Γράφει ο/η Στέφανος Στεφανόπουλος

Ναι, σε σένα μιλάω, που μέχρι προχτές δεν ήξερες πόσα κόμματα είναι μέσα στη Βουλή και έριχνες ψήφο με βάση τη συνήθεια και την οικογενειακή παράδοση.

Που ξαφνικά ανακάλυψες την πολιτική σου συνείδηση και παπαγαλίζεις ό,τι ακούς στην TV και ό,τι διαβάζεις στο internet. Που σήκωσες ρεβολουσιονικό μπαϊράκι και αναρτάς στο facebook και στο τουίτι μανιφέστα και στο καπάκι βιντεάκια με γατάκια.

Το μόνο που άλλαξε για μερικούς, είναι η φορά που ανακατεύουν το φραπέ (δεξιόστροφα ή αριστερόστροφα), αν και εδώ που τα λέμε, αν θες να είσαι εντελώς μέσα στη «φάση», επιβάλλεται ο φρέντος ο καπουτσίνος με μαύρη ζάχαρη, χτυπημένος από χέρι ολλανδής παρθένας, σερβιρισμένος στα γραφικά κι αγέρωχα στενά του Κολωνακίου, της Γλυφάδας και της Κηφισιάς.

Ο ένας εξυμνεί τον Τσίπρα, ο άλλος την παίζει με τη βαρβατίλα της Ζωής, ο τάδε πορώνεται με Κασιδιάρη και σχισίματα καλτσόν και μνημονίων και ο δείνα λέει όχι στο «όχι», όχι στο «ναι», όχι στο «αχνε» και όχι στο «αχμη».

Μάλιστα, ανά δύο μέρες αλλάζει στρατόπεδο και πάει όπου φυσάει ο άνεμος… Ουδεμία προσωπική βούληση και φυσικά καμία ουσιαστική ιδεολογία. Αναμασήματα και, κυρίως, ό,τι κατεβάσει η κούτρα του καθενός, με επιχειρήματα βασισμένα στο τι “ακούγεται” και πηγές από ιστοσελίδες επιπέδου www.oloi-sta-opla-piou-piou.gr!

Λίγο Σύνταγμα, λίγο ΕΡΤ, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και επιστροφή στις ρίζες (aka καφεδάρα, playstation, ιντερνετική καυλάντα, εφημεριδούλα, youporn, δημοσιοϋπαλληλίκι και τα λοιπά).

Οκ, θα μου πεις «καλύτερα από το να μην ασχολούμασταν, όπως πριν». Εκ των πραγμάτων, θα διαφωνήσω. Δεν ήμασταν έτοιμοι μωρέ να ξεστραβωθούμε. Ακόμη στο στάδιο της ρίψης λουλουδιών στα μπουζούκια και στη διαολεμένη καραμέλα των υποτιθέμενων προγόνων μας που όταν οι άλλοι μάθαιναν πεντόβολα απάνω σε βελανιδιές, εμείς παίζαμε RISK απάνω σε τραπεζάκι IKEA, είμαστε.

Διότι, μπορεί οι αρχαίοι έλληνες να κρατούσαν (και καλά) το λάβαρο του πολιτισμού, οι σύγχρονοι όμως, το πήραν και το έβαλαν κάτω από το στρώμα, μαζί με τα ψεύτικα επιδόματα, τις επιχορηγήσεις και τις πλαστές συντάξεις.

Οπότε, τώρα, τι μου κουνάς το δάχτυλο και πέφτεις κάθε λίγο και λιγάκι από τα σύννεφα; Ασχολήθηκες επιδερμικά με τις λέξεις “πολιτική” και “οικονομία”, έκανες το κομμάτι σου στον περίγυρό σου, αλλά το βράδυ προτεραιότητα θα είναι αν θα τα σκάσεις στον Κιάμο ή στον Βέρτη και το πώς θα δείχνεις πιο swag, προκειμένου να αρέσεις στο αντίστοιχο είδος κλαρινογαμρπού ή κλαρινομπαλαρίνας.

Και όχι, μικρέ τουρίστα της ζωής, δε θα λύσεις εσύ τα εκατοντάδες προβλήματα αυτού του τόπου, συζητώντας σε καφενεία και πλατείες με το παρεάκι σου, όπως παράλληλα δε θα σώσεις την ομάδα σου με τις εκ βαθέων προπονητικές σου γνώσεις, ή δε θα κατευθύνεις το μουσικό ρου αυτής της χώρας επειδή την είδες ξαφνικά μαέστρος. Έξω από το χορό, έχουμε όλοι άποψη, η οποία ναι μεν είναι θεμιτό να υπάρχει, αλλά, διάολε, ας είναι εμπεριστατωμένη και ξεκάθαρη. Νισάφι με τα “ναι μεν, αλλά…” και τα λογής στρατόπεδα απαίδευτης νοητικής αυτοσυγκέντρωσης.

Εδώ η μισή Ελλάδα ακόμη δεν έχει μάθει πότε μπαίνει «ε», ή «αι» στο τέλος των λέξεων, για ποια επανάσταση μου μιλάς;

Σε προτιμούσα λοιπόν απολιτίκ… γιατί το ίδιο κουτόχορτο τρως, όπως με πριν, με τη διαφορά πως, τουλάχιστον παλιά, δε μας έπρηζες τα συκώτια με το δήθεν εξεγερσιακό ταπεραμέντο σου.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.