Το Παρίσι, η πόλη του φωτός, δεν είναι το μέρος με τις πολλές φωταγωγήσεις των μνημείων κατά τις βραδινές ώρες. είναι η πόλη στην οποία κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα η λάμψη της επιστήμης με εκφραστές τον Βuffon και τον Diderot συνάντησε τη μαγεία της φιλοσοφίας του Βολταίρου και του Ρουσσώ καθιστώντας την πόλη ως το πιο φωτεινό κέντρο της Ευρώπης.

Για κάποιους είναι η πιο ρομαντική πόλη στον κόσμο, ενώ για κάποιους άλλους είναι η πιο φωτεινή και γεμάτη χρώματα πρωτεύουσα. Εξάλλου, αυτό αποδεικνύεται και από τις χρωματιστές λωρίδες της τρικολόρ σημαίας της στις οποίες εντοπίζονται το μπλε, το άσπρο και το κόκκινο. Το σύνθημα της συνδυάζει το τρίπτυχο «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» που μάλλον είναι αρκετά επίκαιρο στις μέρες που διανύει η ανθρώπινη κοινότητα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στα στενά σοκάκια του Παρισιού, κάθε οδός και δρόμος κρύβουν τη δική τους ιστορία. Δίπλα στον ποταμό Σηκουάνα, στο νοτιοδυτικό άκρο του πάρκου Champ de Mars είναι χωροθετημένο το έμβλημα του Γαλλικού Πολιτισμού, το σύμβολο της Γαλλικής πρωτεύουσας και το πρώτο σημείο προορισμού κάθε επισκέπτη από οποιοδήποτε σημείο της παγκόσμιας σφαίρας. Ο Πύργος του Άιφελ. Εγκαινιάστηκε το 1889 και έκτοτε χαρίζει μια εξαιρετική θέα 360ο, ενώ είναι ηχηρός συμμετέχων στην καθημερινή ζωή των Παριζιάνων.

Κοντά στις όχθες του ποταμού και στο κέντρο του Παρισιού βρίσκεται και το Μουσείο του Λούβρου. Η  «αποθήκη της Ιστορίας» όπως το αποκαλούν, ξεκινάει να λειτουργεί ως μουσείο με τη λήξη της Γαλλικής Επανάστασης αφού μέχρι τότε φιλοξενούσε το ανάκτορο των βασιλέων της Γαλλίας.

Στο κέντρο του Παρισιού επί της κυκλικής πλατείας  Σαρλ ντε Γκωλ στην οποία συγκλίνουν και οι δώδεκα μεγάλες λεωφόροι της πόλης βρίσκεται η Αψίδα του Θριάμβου. Η κατασκευή του οικοδομήματος ολοκληρώθηκε το 1836 επί βασιλείας Λουδοβίκου – Φίλιππου της Ορλεάνης, αποτελώντας όμως τόσο το κίνητρο αναπτέρωσης του ηθικού των στρατιωτών του Ναπολέοντα την ημέρα της μάχης των «Τριών Αυτοκρατόρων», όσο και την υπενθύμιση των νικών του στρατού στο γαλλικό λαό.

Η ιστορία της γαλλικής πρωτεύουσας δεν τελειώνει στα προαναφερθέντα μνημεία. Όλοι οι δρόμοι της πόλης αποτελούν συνδετικό κρίκο του παρελθόντος με το παρόν εξιστορώντας ο καθένας τη δική του ιστορία είτε αυτή είναι ιστορικής σημασίας είτε απλά ένα ειδησεογραφικό γεγονός.

Διασχίζοντας την πόλη φτάνεις στην οδό Νικολά Απέρ εκεί που βρίσκονται τα γραφεία του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo και τα ρολόγια είναι σταματημένα στις 7 Ιανουαρίου 2015. Είναι η μέρα που στιγματίζεται από την πρώτη πλέον πολύνεκρη επίθεση 54 χρόνια μετά από αυτή στο τραίνο της γραμμής Στρασμπούρ-Παρίσι κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας. Αφορμή για να βαφεί με αίμα το 11ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού ήταν τα σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό.

311 μέρες αργότερα στις 13 Νοεμβρίου, σε διαφορετικά σημεία της πόλης αλλά σε ταυτόχρονες χρονικές στιγμές σημειώθηκαν βομβιστικές επιθέσεις με πολύνεκρο απολογισμό. Οι επιθέσεις εντοπίστηκαν έξω από το State de France, μεταξύ του 10ου και 11ου διαμερίσματος αλλά και στο θέατρο Bataclan της γαλλικής πρωτεύουσας. Η Ευρωπαϊκή κοινότητα ως μέρος του παγκόσμιου χάρτη εκείνη τη νύχτα κλονίζεται. Ο πανικός πλέον επισκιάζει την πόλη, ενώ επικρατεί ένα απέραντο σύννεφο θλίψης για όλους αυτούς που έφυγαν ξαφνικά το βράδυ της Παρασκευής. Οι δρόμοι θα έχουν καταγεγραμμένο στο ιστορικό τους αθώους ανθρώπους να τρέχουν να σωθούν από τα πυρά κάπου ανάμεσα στα πεζοδρόμια της πλατείας Δημοκρατίας και της οδού Ρι ντε Σαρον.

Τώρα πλέον είμαστε όλοι Παρίσι. Είμαστε όλοι μαζί με αυτούς που έπεσαν, που έφυγαν άδοξα στην πιο φωτεινή πόλη. Μπορεί ο Πύργος του Άιφελ να συσκοτίστηκε για λίγο σε ένδειξη πένθους, αλλά ίσως και να βοήθησε να κατανοήσουμε τη σημασία της ανθρωπιάς και του αλληλοσεβασμού. Η πόλη του Παρισιού και η παγκόσμια κοινότητα θα σας θυμoύνται για πάντα και θα μείνετε χαραγμένοι με φωτεινά γράμματα στις μνήμες όσων μένουν πίσω.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.