Είναι τα αριθμητικά δεδομένα των χρωμοσωμάτων που μας κάνουν να εστιάζουμε την προσοχή μας σ’ αυτά τα άτομα.  Πρόκειται λοιπόν για μια γενετική κατάσταση που οφείλεται σ’ ένα και μόνο παραπάνω χρωμόσωμα.

Αναμφισβήτητα, ζούμε σε μια κοινωνία που, παρά τις όποιες συνεχείς προσπάθειες και αν γίνονται να ανατραπούν, επικρατούν ακόμα οι γνωστές παγιωμένες και ταυτόχρονα απαρχαιωμένες αντιλήψεις για το σύνδρομο Down.  Το σύνδρομο Dοwn είναι μια ιδιαιτερότητα η οποία χαρακτηρίζει τα άτομα, αλλά ποτέ δε τα αποκλείει από την ενεργό δράση και την καθημερινή δραστηριοποίησή τους. Έχουν παρατηρηθεί μάλιστα εξέχουσες περιπτώσεις ατόμων που διακρίνονται σε διάφορους τομείς, είτε εικαστικούς, είτε επιστημονικούς και γνωστικούς. Η επιμονή λοιπόν αυτών των ατόμων είναι ίσως και μια μορφή κινήτρου για όλους όσους ζουν και μεγαλώνουν πλάι σ’ αυτά. Αξιοσημείωτο μάλιστα είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι με σύνδρομο Down παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία ως προς την αντίληψη, τις προσλαμβάνουσες και την κοινωνική συμπεριφορά προκειμένου να μπορέσουν να αποκτήσουν καλύτερη επαφή με τον περιβάλλοντα χώρο.

Ως κοινωνία, θα έπρεπε να στηρίζουμε οποιαδήποτε προσπάθεια ατόμων με κάποια ιδιαιτερότητα και όχι να τα οδηγούμε στον κοινωνικό αποκλεισμό δείχνοντας το σκληρό πρόσωπο της αναλγησίας. Αν για εμάς, ορισμένα πράγματα φαντάζουν αυτονόητα για εκείνα είναι ένας στόχος, είναι μια μάχη που κατάφεραν να την κερδίσουν με το «σπαθί» τους.

Και σ’ αυτό το εδώ σημείο, πρέπει να αναρωτηθούμε εμείς ως κοινωνία και ως μεμονωμένα άτομα τι προσφέρουμε. Η ανθρωπιά που οφείλουμε να επιδεικνύουμε δεν έχει ιδεολογία, ούτε κάνει διακρίσεις. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων αυτών της εκπαίδευσης και της ισότητας που αρκετές φορές καταπατώνται οφείλουμε να τα προασπίζουμε. Εξάλλου, αν το σκεφτούμε από την αντίθετη πλευρά θα καταλάβουμε γιατί κρίνεται επιτακτική η ανάγκη υπεράσπισής τους.

Όσο διαφορετικά είναι τα άτομα αυτά για εμάς, άλλο τόσο είμαστε εμείς για εκείνα. Ένα παραπάνω χρωμόσωμα εκείνα και ένα λιγότερο εμείς. Δυο διαφορετικές περιπτώσεις σ’ έναν κοινό κόσμο. Ποιος λοιπόν είναι πιο διαφορετικός; Μήπως, αυτοί οι δυο κόσμοι μπορούν να ενωθούν απλά μ’ ένα βήμα; Αρκεί μόνο, θα έλεγε κανείς, να απλώσεις λίγο το χέρι σου προς εκείνη την κατεύθυνση και να βρεθείς μαζί με εκείνα τα άτομα.

Κάθε συνειδητοποιημένος γονιός που αποφασίζει να δεχθεί την πρόκληση αυτή έρχεται αντιμέτωπος με τι είδους ζωή θα έχει το παιδί του μεγαλώνοντας σ΄ αυτή την κοινωνία. Μα και όμως, θα έχει! Ως μελλοντική μαμά θα πρέπει να σκέφτεσαι πως το δικό σου παιδί θα μπορεί να σου χαμογελάσει, να τρέξει σ’ εσένα για να σε αγκαλιάσει, θα μπορεί να πηγαίνει σχολείο και να μεγαλώσει σε αυτόν τον κόσμο όπως και όλοι εμείς.

Κάποιες φορές θα είναι δύσκολο. Ωστόσο, για κάθε γονιό είναι δύσκολο να μεγαλώνει σήμερα ένα παιδί. Αν αντιμετωπίσουμε το θέμα σφαιρικά, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν περισσότερες ομοιότητες με ένα φυσιολογικό άτομο παρά διαφορές.

Συνοψίζοντας, αξίζει να τονισθεί πως η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down είναι η 21η Μαρτίου και καθορίσθηκε επισήμως το 2006 με απώτερο κυρίως στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου. Το ενδιαφέρον πίσω από τη συγκεκριμένη ημερομηνία είναι ότι επιλέχθηκε από τα αριθμητικά δεδομένα του συνδρόμου (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος = 3.21).

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.