14 Νοεμβρίου 2015. Παγκόσμια ημέρα σακχαρώδη διαβήτη.

Το τι είναι ο διαβήτης το έχω αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο.

Σήμερα αποφάσισα να σας κάνω μια κατάθεση ψυχής για ότι έχω περάσει εξαιτίας αυτού και τις ξεροκεφαλιάς μου.

Διαγνώστηκα με παιδικό διαβήτη πριν αρκετά χρόνια, μέσω γενικών εξετάσεων που μου έκαναν οι γονείς μου ύστερα από υπερβολική απώλεια βάρους.

Τα αποτελέσματα έδειξαν πως η τιμή του ζαχάρου μου είχε φτάσει στο 758.

Εάν στεφτεί κανείς πως τα φυσιολογικά επίπεδα ακόμα και για ένα διαβητικό κυμαίνονται μεταξύ 80-150, καταλαβαίνετε πως ήμουν σε κρίσιμο σημείο.

Μέσα σε λίγες ώρες βρέθηκα σε γνωστό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, έτσι ώστε να καταφέρουμε να ελέγξουμε την κατάστασή μου. Δε θα μακρηγορήσω για την αρχή της πάθησής μου, θα αρκεστώ στο να πω πως από εκείνη την ημέρα και μετά ήμουν πολύ προσεκτική με όλα.

Είχα σταθεροποιηθεί και ήμουν καλά μέχρι που μπήκα στην εφηβεία.

Η άρνηση, η κακή διάθεση και η μη αποδοχή του διαβήτη ξεκίνησαν απότομα και επικίνδυνα.

«Ξεχνούσα» να πάρω τα φάρμακα μου, δεν έκανα μετρήσεις για μήνες ολόκληρους και ακολουθούσα έναν απρεπές τρόπο ζωής για αρκετό καιρό.

Κάπου στην πρώτη γυμνασίου ξεκίνησαν οι επιπτώσεις της κακής συμπεριφοράς μου προς τον διαβήτη. Έπαθα την πρώτη μου κετοξέωση.

Η κετοξέωση είναι μία κατάσταση που προκύπτει από απόλυτη ή σχετική έλλειψη της κυκλοφορούσας ινσουλίνης και από τη δράση των αυξημένων επιπέδων των αντισταθμιστικών ορμονών: κατεχολαμίνες, κορτιζόνη, γλυκαγόνη και αυξητική ορμόνη.

Αυτός ο συνδυασμός προκαλεί έντονη καταβολική κατάσταση: τεράστια απελευθέρωση γλυκόζης από το ήπαρ και τους νεφρούς ενώ είναι επηρεασμένη χρήση της γλυκόζης περιφερικά, προκαλώντας έτσι οξέωση.

Αυτή η υπεργλυκαιμία, με τη σειρά της, προκαλεί συχνοουρία, απώλεια υγρών και ηλεκτρολυτών. Εάν ο ασθενής δε μεταβεί άμεσα σε κάποιο νοσοκομείο ώστε να του χορηγήσουν εξωγενούς ινσουλίνη, υγρά και ηλεκτρολύτες, τότε αυτή η μόλυνση του οργανισμού μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε θάνατο.

Βγαίνοντας από το νοσοκομείο την πρώτη φορά, υποσχέθηκα πως θα προσέχω. Κάτι το οποίο δεν έκανα ποτέ!

Στο επόμενο διάστημα νοσηλεύτηκα συνολικά 23 φορές με κετοξέωση.

Η τελευταία φορά ήταν η πιο ύπουλη μα και μοιραία.

Τρεις ημέρες ήμουν βαριά άρρωστη, οι γονείς μου πίστευαν πως είχα ίωση διότι ήταν χειμώνας και εγώ κυκλοφορούσα καλοκαιρινά ντυμένη.

Γιατροί ερχόντουσαν στο σπίτι και κανείς δεν έβρισκε τι έχω.

Ένα βράδυ έπαθα διαβητικό σοκ και με μετέφεραν αμέσως στο νοσοκομείο. Τα επείγοντα δεν με δεχόντουσαν διότι ήμουν κάτω των 15 ετών, με αποτέλεσμα να περιμένουμε μιάμιση ώρα να έρθει κάποιος παιδίατρος.

Μιάμιση κρίσιμη ώρα, βρισκόμουν σε κατάσταση σοκ και κανείς δεν έκανε τίποτα.

Αφού ο γιατρός αποφάσισε να έρθει, ξεκίνησε να μου κάνει εξετάσεις ενώ βρισκόμουν μισολιπόθυμη στο κρεβάτι του ιατρείου.

Ούτε αυτός ήξερε τι έχω και όλοι μαζί περίμεναν με αγωνία τα αποτελέσματα.

Είκοσι λεπτά μετά, κάπου μέσα στο χαμό που επικρατούσε στο μυαλό μου, άκουσα στον γιατρό να λέει στους γονείς μου κάτι που τους γονάτισε ακαριαία.

«Έχει κετοξέωση σε υπερβολικά προχωρημένο στάδιο. Εάν το παιδί σε μισή ώρα δεν είναι στη Θεσσαλονίκη μπορεί να πεθάνει.»

Εκεί τα μάτια μου έκλεισαν, ξύπνησα μέσα στο ασθενοφόρο, η σειρήνα του ηχούσε τόσο βαθιά στα αυτιά μου. Τρέχαμε τόσο πολύ, θυμάμαι μια γιατρό να μου κρατάει το χέρι ενώ με κοιτάει σοκαρισμένη.

Το ασθενοφόρο ξαφνικά σταμάτησε, οι πόρτες άνοιξαν και μια ομάδα γιατρών με περίμεναν απ' έξω. Με ανέβασαν αμέσως επάνω. Τους έβλεπα όλους να τρέχουν πανικόβλητους, τα αυτιά μου βούιζαν και τα μάτια μου ήταν σαν μια χαλασμένη φωτογραφική μηχανή που δεν μπορεί να εστιάσει.

Τα έβλεπα όλα όπως στις ταινίες. Φώτα πάνω από το κεφάλι μου, φωνές να μετατρέπονται σε ψιθύρους και εγώ μια να βλέπω κανονικά και μια να κινούνται όλα τόσο θολά και περίεργα.

Λίγο πριν σβήσουν όλα, άκουσα μια τελευταία φράση.

«Οι πιθανότητες να τα καταφέρει είναι λιγότερες από 50%».

Ξύπνησα δυο ημέρες μετά σε ένα δωμάτιο της παιδιατρικής. Στο δίπλα κρεβάτι ήταν ένα μικρό αγοράκι. Με κοιτούσε περίεργα και αναρωτιόμουν γιατί.

Μόλις αντίκρισα το σώμα μου, η απορία λύθηκε.

Ήμουν καλωδιωμένη από πάνω μέχρι κάτω. Το δέρμα μου είχε χάσει το χρώμα του και ένιωθα ανίκανη να κουνήσω ακόμα και τα δάκτυλα μου.

Όλο μου το σώμα και τα όργανα είχαν δηλητηριαστεί από τις κετόνες.

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν κρίσιμες και δύσκολες.

Μου έπαιρναν αίμα κάθε μισή ώρα για 5 ημέρες. Για κακή μου τύχη το αέριο που πρέπει να μετρηθεί, δεν το βρίσκεις στις φλέβες, αλλά κατευθείαν από την αρτηρία σε χέρια και πόδια.

Ήταν η χειρότερή μου κόλαση.

Μου απαγορευόταν να φάω ή να πιω και στην περίπτωση που ήθελα να πάω τουαλέτα, έπρεπε να μετακινηθώ μαζί με τα μηχανήματα νιώθοντας σαν transformer ή στην καλύτερη περίπτωση σαν τον ρόμποκοπ!

Την έκτη μέρα εντόπισαν έναν όγκο στο σώμα μου και πως ένα μικρό μέρος του συκωτιού μου είχε πάθει βλάβη με αποτέλεσμα να αρχίσει να νεκρώνεται.

Μετά από βιοψία, ανακάλυψαν πως προκλήθηκαν από τις πολλές κετοξεώσεις που υπέστη ο οργανισμός μου.

Φτάνοντας στην ένατη ημέρα, μου ανακοίνωσαν πως δυο ημέρες μετά θα κάνω εισαγωγή σε γνωστή κλινική ώστε να γίνει χειρουργική αφαίρεση.

Η γιατρός μου έδωσε δυο επιλογές. Η πρώτη ήταν να γίνει μεταφορά με ασθενοφόρο και η δεύτερη να πάρω εξιτήριο ώστε να έρθω στο σπίτι μου στην Κοζάνη για μια ημέρα και την επόμενη να επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη.

Δεν το σκέφτηκα καν και ζήτησα και γυρίσω σπίτι μου.

Ο διαβήτης μου βρισκόταν ακόμα σε άθλια κατάσταση αλλά εγώ ήμουν ακόμα ζωντανή και αυτό ήταν που είχε σημασία.

Την Πέμπτη επέστρεψα και έκανα εισαγωγή. Να σας πω την αλήθεια, ένιωθα πως ήμουν διακοπές. Το φαγητό ήταν σαν γαλλική κουζίνα και δωμάτιο λες και βρισκόσουν σε πεντάστερο ξενοδοχείο.

Το χειρουργείο έγινε επιτυχώς την επόμενη το πρωί και εγώ ένιωθα νικημένη από τα πάντα. Τόσο αδύναμη, τόσο ψυχολογικά χαμένη.

Μα ήμουν εκεί, ζωντανή και μετά από όλα αυτά πιο υγιής από ποτέ.

Άλλωστε είμαι εδώ και σας γράφω!

Σήμερα, 5 χρόνια μετά έχω αποδεχτεί το διαβήτη μου και κάνω ότι μπορώ για να είμαι ο καθημερινός ήρωας του εαυτού μου.

Σας άνοιξα την ψυχή μου για καλό σκοπό. Θέλω να επισημάνω σε όλους πόσο σημαντικό είναι να είμαστε «φίλοι» με το διαβήτη μας.

Μην ξεχνάμε πως εάν τον αγαπάμε, μας αγαπάει και αυτός. Εάν όμως όχι, οι επιπτώσεις είναι σοβαρές και μπορεί να αποβούν μοιραίες.

Νικάω το διαβήτη κάθε ημέρα που περνάει έτσι ώστε να μη με νικήσει αυτός!

Αφού μπορώ εγώ, μπορείς και εσύ!

Με το μυαλό μέσα στο κεφάλι και τα πόδια να πατάνε στη γη, θα σας πω το μεγαλύτερο μάθημα που μου άφησε όλη αυτή η άσχημη εμπειρία.

«Προσέχουμε τη ζωή μας για να την έχουμε.»

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.