Το 1992, η τρίτη μέρα του Δεκέμβρη θεσπίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη και τηρείται έως σήμερα σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο ως Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Στόχος ήταν και εξακολουθεί να παραμένει η προώθηση της κατανόησης των κρίσιμων ζητημάτων που σχετίζονται με την αναπηρία και η κινητοποίηση του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου υπέρ των δικαιωμάτων της αξιοπρέπειας, της ευημερίας και της ομαλής κοινωνικής ένταξης των ατόμων με αναπηρία. Εξάλλου, τα άτομα αυτά διακρίνονται για τις ειδικές ικανότητές τους και έχουν άμεση ανάγκη το σεβασμό και την υποστήριξή μας

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1976 ήταν ο ηχηρός σύμμαχός τους, αφού ανακήρυξε το 1981 ως Διεθνές Έτος των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες διεκδικώντας την υλοποίηση ενός σχεδίου δράσης τόσο σε εθνικό όσο και διεθνές επίπεδο με έμφαση την ισότητα των ευκαιριών και τη συμβολή στην πρόληψη και αποτροπή αναπηριών.

Ορισμένοι από εμάς αν όχι όλοι ίσως να έχουμε λάβει κοντά στις ημέρες των Χριστουγέννων κάποιους φακέλους που μέσα έχουν ζωγραφισμένες κάρτες από άτομα με αναπηρία που σχεδιάζουν είτε με το πόδι είτε με το στόμα. Υπάρχουν λοιπόν ανάμεσά μας άνθρωποι που ενώ δεν έχουν τα άνω άκρα τους, δεν το θεωρούν εμπόδιο για τα όνειρά τους και τη ζωή τους. Αντίθετα, χρησιμοποιούν την ιδιαιτερότητά τους για να ατενίσουν το μέλλον τους με θάρρος και αισιοδοξία και να εκφράσουν με το δικό τους διαφορετικό αλλά μοναδικό τρόπο τα συναισθήματά τους. Προσπαθούν να μην κάνουν «εκπτώσεις» στη ζωή τους και αν αυτό που ίσως περιμένουν και εκείνοι από την κοινωνία είναι να συνειδητοποιήσει πως απλά τη χρειάζονται δίπλα τους και περιμένουν να μη τους στερούμε όχι απλά και μόνο τη θέση στο χώρο στάθμευσης αλλά και στη ζωή. Ίσως τότε να αναβαθμιστούμε όχι μόνο ως κοινωνία αλλά και ως μεμονωμένα άτομα.

Το δικό τους τρίπτυχο ζωής είναι «μπορώ-αγωνίζομαι-ζω». Όσο λοιπόν διαφορετικοί μας φαίνονται, άλλο τόσο μας μοιάζουν. Είναι αδιανόητο να πιστεύει κανείς πως η διαφορετικότητα αποτελεί μειονέκτημα. Η γέννηση ενός μωρού είναι η απόδειξη ότι ο κόσμος εξελίσσεται. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες ίσως να χρειάζονται λίγο περισσότερο χρόνο και ακόμη λίγη περισσότερη βοήθεια για να επιτύχουν πράγματα που για εμάς ίσως και να είναι αυτονόητα. Νιώθουν, αγαπούν και διεκδικούν χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Πολλές φορές σου χαρίζουν κιόλας απλόχερα ένα χαμόγελο ακόμα κι αν ξέρουν πως εσύ θα πας και θα παρκάρεις βιαστικός το αυτοκίνητό σου στην ειδική ράμπα του πεζοδρομίου παρεμποδίζοντας την ομαλή μετακίνησή τους.

Να αλλάξουμε τον κόσμο και τα άτομα αυτά δεν έχουμε το δικαίωμα, όμως να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας απέναντί τους μάλλον κρίνεται αναγκαίο. Ακόμα και για τους γονείς που μεγαλώνουν τα άτομα αυτά, πρέπει να σεβαστούμε την επιλογή τους να τα αναθρέψουν επί ίσοις όροις και να τα αποδεχτούμε όπως τα αποδέχτηκαν και εκείνοι στη ζωή τους. Πέρα από οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα έχει ο καθένας από εμάς, είναι πρώτα άνθρωπος ίσος με τους υπόλοιπους και μετά διαφορετικός για μια ιδιαίτερη ικανότητά του.

Αίτημα όλων αυτών των ανθρώπων αλλά και όλων εμάς που βρισκόμαστε πλάι τους είναι μια δικαιότερη και καλύτερη κοινωνική πολιτική που να τους προστατεύει και να τους κατοχυρώνει το δικαίωμα της κοινωνικής ισότητας. Ας αξιοποιήσουμε λοιπόν τη μέρα αυτή, προκειμένου να αδράξουμε την ευκαιρία που μας προσφέρει, να αφαιρέσουμε εμπόδια και να δημιουργήσουμε μια ενιαία και μια κοινωνία προσβάσιμη σε όλους.

Photo: http://jpw.pt.vu 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.