«Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα» λέει το ρεφρέν ενός τραγουδιού του Σαββόπουλου που μιλάει για τα παιδιά και συγκινεί παράλληλα όσους το ακούν και δεν ξέχασαν ποτέ πως ήταν και εκείνοι κάποτε παιδιά.

Όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας κι όταν μεγαλώνουμε, απλά κάποιοι το κρύβουν καλύτερα από κάποιους άλλους. Το να είσαι παιδί, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο μέσα από το οποίο μαθαίνεις να κερδίζεις τα κατάλληλα ερείσματα σαν βγεις στον πηγαιμό για τη σύγχρονη Ιθάκη σου. Το να είσαι παιδί όμως, είναι ένα ακόμα μεγαλύτερο κεφάλαιο που προσφέρει όχι μόνο εμπειρίες αλλά και απίστευτα ηθικά και ψυχικά διδάγματα σε όσους μεγαλώνουν πλάι σ’ αυτά.

Ο «Μικρός Πρίγκιπας» είναι ίσως το «μεγαλύτερο» και σοφότερο παιδί απ’ αυτά που υπήρξαν ποτέέστω και αν γεννήθηκε μέσα από τις σελίδες ενός παιδικού βιβλίου. «Μόνο με την καρδιά βλέπεις, την ουσία τα μάτια δε τη βλέπουν.» Πράγματι, τα παιδιά δε νιώθουν ούτε τον κίνδυνο που μπορεί να κρύβεται σε κάθε τους κίνηση, αλλά και θέλουν να ζήσουν όσο πιο ατρόμητα μπορεί το καθένα. Περνούν έτσι τα δικά τους μηνύματα στους ενήλικες για να τα στηρίξουν και όχι να σταθούν εμπόδιο σε αυτά που εκείνα πρέπει να ζήσουν όντας σε αυτή την ηλικία που όλοι μας κάποτε είτε νοσταλγήσαμε είτε θα νοσταλγήσουμε. Ο Πάουλο Κοέλιο αναφερόμενος στα παιδιά είπε πως «ένα παιδί μπορεί να διδάξει σε έναν ενήλικο τρία πράγματα: να είναι ευτυχισμένος χωρίς ιδιαίτερο λόγο, να είναι πάντα απασχολημένος με κάτι και να ξέρει να απαιτεί με όλη του τη δύναμη αυτό που θέλει.»

Ίσως, βέβαια, η αλλαγή των εποχών να είναι αυτή που δεν επιτρέπει στα παιδιά να ζήσουν όπως ζούσαν οι σημερινοί έφηβοι τα χρόνια εκείνα που ήσαν παιδιά. Ωστόσο, αν τα αφήναμε έστω για λίγο να πάρουν το νήμα της ζωής στα χέρια τους προφανώς όχι ανεξέλεγκτα, αλλά συνοδεύοντας τα σε αυτό, θα αποκτούσαμε περισσότερα από όσα χάνουμε επιβάλλοντας σε αυτά διάφορα πράγματα. Μια παιδική ζωγραφιά λόγου χάρη μπορεί να κρύβει λίγη περισσότερη αλήθεια και περισσότερες αληθινές σκέψεις από ότι μια βόλτα στον πραγματικό κόσμο. Τα παιδιά θα έλεγε κανείς πως είναι οι μεγαλύτεροι αμφισβητίες αυτού του κόσμου. Εξάλλου, «ξέρεις ότι τα παιδιά έχουν πια μεγαλώσει, όταν κάνουν ερωτήσεις που έχουν απαντήσεις.»

Συνεπώς, καταλήγουμε στο ότι θέλει πολύ λιγότερη προσπάθεια για ένα παιδί να είναι αυθεντικό από ότι για ένα μεγάλο. Του δίνεις τα χρώματα και εκείνο σου χαρίζει απλόχερα ένα γέλιο, μια ευτυχία γεμάτη αυθορμητισμό και ζαβολιές που εσύ πια δε μπορείς να τα προσφέρεις το ίδιο αβίαστα.

Ο μικρός πλανήτης των παιδιών δεν έχει φραγμούς και εισιτήριο εισόδου. Για να τον γνωρίσεις όμως, πρέπει να τον ζήσεις. Αν δοκιμάσεις  να κρατήσεις σφιχτά το χέρι ενός παιδιού, ακόμα και αν δεν είναι το δικό σου παιδί, θα δεις πόσα θα κερδίσεις σε μια στιγμή. Αρκεί μόνο να το προσπαθήσεις. Ο κόσμος στον οποίο ζούμε απαιτεί αρμονική συμβίωση και ανταλλαγή σκέψεων και ιδεών. Οι «μικροί πρίγκιπες» και οι «μικρές πριγκίπισσες» είναι πιο ανώριμοι σε σχέση με τους ενήλικες, αλλά πάντα πιο αυθόρμητοι τόσα στα συναισθήματα όσο και σε αυτά που θα θελήσουν να σου εκφράσουν μέσα από τα περίπλοκα αλλά πάντα αληθινά «μέρη» της ψυχής τους. 

Η καλύτερη υπόσχεση που ίσως μπορείς να δώσεις σ’ ένα παιδί είναι πως πάντα θα είσαι δίπλα του και στα όμορφα και στα άσχημα. Εξάλλου, στη διαδρομή της παιδικής ηλικίας του θα έχεις τη δυνατότητα να μάθεις πολλά περισσότερα από όσα θα μάθαινες σ’ ένα βαρετό απόγευμα για καφέ με τους φίλους σου. Η ζωή πάντα θα σου δίνει τη δυνατότητα να περάσεις από της μνήμης τα παιδικά χρόνια και τον αυθορμητισμό τους.

Μη ξεχνάς λοιπόν, ότι κάποτε ήσουν και εσύ παιδί και ήθελες ο δικός σου δρόμος να είναι πιο φωτεινός και γαλήνιος από εκείνον των μεγάλων.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.