Κάποιες φορές όταν βαριέμαι, με πιάνω να κοζάρω τις ζωές άλλων ανθρώπων, ανθρώπων που δεν ξέρω κι ούτε και θέλω μαζί τους σχέση να έχω. Κι όμως χαζεύω, κοιτάω προσεκτικά τις συνήθειές τους, τον τρόπο που μιλάνε και που χαμογελούν και το πώς στέκονται στο χώρο. Τους χαζεύω και διαδικτυακά όταν τους πετυχαίνω, είναι ακόμα πιο εύκολο να βγάλεις συμπεράσματα από το facebook και την profile pic τους, απ’ την εικόνα που χρησιμοποιούν για cover pic κι από τον τρόπο που χειρίζονται το μέσο. Κοιτάω τα events που ακολουθούν, τα groupάκια που ανήκουν και τα club που tagάρονται ή κάνουν check-in. Και κάπως κάπου εκεί, σαv να επιβεβαιώνομαι για την επιλογή μου, να τους προτάσσω ως παραδείγματα προς αποφυγή.

Δε θέλω να τους μάθω, δεν είναι περί stalking ο σκοπός. Είμαι ωστόσο πολύ περίεργος να μάθω τι δηλώνουν, όχι ποιοι είναι, αλλά ποιοι θέλουν να είναι, μέσα απ' αυτού του είδους την αυτοπροβολή τους, ποια είν' η περσόνα που επιλέγουν να θέσουν αντιπρόσωπο του χαρακτήρα τους, ποια εικόνα είναι για εκείνους ο Θεός τους.

Δεν είμαι επίσης απ' αυτούς που πιστεύουν πως δεν μπορείς να κρίνεις κάποιον απ' την εξωτερική του εμφάνιση. Ο τρόπος που παρουσιάζεται ο κόσμος, δείχνει πολλά για εκείνον. Πού δίνει βάρος, πού δίνει σημασία, πού στηρίζει τις δυνάμεις του. Εάν ακολουθάει πρότυπα παρουσιαστικά, ή εάν είναι από εκείνους που απλά δεν τους ενδιαφέρει. Εάν προσποιείται συμπεριφορές, αν θέλει να ανήκει σε αγέλη, αν κυνηγάει το ρόλο του alpha male για αναγνώριση ή της μοιραίας γκόμενας για επιβεβαίωση. Εν γένει, αν θέλει να προβάλλεται και με ποιον τρόπο.

Κι έτσι, πολύ ενδιαφέρον είναι για κάποιον παρατηρητή να μελετάει την εικόνα τους, πως έτσι θα τους μάθει πιο καλά. Γιατί αφοσιώνονται, μαζεύουν όλη την ενέργεια και φαντασία τους, για να τη χτίσουν όσο γίνεται πιο δυνατή, όσο μπορούν πιο αρεστή προς τα δικά τους μέτρα. Κι αν τους ενδιαφέρει η επιφάνεια περισσότερο, τόσο περισσότερο χρόνο θα αφιερώσουν, τόσο πιο συγκεντρωτικά και στοχευμένα θα την δομούν τη μάσκα του εαυτού τους ανδρείκελο της κοινωνίας τους. Και όσο τελειότερο το ανδρείκελο αυτό φαίνεται, προσωπικά το προσμετρώ στο χρόνο που ξοδέψανε να μελετήσουνε την κάθε λεπτομέρεια, χρόνο που επέλεξαν συνειδητά να αφιερώσουν εκεί, κάτι που επιβεβαιώνει τη σημασία και την προτεραιότητα που του δίνουν. Και μόνο η εμφάνιση δείχνει, από αυτή την άποψη, πολλά στοιχεία του χαρακτήρα τους που είναι κρυμμένα.

Έτσι, ελέγχοντάς τους την περσόνα, ψυχολογεί κανείς την ανασφάλεια και το στόχο τους, τον κύκλο στον οποίο θέλουν να είναι ευπρόσδεκτοι και επιτυχημένοι. Ψυχολογεί κανείς το υποσυνείδητο, το χαρακτήρα, μόνο από την εικόνα, και όχι μόνο τις εξώτερες πτυχές του: μα τις δευτεραπάντητες, τις πιο κρυμμένες και ουσιαστικότερες, που ο ίδιος λόγος που την έχτισαν ήταν για να τις αποκρύψουν απ' τον κόσμο. Κι έτσι βλέπω εγωισμό να αναβλύζει μέσα απ' το άβολο σακάκι τους, τη ματαιοδοξία και μισαλλοδοξία στη selfie τους με την πουκαμισιά και το φευγάτο πούρο σε κάποιο trendo-in σκυλάδικο, τα κόμπλεξ τους να αναβλύζουνε σε κάθε selfolike τους έξω απ' το κάθε κλασομάγαζο, την πάρτη τους να υπερασπίζονται σε κάθε σχόλιο που έκαναν γι ακόμα μια φορά και κόσμο υποβαθμίζουνε για να πατήσουνε αυτοί, την κάθε υποκρισία όταν ο κύκλος τους περιέχει μόνο επικροτές για την κάθε βλακεία που ανεβάζουν.

Οπότε όταν τους παρακολουθώ με πιάνει δυσφορία, αρρώστια κι εμέτος, αλλά δε σταματάω. Ρουφάω την κάθε λεπτομέρεια, μαθαίνω όλο και περισσότερο το lifestyle τους, καταλαβαίνω πιο καλά τις αντιδράσεις τους. Κι έτσι, μ' αυτόν τον τρόπο, ολοένα και περισσότερο μαζoχίζομαι κι απομακρύνομαι από τον κόσμο αυτόν, τον τόσο μίζερο, προβλέψιμο και συγκεντρωτικό, τον τόσο εγωκεντρικό, χαιρέκακο και συντηρητικό, γεμάτο πλημμύρα από λίγδα μιζέρια κι αηδία.

Γιατί στο τέλος, αφού αφήσω πίσω μου τα άδεια τους προφίλ, μέσα μου θα αντιδράσουν τα αντισώματα της σκέψης μου, και μέσα απ' την οργή για την κατάντια αυτού του κόσμου πολυχρωμία θα χυθεί από αντίδραση στο γκρίζο της ζωής μου.
Κι αντίδραση θα γεννηθεί απ' την αντίδραση, κι όταν τα οργισμένα εκείνα χρώματα σμίξουνε θα βγει λευκό, να παρασύρει τη βρωμιά και τις κλειστότερες των σκέψεων σε μια εποχή που η ελπίδα, η υποστήριξη και η αλληλεγγύη θα είναι πράξεις πλέον, όχι μονάχα έννοιες, ούτε φανφάρες ελπιδοφόρων μασκαράδων.

Πράξεις που θα γεννήσουν συνειδήσεις, και συνειδήσεις που θα γεννήσουν αλλαγές.
Από τέτοιες χρωματιστές συμ-πράξεις έχει ανάγκη ο κόσμος μας, κόντρα εγκάθετα στο lifestyle των κάθε πόζερων υποκριτών.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.