Δύο εβδομάδες πριν:

Πέφτει σήμα απ' τον πατέρα να ετοιμάσω χαρτιά και διαβατήρια.

«Την κάνεις Ολλανδία για δουλειά», μου λέει.

«Πλάκα κάνει», σκέφτομαι.

Άντε και δώσ’ του, από γραφείο σε γραφείο και από υπογραφή σε υπογραφή.

Οι μέρες στο μεταξύ περνάνε και παράλληλα δουλεύω στο tobacco Shop του ξαδέρφου.

Τώρα μαλακίες να μη λέμε, δεν θα σου κρύψω πως είμαι τρομοκρατημένος.

Άλλη χώρα, άγνωστος κόσμος, χάθηκα!

Μία εβδομάδα πριν:

Όσο περιμένω να ανακοινωθεί η ημερομηνία, στο πίσω μέρος του μυαλού μου μένει καρφωμένη η ιδέα πως είναι καλύτερα έτσι.

Με τρεις και εξήντα δεν τη βγάζεις εδώ αδερφέ, κακά τα ψέματα.

Καινούργια περιπέτεια.

«Θα δουλεύεις σε αυτό που γουστάρεις, στόκος και χρώμα οι μυρωδιές που σε τρελαίνουν», λέω στον εαυτό μου.

Πάμε να πουλήσουμε τη μούρλα μας και στην Ολλανδία δικέ μου.

Δύο ημέρες πριν:

Με ειδοποιούν επιτέλους πως στις 28 πετάω. Κούραση η διαδρομή αλλά χαλάλι.

Τρεις ώρες πριν:

Είμαστε στο αεροδρόμιο, αποχαιρετώ τους δικούς μου. «Θα τα ξαναπούμε σε 3 μήνες» , τους λέω. Μπαίνω στο αεροπλάνο και ξεκινάω να γράφω με μανία στο κινητό μου όλες μου τις σκέψεις. Τελειώνω το κείμενο με ένα «και έτσι οδεύοντας προς Ολλανδία μέσω Γενεύης σας αποχαιρετώ γιατί προσγειώνομαι. Άντε να δούμε τι περιπέτεια ακολουθεί».

Μια μέρα μετά:

Κολλητέ, το σπίτι που ονειρευόμουν από μικρός, πράσινο παντού και ηρεμία. Καλά, μιλάμε δεν το περίμενα τόσο καλό. Σε δυο μέρες πιάνω δουλειά και ο Θεός βοηθός μάγκα μου.

Δύο μέρες μετά:

Πέρασαν μόνο δυο μέρες, ο χρόνος κυλάει όμορφα και γρήγορα εδώ. Είναι βράδυ, έξω όμως έχει ακόμα φως.

Πέρασα το πρωί με τους υπόλοιπους Έλληνες, καφές και χαβαλέ.

Ερωτήσεις σκάνε από παντού, «από πού μας ήρθες εσύ, τι δουλειά έκανες, πρώτο τρίμηνο εδώ;».

Η απάντηση σε όλους ήταν η ίδια. «Φαναρτζής όπως αποκαλούμαστε στην Αθήνα. Δουλειά όμως ρε παιδιά, δεν υπήρχε. Τον τελευταίο χρόνο αν άλλαξα και αν δεν άλλαξα δουλειές, δε στέριωσα πουθενά και ναι, πρώτο τρίμηνο» .

Κολλημένες στο μυαλό μου σκέψεις. Το έχω βάλει σκοπό να προσπαθήσω όσο πιο σκληρά μπορώ να εδραιωθώ εδώ. Όχι μόνο γιατί είναι καλά τα λεφτά, αλλά επειδή είναι καψούρα αυτή η δουλειά.

Νοσταλγώ ήδη το σπίτι, την οικογένεια και τους φίλους μου στην πατρίδα.

Όσοι είστε ξενιτεμένοι σαν εμένα με νιώθετε, είναι δύσκολο να είσαι μακριά από την Ελλάδα, μόνο όταν φύγεις εκτιμάς τη ζεστασιά της.

Η ώρα περνάει αλλά ύπνος δε μου κολλάει, οπότε θα ανεχτείτε λίγο ακόμα αυτά που έχω να πω.

Εύκολη ζωή δεν είχα ποτέ, μα είχα πάντα δίπλα μου την οικογένεια μου. Η αξία της οικογένειας όπως λένε ανεκτίμητη.

Ο αποχωρισμός για αυτούς τους μήνες είναι και εύκολος και δύσκολος. Συνήθισα στην Αθήνα.

Έλα τελείωνε ρε μελοδραματικέ, μη σε παίρνουν τα ζουμιά σου λέω για τη ζωή μου.

Μωρέ άσε τα κλάματα τώρα και σύνελθε, σε εσένα θέλω να τα πω. Ρε κόψε τις μαλακίες σου λέω και άκουσε με, δεν είναι καιρός να χαλάμε λεφτά σε ψυχολόγους τώρα.

Εντάξει ηρέμησες; Άντε μπράβο, συνεχίζουμε.

Δε με πιάνουν τα δάκρυα αλλά ούτε και χαμογελάω φίλε μου. Αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να με καταλάβεις. Ξενιτεμένος και κουρασμένος με πιάνεις;

Εύχομαι να περάσει γρήγορα ο καιρός και να επιστρέψω στα δικά μου. Κοίτα, να φανταστείς μου έλειψε ακόμα και η φράση της μάνας μου: «Σήκω ρε έχεις αργήσει για τη δουλειά».

Ξέρεις όμως κάτι Χρηστάρα μου, έχω μάθει στη ζωή μου ποτέ να μη το βάζω κάτω, δε θα το κάνω τώρα. Τα αδύνατα δυνατά θα κάνω να βγάλω τον πατέρα ασπροπρόσωπο που με έβαλε σε αυτή τη δουλειά με τόσο κόπο.

Ξενιτεμένος ξε-ξενιτεμένος, εγώ είμαι ο Γρηγόρης το μπουρί που πάντα τα βγάζει πέρα.

Τέλος πάντων κολλητέ, η ώρα περνάει και αύριο δουλεύω πρωί πρωί. Πρέπει να κοιμηθώ, πράγμα δύσκολο αλλά θα το καταφέρω. Ραντεβού αύριο στο skype να σου πω πως ήταν η πρώτη μέρα!

Καληνύχτα.

Σήμερα, αποφάσισα να βγάλω τα εσώψυχα του καλύτερού μου φίλου στη φόρα. Μεταφέρω λοιπόν τη συζήτηση μας σε όλους εσάς.

Εν έτη 2015 το 30% των Ελλήνων δεν καταφέρνουν να τα βγάλουν πέρα εδώ στην πατρίδα με αποτέλεσμα να φεύγουν στο εξωτερικό. Πράγμα δύσκολο για αυτούς όσο και για τους δικούς τους ανθρώπους.

Όποιος δεν το έχει περάσει δεν είναι εύκολο να τους νιώσει. Άφησαν πίσω οικογένειες, σπίτια και δουλειές.

Γιατί έτσι μας κατάντησαν, να πρέπει να αποχωριστούμε ότι αγαπάμε για να μείνουμε ζωντανοί.

Αυτό το κείμενο μιλάει σε όλους εσάς που αναγκαστήκατε να εγκαταλείψετε την εδώ ζωή σας για ένα καλύτερο μέλλον. Όλοι αξίζετε τα χίλια μπράβο για τη δύναμη που βρήκατε να κάνετε μια νέα αρχή σε ένα ξένο τόπο.

Πολλοί σας κατηγορούν ότι τα παρατήσατε εύκολα και τους κακοφαίνεται, λίγοι όμως γνωρίζουν πόσες εναλλακτικές λύσεις προσπαθήσατε να βρείτε για να μείνετε εδώ και πως το να φύγετε ήταν η τελευταία επιλογή σας.

Αφιερωμένο λοιπόν στο φίλο μου Γρηγόρη και όλους τους Έλληνες που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για μια σωστή ζωή που δεν κατάφεραν να έχουν εδώ.

Η ζεστασιά και η αγάπη της Ελλάδας πάντα θα σας περιμένουν να γυρίσετε στην αγκαλιά της όταν τα πράγματα αρχίσουν να επανέρχονται σε αξιοπρεπείς συνθήκες.

Μέχρι τότε, όλοι εμείς σας στηρίζουμε από εδώ. Και να θυμάστε πως ένας Έλληνας μπορεί να περάσει φουρτούνες και τυφώνες μα πάντα θα τα καταφέρνει. Γιατί όλοι είμαστε δυνατοί με μεγάλη καρδιά και τεράστιο κουράγιο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.