Το μεγαλύτερο ποσοστό των γυναικών δεν είναι ευχαριστημένο από το μέγεθος του στήθους τους.

Άλλες εύχονται να είχαν μεγαλύτερο και άλλες πάλι εύχονται να είχαν μικρότερο. Νομίζω ότι η πρώτη κατηγορία αριθμεί τις περισσότερες.

Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία από τότε που φόρεσα το πρώτο μου μπουστάκι και μπορώ να σου πω ότι δε μου αρέσει καθόλου.

Το μεγάλο στήθος είναι ένα μεγάλο καθημερινό βάσανο.

Ας το πιάσουμε από θέμα ελευθερίας.

Όλες οι άλλες κοπέλες μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι τους χωρίς σουτιέν, εμείς πάλι απαγορεύεται να το κάνουμε αυτό. Καθόλου βολικό να προσπαθείς να ισορροπήσεις δύο μικρούς πλανήτες χωρίς να φεύγουν ο ένας για Τρίκαλα και ο άλλος για Καβάλα.

Ας περάσουμε, όμως, στα πιο πρακτικά καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όσες έχουμε μεγάλο στήθος.

Κράμπες, πιάσιμο, δράση. Καμπουριάζουμε ή όχι, σε καμία περίπτωση η κράμπα στην πλάτη δε θα μας επισκεφτεί το λιγότερο δύο φορές τοv μήνα. Ειδικά δε λίγες μέρες πριν την αδιαθεσία, όλοι οι πόνοι γίνονται ένα και το χέρι μας καταντάει μια μόνιμη καρτέλα με κρέμες χαλάρωσης.

Το μπούστο μας πρήζεται (είναι που είναι βαρύ, άβολο και μεγάλο) και κάπου εκεί για αυτές τις επίπονες ημέρες μετανιώνουμε που δε γεννηθήκαμε άντρες.

Τον ιδρώτα πού τον πας; Κάτω από το στήθος, πάνω στο σουτιέν και εμφανίσιμος σε ό,τι ρούχα φοράμε. Έτσι και σφίξουν κι οι ζέστες πιάνει και το τσακίρ κέφι, όλο το κορμάκι μας μυρίζει αντιιδρωτικό αποσμητικό από το πολύ ψέκασμα. Μάταια βέβαια, γιατί αυτός θα κάνει την ενοχλητική εμφάνισή του έτσι και αλλιώς.

Πώς είπατε; Να πάμε για τρέξιμο; Πολύ καλό, ξέρω και εγώ ένα με τον Τοτό να σου πω.

Η πωλήτρια στο κατάστημα μας διαβεβαίωσε πως το αθλητικό σουτιέν που αγοράσαμε, θα κρατάει το στήθος μας στη θέση του και θα παρέχει την απαραίτητη στήριξη όσο θα τρέχουμε.

Την ώρα της κρίσης εμείς πάλι, αναγκαζόμαστε να το συγκρατούμε με το ένα μας χέρι διότι όπως και στη γρήγορη ανάβαση-κατάβαση της σκάλας ή κάποιου δρόμου, οι δυο αυτοί πλανήτες «δέρνουν» το σώμα μας, ενώ στην καλύτερη περίπτωση μπορούμε να βρεθούμε με μαυρισμένο μάτι.

Και μιας που πιάσαμε τα αθλητικά, ας αναφέρθουμε στον αγώνα δρόμου που κάνουμε για να βρούμε το σωστό σουτιέν και φυσικά τον έρανο που κάνουμε αργότερα για να καταφέρουμε να το πληρώσουμε.

Σε καμία περίπτωση δε θέλουμε να μοιάζει με καραβόπανο ή να θυμίζει τα σουτιέν της γιαγιάς απ’ τα Καλάβρυτα.

Θέλουμε να έχει μπανέλες μεν αλλά όχι πολύ σκληρές δε. Γιατί όπως όλες ξέρουμε η άτιμη η μπανέλα μετά από καιρό, λόγω νόμου της βαρύτητας, ξεπροβάλλει μέσα από τη θήκη της, τρυπώντας το ύφασμα και εν συνέχεια το δέρμα μας. Το γνωστό αίσθημα του «άουτς».

Να μας κρατάει στο σωστό ύψος, με το σωστό τρόπο, χωρίς να κάνει τα προσόντα μας κιμά. Να έχει μια τσαχπινιά και ενίοτε και κάνα ωραίο χρωματάκι.

Πράγμα δύσκολο. Κάπου μέσα στα υφάσματα ο καλλιτέχνης ασυναίσθητα έχει περιορίσει τα μεγέθη μας σε τρία πρωτότυπα χρώματα όπως άσπρο, μπεζ, και μαύρο.

Μόνη εξαίρεση να πετύχουμε σχεδιαστή σε έξαρση που να έχει επιλέξει κανένα πορτοκαλί ή στην καλύτερη των περιπτώσεων μπλε πουά με ροζ βούλες.

Με λίγα λόγια δεν μπορούμε να φορέσουμε ωραία σουτιέν, αλλά ούτε και το να μη φορέσουμε είναι τόσο καλή λύση.

Ακόμα και αν είμαστε τυχερές για να βρούμε όλες τις παραπάνω χαρές μαζεμένες, θα πρέπει να πληρώσουμε αδρά για να τις αποκτήσουμε. Όπως είναι γνωστό οι περισσότερες εταιρίες εσωρούχων που παράγουν σουτιέν σε μεγάλα νούμερα όπως 80 F (θεέ και κύριε!!) τα χρεώνουν ακριβά.

Εν μέρη λογικό, διότι ένα τέτοιο διαστημόπλοιο θέλει προσεκτικό σχεδιασμό και σωστό υλικό για να μη ξεπροβάλλουν ξαφνικά δυο ρογίτσες μέσα από την μπλούζα μας και δεν ξέρουμε που να κρυφτούμε από την ντροπή μας.

Και άντε και τα αγοράζουμε, τα συρτάρια στη ντουλάπα μας χωράνε μόνο τρία από αυτά. Τα υπόλοιπα θα τα κρεμάσουμε στο μπαλκόνι να τα κάνουμε σφεντόνες.

Μπέρδεμα!

Με λίγα λόγια πιο πιθανό είναι να βρούμε πέντε γαμπρούς που να μας παντρεύονται αύριο, παρά ένα σωστό σουτιέν.

Βραδινή έξοδος και πρέπει να λύσουμε ολόκληρο quiz του «βρες το σωστό ρούχο». Τρομερά δύσκολο να φορέσουμε ένα απλό πουκάμισο που δε θα ανοίγει ήδη από τα δυο πρώτα κουμπιά.

Ναι το ξέρω, είσαι ερωτευμένη με το καρό πουκάμισό σου, αλλά καλύτερα να σου βγει το όνομα παρά το έξαλλο βυζάκι, οπότε άσε το πουκάμισο κάτω. 

Ακόμα και αν επιλέξουμε να φορέσουμε κάτι ριχτό, για να μη διαγράφεται έντονα το στήθος μας, αισθανόμαστε σαν τον Ντέμη Ρούσσο, αλλά χωρίς το μούσι.

Η επιλογή των t-shirt πάλι από μόνη της είναι μια καθόλου ευχάριστη εμπειρία. Για εμφανείς λόγους, πρέπει να έχει το σωστό μήκος, διότι όσο πιο μεγάλο το στήθος, τόσο πιο πολύ κονταίνει η μπλούζα. Πρέπει να νιώθουμε άνετα και να εφαρμόζει σωστά έτσι ώστε να μη φαίνεται το μέγεθός μας από το φεγγάρι.

Τα πολύ ανοιχτά φορέματα δεν τα φοράμε, εκτός εάν θέλουμε να έρθει κάποιος όσο πίνουμε το ποτό μας και να μας ρωτήσει αν μπορεί να ακουμπήσει για λίγο το ποτό του επάνω τους.

Ναι είναι ηλίθιο, ναι το έχω ζήσει, δεν είναι αστείο και όχι δεν πρόκειταινα μας ρίξετε με κάτι τόσο γελοίο. Το πολύ-πολύ, να σας χαστουκίσουμε, να πάρουμε την βάση μας για ποτά και να φύγουμε. 

Για να μην αναφέρουμε το δράμα των στράπλες. Πραγματικά δε θες να ξέρεις!

Υπάρχει και ο εφιάλτης του μαγιό. Άστα να πάνε σου λέω, άστα.

Σε καμία των περιπτώσεων δεν θέλουμε να δείχνουμε σαν την Πάμελα Άντερσον στο Baywatch που τρέχει να σώσει τον θαλασσοπνιγμένο και μαζί της τρέχουν και δυο μεγάλα φουσκωτά πράγματα -όχι, δε μιλάω για τα σωσίβια.

Τα τριγωνάκια αποκλείονται, δεν πρόκειται να περάσουμε όλη την ημέρα στην ξαπλώστρα προσέχοντας μη φύγει τίποτα από τη θέση του, αφού η κάλυψη που μας παρέχει το πανί του τριγώνου είναι απειροελάχιστη.

Το να βρούμε το σωστό μπικίνι είναι τόσο δύσκολο όσο και το να βρούμε σωστό σουτιέν, μάλιστα και με την έξτρα πρόκληση του να αποφύγουμε το γιαγιαδίστικο στυλ. 

Δηλαδή πως να πούμε στην πωλήτρια «θέλω ένα XXL για επάνω και ένα Medium για κάτω»; Θα μας πει πως πάνε σετάκι και εκεί θα γίνούμε πυρ και μανία. Δεν μας φταίει σε κάτι η κοπέλα βέβαια, αλλά κάπου δεν πρέπει να πούμε και εμείς τον πόνο μας; 

«Μωρό μου, πάμε βόλτα με το αμάξι;»

Χειρότερη ιδέα δεν μπορούσες να βρεις να προτείνεις; 

Πρέπει να φορέσουμε διαγώνια τη ζώνη, πράγμα απαραίτητο για την ασφάλεια μας, αλλά ταυτόχρονα τόσο άβολο και ντροπιαστικό.

Το λουρί χώνεται ανάμεσα τους και χωρίζει τόσο απόλυτα το στήθος μας, κάνοντας το να δείχνει σαν κολώνα πολυκατοικίας. Ειδικά όταν ο δρόμος έχει λακούβες, το να δείχνουμε εντάξει είναι πιο δύσκολο από όσο φαντάζεστε.

Κορίτσια, κουμπώστε κι ύστερα βγάλτε όλο το δεξί χέρι απ' έξω από αυτή για να μη ζορίζεστε. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Το αναφέρεις πως σκέφτεσαι την επέμβαση μείωσης τους, είναι τόσο κακή ιδέα όσο και το να πεις σε έναν Θεσσαλονικιό πως το σουβλάκι το λένε καλαμάκι.

Σε κοιτάνε σαν να ξεστόμισες μόλις το πιο ανόσιο και βλάσφημο πράγμα στον κόσμο και πως θα δείχνεις σαν παραμορφωμένος πίθηκος.

Αυτό μου θυμίζει λίγο Kim Catral στο Sex and the City, στην ειρωνική σκηνή που λέει, «Oh yeah, ‘cause I’m dying to look like this». Φυσικά δεν σκέφτεστε πως εμείς ζούμε με τους αιώνιους πόνους στην πλάτη, όχι εσείς.

Αγόρια όσο σέξι και αν φαντάζει η ιδέα του cow girl για εμάς είναι ένας μικρός άθλος. Πρέπει να τα συγκρατούμε χωρίς να πηδάνε ανεξέλεγκτα δεξιά και αριστερά, ενώ ταυτόχρονα να μην χάνουμε την αυτοσυγκέντρωση και τον ρυθμό μας. Και κατά κύριο λόγο να μην καταλήξουμε με μαυρισμένο μάτι, όπως προ ανέφερα.

Σου ακούγεται αστείο, αλλά πίστεψέ με, όταν το ζεις, δεν είναι.

Ψιτ, φιλαράκι τα μάτια μου είναι εδώ πάνω!

Μάζεψε τα ματάκια σου αν δεν θέλεις να στα βγάλω με τα νυχάκια μου.

Το ξέρω και εγώ, το ξέρετε και εσείς. Έχει διαφορά το να κοιτάξεις για λίγο το ντεκολτέ μου, από το να νιώθω πως έχεις πιάσει κουβέντα με αυτό.

Σταμάτα να καρφώνεσαι προσπαθώντας να καταλάβεις την αυθεντικότητα τους. 

Όχι δεν είναι σιλικόνη και ναι σοβαρολογώ όταν λέω πως δεν μπορείς να τα αγγίξεις για να σιγουρευτείς! Έλεος δηλαδή!

Το να αγκαλιάσουμε κάποιον κοντύτερο από εμάς δε είναι και τόσο πρακτικό. Μπορεί να χαθεί εκεί μέσα ή να τον πνίξουμε κυριολεκτικά άθελά μας.

Επίσης φίλες μου, σταματήστε να με θεωρείτε αχάριστη όταν παραπονιέμαι για τα προσόντα μου και μη μου λέτε πως με ζηλεύετε μα ούτε και την γελοία φράση «Αχ δώσε μου και εμένα λίγο». Δηλαδή εντάξει, τώρα μισό λεπτό να πιάσω τον μπαλτά να κόψω να σου δώσω.

Πρέπει να καταλάβετε πως και εγώ ζηλεύω τα δικά σας νορμάλ στητά στήθη που χωράνε σε όλες τις μπλούζες και δεν χοροπηδάνε συνεχώς σαν τα Τελετάμπις.

Προτελευταίο δράμα, ο ύπνος! Τη στάση μπρούμυτα δεν μπορούμε καν να την προσπαθήσουμε. Εξάλλου τα σέξι για σένα βυζιά μας, δε μας το επιτρέπουν. Ζορίζονται, πατιούνται και πονάνε. 

Τέλος πάντα όταν ζυγιζόμαστε υπολογίζουμε 2-3 κιλά μείον. Τι είναι βαρύ και πιθανότατα ζυγίζει 1,5 κιλό το καθένα; Be my guest, τσακάλι είσαι, το στήθος μας φυσικά.

Συνεχίζεις να πιστεύεις πως το να έχεις μεγάλο στήθος είναι και μεγάλο δώρο;

Λάθος! Eίναι ένας μεγάλος, άβολος μπελάς.

Και αν νομίζεις πως υπερβάλω, σε προκαλώ να βάλεις δυο πεπόνια για μια μέρα πάνω στο θώρακα σου. Αν αντέξεις, σου κάνω δώρο την προσθετική! 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.