Δεύτερη φορά στο θέμα, με αφορμή το γιορτινό μαρτύριο.

Μακρύ και επίπονο το δράμα που βασανίζει την πλειοψηφία των γυναικών, μαζί και εμένα.

Απωθημένο των αντρών, η λαχτάρα των κοριτσιών και η κατάρα για εμάς που τα έχουμε σε πλούσιο εμβαδόν. Δύσκολη η συμβίωση φίλτατοι με δυο Χριστουγεννιάτικες μπάλες τεραστίων διαστάσεων να κρέμονται στο σώμα μας, δίνοντάς μας έναν τόνο έλατου έτοιμο για στόλισμα.

Οι μέρες πλησιάζουν και το πρώτο ρεβεγιόν λαμβάνει χώρα στο σπίτι σου. Σαν καλή οικοδέσποινα, αποφασίζεις να ντυθείς αγιοβασίλαινα.

Λίγο ψάξιμο και ανακαλύπτεις τη στολή που είχε εξαφανιστεί στα άδυτα της αποθήκης σου.

Κάνεις το σταυρό σου και ελπίζεις πως χωράς.

Μετά από σκληρή προσπάθεια, καταφέρνεις να την εφαρμόσεις τέλεια επάνω σου, μα όπως όλες οι καλές ιδέες έτσι και αυτή έχει το τίμημά της.

Ελαφρώς παραπάνω ανοιχτό το ντεκολτέ της στολής και εσύ μοιάζεις με λαγουδάκι του PlayBoy, έτοιμο να πάρει θέση δίπλα στο Χιου Χέφνερ ντυμένο Άγιος Βασίλης. Όσες ευφάνταστες ιδέες και αν κατέβασες για την απόκρυψη των τεράτων του λόχ νες, τίποτα δεν κατάφερε να βοηθήσει.

Η πόρτα ανοίγει και η ατάκα «τι έγινε; έβγαλες βόλτα τα κορίτσια σου;» ξεπηδάει ασυναίσθητα από το στόμα της φίλης σου.

Πρώτη της σκέψη προς λύση του προβλήματος σου, η μαύρη ζακέτα με τα κουμπιά, δεύτερη και καλύτερη, να φορέσεις μπουστάκι για να φαίνονται λιγότερο.

Συγκρατήσου, λες από μέσα σου και της απαντάς με χαλαρό υφάκι «Κουμπιά και βυζιά, για να είμαστε σίγουροι πως θα ρθει η αποκάλυψη αλλά για περισσότερο σασπένς, να μη γνωρίζουμε το πότε. Όσο για το μπουστάκι ενημέρωσε με όταν ανακαλυφθεί ένα που να αντιστέκεται στη βαρύτητα».

Μην μπορώντας να σκεφτείς κάτι άλλο, αποφασίζεις να φορέσεις ζιβάγκο.

Γυρνάς στον καθρέφτη και αντικρίζεις την Mrs Trunchbull από τη Ματίλντα σε ξανθιά έκδοση.

Λίγο πριν ανάψουν τα κόκκινα λαμπάκια και τα κόψεις με μπαλτά, παίρνεις το παλτό και βγαίνεις στα μαγαζιά ώστε να βρεις κάτι άλλο.

Φτάνοντας σε ένα πολυκατάστημα της πόλης σου, εμφανίζεται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου το άρθρο που αναρτήθηκε στο Pillowfights.gr από την Τίνα Μπαρμπάτσαλου το οποίο μας λέει πως πρωτοχρονιά χωρίς κόκκινο βρακί δε γίνεται. Κρατάς τη σκέψη και χώνεσαι μέσα.

Σκάει μύτη η πωλήτρια ρούχων και ξεκινάει η επιχείριση «όχι βυζί και κόκκινο βρακί».

«Τι μέγεθος μπλούζα ή φορέματος φοράς;» σε ρωτάει.

Red Alert, τρελαίνεσαι μα ήρεμα της εξηγείς πως είναι σχεδόν αδύνατο να γνωρίζεις το μέγεθος και πως απλά τα δοκιμάζεις τα πάντα και τις επισημαίνεις πως θέλεις κάτι κλειστό.

Μπανάρεις στη γωνία ένα τρομερό κόκκινο εξώπλατο και της ζητάς να το φέρει.

Η γνώμη της πωλήτριας βέβαια, σκάει σαν βόμβα «Σταμάτα να τα κρύβεις, πρέπει να δείχνεις αυτό που έχεις, θα σου φέρω κάτι να τα αναδείξεις».

Αγαπητή μου, ειλικρινά δεν ξέρω εάν ο κόσμος είναι προετοιμασμένος για κάτι τόσο μεγάλο.

Τέλος πάντων, μαύρο ζώβυζο με φερμουάρ και μίνι. Άκρως αντίθετο με ότι ζήτησες αλλά λόγω ημερών της κάνεις το χατίρι και το φοράς.

Και επειδή το φερμουάρ μόνη σου δεν μπορείς να το κλείσεις, εξαρτάσαι από τη βοήθεια τρίτων. Πιάνει λοιπόν από τη μία η κολλητή σου, από την άλλη εσύ και η πωλήτρια παλεύει να το σηκώσει. Τι κόντρα βάζεις, τι ρουφιέσαι, τι πατικώνεις τα βυζιά στον τοίχο για να κλείσει. Τίποτα αυτό, εκεί κάτω κολλημένο.

Φρικάρεις για εκατοστή φορά, παίρνεις ένα poncho και μια μακρυά φούστα από το διπλανό σταντ και τα βάζεις.

Η φίλη σου από δίπλα χασκογελάει, γυρνάς στον καθρέπτη και...μάντεψε!

Είσαι ο Batman που έφαγε πολύ κοτόπουλο ανίκανος να κρύψει τα τρομερά του στρόγγυλα όπλα.

Δε γαμιέται λες, τσακώνεις το κόκκινο εξώπλατο και πας στο τμήμα εσωρούχων πριν τα κάνεις όλα λαμπόγυαλο.

80F λες στην κοπελιά και σε κοιτάει σαν χάνος.

«Είναι αληθινά; Ξέρεις πόσα πράγματα χωράν εκεί μέσα;» Βλέμμα παγερό, έτοιμο για δολοφονία. Ρώτα με άλλη μια φορά, όχι ρώτα με δηλαδή, σκέφτεσαι, γιορτές έχουμε, άστο το ρημάδι να περάσει έτσι.

Με τα πολλά και τα λίγα, βρίσκεις και το κόκκινο σέξι σετάκι, πας ταμείο και φεύγεις τρέχοντας!

Φτάνεις σπίτι και ψάχνεις κολιέ να ταιριάζει με τις μαύρες γόβες και το νέο σου φόρεμα αλλά όχι, ότι και αν φορέσεις χάνεται στην άβυσσο του στήθους σου.

Ντύνεσαι, στολίζεσαι, φοράς και το κόκκινο εσωρουχάκι που προτείνει η Μπαρμπάτσαλου και είσαι έτοιμη για το ρεβεγιόν.

Η ώρα πέρασε και το διαμέρισμά σου γέμισε ήδη με γνωστό ή και άγνωστο κόσμο .

Ευχές, γέλια και αγκαλιές δίνουν και παίρνουν.

Ο αδερφός, του μπατζανάκη του ξαδέρφου, σου την πέφτει με την μοναδική ατάκα «γενικά μου αρέσει πολύ το στήθος», ύφος true story bro κι έφυγες.

Από την άλλη, αντικρίζεις το μωρό της ξαδέρφης σου που νομίζει πως το στήθος σου κρύβει τεράστιο απόθεμα με γάλα.

Στην τελική, βρίσκεις μια κρυψώνα να ηρεμήσεις και να τσιμπήσεις και το κατιτίς σου. Κάνεις αγώνα και για αυτό, προσπαθείς να φας ένα κουραμπιέ και το μισό καταλήγει μέσα στη σέξι σου χαραμάδα και άντε να καθαρίσεις την άχνη μετά.

Χορός, αλκοόλ, φαγητό και κέφι κυριαρχούν για αρκετή ώρα, μέχρι που επιτέλους ο κόσμος φεύγει.

Πιτζαμούλα και t-shirt έρχονται να αντικαταστήσουν το συνολάκι σου προσφέροντάς σου άνεση. Το μεγαλύτερο συναίσθημα απελευθέρωσης βέβαια, ήρθε όταν έβγαλες το σουτιέν. Φαντάσου τώρα σε αργή κίνηση, ανοίγεις το κούμπωμα, κατεβάζεις τις βασανιστικές τιράντες και πετάγονται ανεξέλεγκτα δυο ρωγίτσες.

Εεε, σε έφτιαξα; Ξέρω, σαν αυτό το αίσθημα φίλη μου άλλο δεν υπάρχει!

Χαμός στη κουζίνα και το μαρτύριο συνεχίζεται.

Κωδικός «πλύσιμο πιάτων».

Eννοείται πως θα τα κάνεις όλα μούσκεμα και με το όλα μούσκεμα εννοώ και το μπλουζάκι σου. Καλά κατάλαβες, στο τελείωμα των πιάτων μοιάζεις με τη βρεγμένη Pamela Anderson στο Baywatch.

Κούραση τέλος, ώρα για χαλάρωση.

Ανοίγεις τηλεόραση και ξαπλώνεις ανάσκελα, φυσικά δε βλέπεις τίποτα άλλο παρά δύο βουνά, για την τηλεόραση ούτε λόγος. Δοκιμάζεις μπρούμυτα και τα στήθια σου γίνονται κιμάς. Άι γαμήσου λες στην τελική, την πέφτεις πλάγια σε λοξή στάση και βρίσκεις την υγειά σου!

Όχι, το κόκκινο βρακί δεν πάει χαμένο, απλά αφήνω εσάς να δημιουργήσετε τη δική σας ανάμνηση με αυτό, μη μας διαβάζει κάνα παιδάκι και βρούμε και τον μπελά μας.

Υ.Γ.: Το ξέρω και εγώ, το ξέρετε και εσείς. Όλες προσμένουμε τη στιγμή που θα γεράσουμε και δε θα χρειάζεται να τα περιορίζουμε ή να τα συγκρατούμε εφόσον θα έχουν πάρει την κάτω βόλτα! Υπομονή, θα έρθει ετούτη η ώρα της απελευθέρωσης κορίτσια. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.