Από τα μέσα τις δεκαετίας του ‘70 περίπου που δημιουργήθηκε το pong, το πρώτο παιχνίδι σε υπολογιστή (μην το ψάξετε, ήταν δυο γραμμές που πετούσαν πέρα δώθε μια τελεία), καμιά απολύτως μορφή τέχνης δεν έχει υποτιμηθεί περισσότερο από τα βιντεοπαιχνίδια. Αναφέρομαι σε αυτά ως τέχνη, γιατί μόνο έτσι μπορείς να τα κρίνεις.

Εφ’ όσoν ως τέχνη ορίζουμε «την ανθρωπινή δημιουργία, που είναι σημαντική εξ’ αιτίας της έλξης που προκαλεί στις ανθρώπινες αισθήσεις, διεγείροντας το νου ή το συναίσθημα, τη δημιουργική έκφραση που μέσα στο έργο αποτυπώνει την ψυχική κατάσταση, τα συναισθήματα, τις ιδέες, την αίσθηση ή τον οραματισμό του καλλιτέχνη», δεν μπορούν τα βιντεοπαιχνίδια να μη θεωρείται ότι υπάγονται σε μια από τις ήδη υπάρχουσες 9 (η ακόμα πιο σωστά να μη θεωρούνται ως δεκάτη).

Η αντιμετώπισή τους όμως, δυστυχώς, ακόμα και εν έτει 2015 δεν είναι αυτή που τους αρμόζει. Στην καλύτερη αντιμετωπίζονται ως μια φαιδρή μορφή διασκέδασης και στη χειρότερη ως μέσο αποξένωσης και αντικοινωνικότητας.

Σε αυτό φυσικά έχει παίξει τεράστιο ρόλο η τηλεόραση, η οποία βλέποντας ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί τους εκάστοτε καραγκιόζηδες που παίζουν στο γυαλί εδώ και τριάντα χρονιά και ψάχνει έναν άλλο τρόπο διασκέδασης, δε χάνει ευκαιρία να μειώσει τα βιντεοπαιχνίδια και να προβάλει πολλές ανυπόστατες έρευνες που «δείχνουν» την μάστιγά τους. Αν κάτσεις επί τρεις ώρες να δεις τηλεόραση μετά τη δουλειά, η κοινωνία μας θα το θεωρήσει ως κάτι φυσιολογικό, αν όμως κάτσεις να παίξεις παιχνίδι θα σε κοιτάξουν λες και κάνεις κάτι περίεργο -ευτυχώς όχι τόσο όσο στα προηγούμενα χρόνια-, άλλα το στίγμα υπάρχει ακόμα.

Όλοι όσοι ζήσαμε από πρώτο χέρι τη μεγάλη έκρηξη στην ποιότητα των βιντεοπαιχνιδιών από τα «μπλιμπλίκια» στα παιχνίδια με πραγματικό βάθος, σενάριο και σκηνοθετική άποψη, έχουμε βαρεθεί να ακούμε το πλέον κλασσικό «τριάντα χρόνων έφτασες ακόμα παιχνίδια παίζεις» είτε από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, είτε από άτομα που αδυνατούν να καταλάβουν το τι ακριβώς σου παρέχει ένα παιχνίδι σε υπολογιστή.

Όταν ξαφνικά από το να τρέχεις γύρω γύρω να τρως μπίλιες και να σε κυνηγάν φαντάσματα βγήκαν παιχνίδια όπως το Monkey Island, το Indiana Jones and the Fate of Atlantis (το οποίο ήταν εκατό φόρες καλύτερο από την βδελυρή ταινία με το ψυγείο) και το King's Quest (για να αναφέρω μόνο μερικά), τα παιχνίδια ξεπέρασαν το «να περάσω την πίστα» και προχώρησαν σε κάτι πιο βαθύ.

Στα αριστερά της πρώτης φωτογραφίας βλέπετε τον Indiana στα ερείπια της Κνωσσού να ψάχνει τη χαμένη Ατλαντίδα. Το ψυγείο ευτυχώς δεν υπάρχει πουθενά.

Ιστορίες με νόημα, προβληματισμό, χιούμορ και έξυπνο διάλογο, στις οποίες δεν έφτανε να έχεις αντανακλαστικά και καλή συνεργασία ματιού-χεριου, -κάτι που αποδεδειγμένα εξασκούν τα βιντεοπαιχνίδια-, άλλα έπρεπε να χρησιμοποιήσεις το μυαλό σου και κυριολεκτικά να το στύψεις μέχρι να καταφέρεις να βρεις τη λύση, πράγμα που πολλές φόρες δεν ήταν αρκετό γιατί η δυσκολία του ήταν ανώτερη του οποιοδήποτε Sudoku (σε εσένα μιλάω Riven στη δεύτερη φωτογραφία).

Έξι μήνες κολλημένος στον ίδιο γρίφο, και εν τέλει με νίκησε και το άφησα. Κωλοπαίχνιδο!

Όσο μεγάλωναν οι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν με αυτά τα παιχνίδια, έτσι και οι εταιρίες σε μεγάλο βαθμό επένδυσαν χρήματα για να φτιάξουν παιχνίδια που σεναριακά θα μπορούσαν κάλλιστα να ανταγωνιστούν μεγάλες παράγωγες του Hollywood, και σε αρκετές περιπτώσεις να τις ξεπεράσουν. Λαμπρά παραδείγματα τα Mass Effect, Witcher, Gothic, Book of Unwritten tales, Blackwell, Runaway, ή σε μια εξαιρετική περίπτωση να ασχοληθούν με τόσο φιλοσοφικά θέματα που δεν ήξερες αν έπαιζες παιχνίδι η διάβαζες δοκίμιο.  

Στην τρίτη φωτογραφία απεικονίζεται το Planescape: Torment, που είχε μια τόσο απίστευτη ατμόσφαιρα, συζητήσεις για λάθη σε προηγούμενες ζωές και άπειρες αναφορές στην μετά θάνατον ζωή, που το κατέστησαν ένα διαχρονικό διαμάντι.

Το αμέσως επόμενο βήμα, ήταν να ξεφύγουμε από το μοναχικό του πράγματος, και να δημιουργήσουμε κόσμους στους οποίους θα μπορούσες να μπεις και να παίξεις μαζί με άτομα στην άλλη άκρη του πλανήτη και να ζεις σε έναν φανταστικό κόσμο. Και εγένετο το Ultima Online. Συνεχιστής των εξαιρετικών Ultima που τότε μετρούσαν 7-8 τίτλους, παιχνίδια με βαθιά μυθολογία και ίσως τα πρώτα που ασχολήθηκαν λεπτά θέματα -που τότε ούτε λόγος δε γινόταν γι’ αυτά στην τηλεόραση- όπως ο ρατσισμός, η τα τυραννικά καθεστώτα που σκοτώνουν οποίον είναι ενάντια τους για ψύλλου πήδημα.

Όλοι όσοι βλέπετε στην τέταρτη φωτογραφία, ήταν online συνδεδεμένοι χρήστες. Στην κυριολεξία έφταναν τους σέρβερ στα όριά τους.

Η φυσική εξέλιξη ήρθε με το World of Warcraft, του οποίου αν και προσωπικά δεν είμαι fan, δεν μπορώ να μη θεωρήσω ότι άλλαξε την εποχή. Δε μιλάω για το grinding και το πώς παίζεται συνήθως, μιλάω για την απίστευτη κοσμογονία που έχει καταφέρει η Βlizzard, και για το ότι μας έδωσε έναν από τους πιο τραγικούς ήρωες παγκοσμίως.

Για να μην αναφέρω και μια απο τις καλύτερες εξελίξεις χαρακτήρα. Οσοι δεν τον ξέρετε, ρίξτε μια ματιά στην πέμπτη φωτογραφία και ελάτε αύριο με τον κηδεμόνα σας.

Φυσικά και υπάρχουν τα στραβά παραδείγματα. Όπως στο καθετί, έτσι και στα βιντεοπαιχνίδια, η συνεχής ενασχόληση με αυτά μπορεί να προκαλέσει εθισμό, και σίγουρα θα βρεθούν άτομα να πουν ότι «δεν κάνεις τίποτα άλλο στην ζωή σου», άλλα αυτό δεν είναι λάθος των ίδιων των βιντεοπαιχνιδιών. Πόσους ξέρετε που δεν μπορούν να μιλήσουν για τίποτα άλλο πέρα από το ποδόσφαιρο ή τη δουλειά τους; Ο τζόγος, το αλκοόλ, το τσιγάρο και πολλά άλλα πράγματα επίσης προκαλούν εθισμούς αν δεν τα χειριστείς σωστά και με την ωριμότητα που τους αρμόζει.

Έτσι και τα βιντεοπαιχνίδια χωρίζονται ανάλογα με τις ηλικιακές ομάδες. Δεν μπορείς να πάρεις δώρο σε ένα παιδί εννιά χρόνων το Grand Theft Auto, ούτε το Counter Strike, άλλα είναι υγιέστατη ενασχόληση για έναν παιδί δεκαπέντε-δεκαέξι χρόνων, και μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, αν είσαι αρκετά κάλος, μπορείς να βγάλεις και χρήματα από αυτό.

Η μαγεία που σου δίνει ένα παιχνίδι, δε διαφέρει από την μαγεία του να διαβάζεις ένα βιβλίο, ή του να βλέπεις μια πολύ καλή ταινία. Στο βάθος τους, τα παιχνίδια είναι όπως οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Όπως μπορείς να δεις το American Pie ή το Νονό, έτσι μπορείς να παίξεις League of Legends ή Longest Journey

Ας μην ξεχνάμε πως όταν εφευρέθηκε ο κινηματογράφος, είχε ειπωθεί από διάφορες Κασσάνδρες ότι θα σκοτώσει τη λογοτεχνία και όταν πρωτοκυκλοφόρησαν οι τηλεοράσεις, οι ίδιες ισχυριζόντουσαν ότι θα σκοτώσουν τον κινηματογράφο. Εκατό περίπου χρονιά μετά και η λογοτεχνία υπάρχει, και πενήντα μετά την τηλεόραση υπάρχει ο κινηματογράφος.


Ας μην καταστροφολογούμε και ας μη βλέπουμε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε με αρνητικό μάτι, γιατί μόνο κακό κάνουμε και σε αυτούς που το απολαμβάνουν για αυτό που είναι και σε αυτούς που το βλέπουν πιο σοβαρά. Όπως άλλωστε και σε εμάς τους ίδιους, που χάνουμε μια μορφή διασκέδασης και τέχνης, γέννημα-θρέμα του εικοστού αιώνα, η οποία έχει ακόμα άπειρες δυνατότητες ανάπτυξης. 

     

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.