Καθημερινά, ακούω ενοχλητικές λέξεις και φράσεις από μια κοινωνία που βάζει καρτελάκια στα κούτελα των ανθρώπων στιγματίζοντάς τους, χωρίς πραγματικά να τους ξέρει.

«Αράπης, αδερφή, πουτάνα, καμπούρης, χοντρός, γυναικούλα, λεσβία, μαλάκας, ανάπηρος.»

Έχουμε την τάση να ονομάζουμε κάποια άτομα ανάλογα με την «ιδιαιτερότητά τους».

Κρεμάμε τις ταμπέλες σαν θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων, με σκοπό να ικανοποιήσουμε το ανιδιοτελές εγώ μας. Ζούμε στον 21ο αιώνα και καταδικάζουμε τον άλλο σαν να είναι εγκληματίας.

Γιατί να σε τρομάζει τόσο το κάτι διαφορετικό;

Γιατί η αγάπη δυο γυναικών είτε δυο ανδρών να αξίζει λιγότερο από αυτή των δυο straight; Γιατί το να κυκλοφορούν πιασμένοι χέρι-χέρι σε θίγει, όταν εσύ θεωρείς φυσιολογικό να χαμουρεύεσαι δημόσια σαν να μην υπάρχει αύριο;

Στερούμε το δικαίωμα του γάμου στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, τους θεωρούμε κακούς οικογενειάρχες, μα επιτρέπουμε στους ετεροφυλόφιλους να κάνουν παιδιά, ανεξαρτήτως εάν είναι κατάλληλοι για γονείς, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι γκέι.

Οι προτιμήσεις τους δεν τους κάνουν λιγότερο ανθρώπους από εμάς. Εμείς πάλι, ίσως να φαινόμαστε μίζεροι, με τις ταμπέλες που κρεμάμε από εδώ και από εκεί και μας ενοχλούν τα πάντα εκτός απ' τον εαυτό μας.

Ονομάζουμε πουτάνες τις γυναίκες που τους αρέσει ο έρωτας. Στους άντρες βέβαια, δίνουμε τον έπαινο του γαμιά.

Βλέπουμε στο δρόμο άντρες σε αναπηρικά καροτσάκια και δίπλα τους πανέμορφες κοπέλες. Ακόμα και αυτό το κράζουμε, αναρωτιόμαστε τι κάνουν μαζί τους, ενώ θα μπορούσαν να βρουν κάποιον καλύτερο.

Μειώνουμε αυτούς με διανοητικά προβλήματα, μη δίνοντας έμφαση στο πλήθος των χαρισμάτων τους.

Δείχνουμε επικριτικά μια γυναίκα των 100 κιλών που τρώει παγωτό και αποκαλούμε αυτή των 50 απλώς γλυκούλα. Κοροϊδεύουμε την πρώτη, όταν βλέπουμε πως δίπλα της είναι ένας υπέροχος άνθρωπος.

Απ’ την άλλη, υπάρχει και η κοινωνική κατακραυγή στις παραλίες. Ειρωνευόμαστε τα άτομα που φοράνε μπικίνι, γιατί εκτίθενται.

Κοίταξες ποτέ τον εαυτό σου στον καθρέφτη πριν αποκαλέσεις κάποιον χοντρό; Ούτε εσύ είσαι τέλειος, κανείς μας δε γεννήθηκε αψεγάδιαστος θεός!

Αυτή που εμείς αποκαλούμε «χοντρή» μπορεί να αδυνατίσει, εμείς μπορούμε άραγε να γίνουμε άνθρωποι;

Ονομάζουμε ακοινώνητους, αυτούς που η ζωή τους έχει κάνει θλιμμένους, αδιαφορώντας για το τι περνάνε. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί κάποιος δεν είναι τόσο κοινωνικός όπως εσύ; Τι προβλήματα μπορεί να έχει; Τους κλείνουμε σε ένα κουτί και τους κάνουμε επίθεση με λεκτική βία, κάνοντάς τους να νιώθουν χειρότερα. Δεν τους βοηθάμε, μόνο τους κρίνουμε. Χωρίς όμως πραγματικά να γνωρίζουμε την ψυχή τους και τον δρόμο που έχουν διαβεί, για να φτάσουν στο σημείο που σήμερα είναι. 

Θα ήθελα να σου εκφράσω μια απορία. Εάν συναντήσεις έναν αράπη όπως εσύ τον αποκαλείς, ανάπηρο και ομοφυλόφιλο, θα ανακαλύψεις λέξεις που δεν ήξερες καν πως υπάρχουν για να τον θίξεις περισσότερο;

Ξέρεις κάτι, όλοι αυτοί που εμείς στιγματίζουμε, δεν είναι μιάσματα, είναι άνθρωποι με συναισθήματα και ευαισθησίες. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός για της ατέλειες, τα ελαττώματα του, την ομορφιά και τον χαρακτήρα του.

Αγαπούν, ερωτεύονται , κάνουν οικογένεια, έχουν φίλους και νιώθουν ακριβώς όπως εμείς. Η αγάπη είναι ένα υπέροχο συναίσθημα και είναι για όλους, ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, αναστήματος, καταγωγής ή κατάσταση υγείας.

Μπορούν να μας ακούσουν,να μας βρίσουν, να μας αγνοήσουν. Έχουν το δικαίωμα να απολαύσουν την ζωή τους, όπως αυτοί επιλέξουν και όχι όπως τα δικά μας πρότυπα και οι ιδιοτροπίες απαιτούν.

Δεν μπορούμε να στερούμε την ελευθερία στους ανθρώπους. Άλλωστε,  ποιοι είμαστε εμείς για να τους κρίνουμε;

Την επόμενη φορά θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα νιώθαμε εμείς στην θέση αυτού που την κρατάει.

Οι ταμπέλες φτιάχτηκαν για τους δρόμους και όχι για τους ανθρώπους

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.