ποτέ». Ο Γιάννης Ρίτσος σ’ ένα ποίημα του λέει για τη μοναξιά. «Θα σου πω ποια μοναξιά με τρομάζει περισσότερο, εκείνη που τη νιώθεις μέσα στο πλήθος. Γιατί κανείς δεν ακούει τα λόγια σου, δε μετράει τους παλμούς της καρδιάς σου, δεν απλώνει το χέρι του να πιάσει το δικό σου, απλά βαδίζει δίπλα σου και πολλές φορές σε σπρώχνει για να περάσει.»

Γιατί να φοβάσαι να μείνεις μόνος, όταν εκεί που ήδη βρίσκεσαι νιώθεις πιο μόνος από το αν ήσουν πραγματικά; Δε ζουν τη ζωή, οι ψυχές οι δειλές. Κάθε στιγμή της ζωής σου, είτε είναι με παρέα, είτε χωρίς πάντα θα σου προσφέρει κάτι. Κανείς δεν έζησε περιμένοντας να περπατήσει έχοντας δίπλα του «σκελετούς» από μια ντουλάπα. Όσοι έφυγαν, ανήκουν στο παρελθόν και σε άφησαν στη «μοναξιά» για κάποιο λόγο που ίσως και να μη το μάθεις ποτέ. Τα κενά που άφησαν, θα αναπληρωθούν από εκείνες τις στιγμές που ήδη έρχονται. Έτσι είναι η ζωή, κάποιοι έρχονται και κάποιοι φεύγουν.

Ανάμεσα μας, υπάρχουν πολλοί απαισιόδοξοι και άλλοι τόσοι αδιάφοροι για τους υπόλοιπους. Όμως, υπομονή. Δεν τελείωσαν όλα... Σ’αυτή τη ζωή δε τελειώνουν όλα ούτε σε μια μέρα, ούτε σε μια ζωή.

Στην άκρη της νύχτας -για σε το λέω, απελπισμένε- στην άκρη της νύχτας πάνω σε κάποιο κλαρί, κρέμεται μια ελπίδα. Και μπορεί τη νύχτα η πόλη να είναι άδεια και οι άνθρωποι να αισθάνονται πιο μόνοι και χαμένοι μέσα στις σκέψεις τους γι’ αυτά που έφυγαν, αλλά όταν θα ξημερώσει θα έχουν μια νέα ευκαιρία για να συνεχίσουν το νήμα της ζωής από εκεί που το άφησαν και να δημιουργήσουν κάτι νέο, μια νέα αρχή με νέους ανθρώπους.  

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.