«Και γιατί να ψηφίσω; Δεν πρόκειται να αλλάξει και κάτι, όλοι τα ίδια σκατά είναι.»

Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που ακούς αυτή την ατάκα, ίσως μάλιστα να την έχεις πει και εσύ αρκετές φορές, συχνά με πικρία ή και με δάκρυα στα μάτια.

Πλέον το πολιτικό σύστημα μοιάζει με κακό προϊόν τηλεμάρκετινγκ – η διαφήμιση έδειχνε πανέμορφες κοπέλες και γεροδεμένους άνδρες με παραμυθένια μαλλιά να λούζονται με «Δημοκρατία 2 σε 1: Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση, τώρα στο ίδιο μπουκάλι» και να ζουν το απόλυτο ελληνικό όνειρο. Έτσι, σηκωθήκαμε όλοι από ντιβάνια, καναπέδες και πολυθρόνες και τρέξαμε να παραγγείλουμε την οικογενειακή συσκευασία με την ελπίδα στην καρδιά και το ξανά προς τη δόξα τραβά στα χείλη.

Όταν όμως ο ταχυδρόμος μάς έφερε το πολυπόθητο πακέτο, κάτι πήγαινε λάθος. Πέρασε καιρός μέχρι να το παραδεχτούμε, αλλά το προϊόν που αγοράσαμε δεν έδειχνε αποτελέσματα. Και πάνω που είχαμε αρχίσαμε να πονηρευόμαστε, να σου το επόμενο προϊόν – δωρεάν στο σπίτι σας, με νέα βελτιωμένη σύνθεση. Και πάλι τα ίδια, και πάλι νέες διαφημίσεις, και πάλι νέα προϊόντα με γαλάζιους, πράσινους και κόκκινους κόκκους, και δώσε οι φανταχτερές ταμπέλες και τα buzzwords· από το «θεραπεύει το ανάδελφον έθνος από το πρώτο λούσιμο» στο «με ισχυρή αντιμνημονιακή δράση», πάντα κάτι «καινούριο» ξανά και ξανά, εδώ και σαράντα χρόνια.

Τέσσερις δεκαετίες σε κουράζουν. Σε κουράζουν αρκετά ώστε να θες να πετάξεις το προϊόν στα σκουπίδια, να βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που το πήρες, και να το ξεγράψεις ως πεταμένα λεφτά.

Εδώ λοιπόν είναι που πρέπει να βάλουμε το χειρόφρενό μας. Αυτή η αγανάκτηση είναι πολύ λογική, αλλά πολύ λογικό θα είναι επίσης το κακό τέλος που θα έχουμε -σα λαός, σαν έθνος, σαν κοινωνία-, αν την αφήσουμε να μας καταβάλει.

Η αποχή βλάπτει εμάς, όχι τους επαγγελματίες πολιτικούς – για την ακρίβεια, είναι χαράς ευαγγέλιο για τα παγιωμένα κόμματα. Ας αφήσουμε καλύτερα τα νούμερα των κοινοβουλευτικών εκλογών του 2012 να μιλήσουν μόνα τους.

Ψηφοφόροι

Ποσοστό

Εγγεγραμμένοι

9.949.401

100%

Ψήφισαν

6.476.751

65,10%

Άκυρα

116.887

1,80%

Λευκά

35.760

0,55%

Έγκυρα

6.324.104

97,64%


 


 

Χωρίς Απέχοντες

Με Απέχοντες

Ψήφοι

Ποσοστό

Ψήφοι

Ποσοστό

Απέχοντες

3472650

40,41%

Νέα Δημοκρατία

1192054

23,28%

1192054

13,87%

ΣΥΡΙΖΑ

1061265

20,73%

1061265

12,35%

ΠΑΣΟΚ

833529

16,28%

833529

9,70%

Ανεξάρτητοι Έλληνες

670596

13,10%

670596

7,80%

ΚΚΕ

536072

10,47%

536072

6,24%

Χρυσή Αυγή

440894

8,61%

440894

5,13%

Δημοκρατική Αριστερά

386116

7,54%

386116

4,49%



Όπως βλέπουμε από τα παραπάνω, αν οι Απέχοντες ψήφιζαν θα διαμόρφωναν ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό όπως αυτοί ήθελαν. Θα μπορούσαν κυριολεκτικά να έχουν διαλέξει τρία κόμματα που δεν τα έχει ακούσει ποτέ κανείς και να τα έκαναν κυβέρνηση, αντιπολίτευση και τρίτο κόμμα μέσα σε μια νύχτα. Αυτή η τεράστια εκλογική δύναμη, πεπεισμένη ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα, αποφάσισε να μείνει στο σπίτι της και να αφήσει το αποτέλεσμα να καθοριστεί από...ποιους ακριβώς;

Θα ανατρέξουμε πάλι στους αριθμούς. Ο αριθμός Dunbar χρησιμοποιείται στην ανθρωπολογία για να περιγράψει το σύνολο των σταθερών κοινωνικών επαφών που έχει ένας ενήλικας, και προσδιορίζεται γύρω στο 150. Αυτά τα άτομα θα τα θεωρήσουμε κοινωνικό δίκτυο του βουλευτή, γιατί και θα έχουν το θάρρος στο μέλλον να του χτυπήσουν την πόρτα, και αυτός θα έχει το θάρρος στο παρόν να τους ζητήσει την ψήφο τους. Το να βρούμε πόσο επηρέασαν τα άτομα αυτά το αποτέλεσμα των εκλογών είναι απλές πράξεις.


 

Ιδιότητα

Άτομα

Προσωπικό κοινωνικό δίκτυο ανά υποψήφιο

150

Υποψήφιοι βουλευτές (Ιούνιος 2012)

4873

Ψηφοφόροι κοινωνικά δικτυωμένοι με υποψήφιους βουλευτές

730950


 

Αυτά τα άτομα είναι μόνο οι πρωτοβάθμιες επαφές του εκάστοτε βουλευτή – τα άτομα που τον ξέρουν επί προσωπικού και είναι συγγενείς, φίλοι, ή εξαιρετικά καλοί γνωστοί. Αν κάθε ένας από αυτούς παρακινήσει κάποια άλλα άτομα, ας πούμε δέκα, να ψηφίσουν τον «δικό τους άνθρωπο» με την υπόσχεση κάποιου μελλοντικού ρουσφετιού...το πλήθος των εν δυνάμει διαπλεκόμενων ψηφοφόρων θα ξεπεράσει το σύνολο των ψηφοφόρων.

Αυτό λοιπόν είναι και το βρώμικο μυστικό της αποχής: παγιώνοντας την πεποίθηση «είμαι μόνο μια μονάδα και δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα», οι ψηφοφόροι που θα μπορούσαν να ψηφίσουν αντικειμενικά «φιλτράρονται» και παραμένουν στα σπίτια τους, ενώ οι φίλοι και οι φίλοι φίλων των υποψηφίων διαμορφώνουν ανενόχλητοι το πολιτικό αποτέλεσμα.

Το καταλαβαίνω αν κάποιος δεν θέλει να ψηφίζει πλέον, είτε από ιδεολογία είτε από αγανάκτηση. Αλλά το γεγονός παραμένει πως, ό,τι και να γίνει, η στάση μας θα επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών. Ακόμα και αν κάτσουμε σπίτι, η έλλειψη της ψήφου μας από την κάλπη θα αλλάξει τα ποσοστά με έναν τρόπο αντίστοιχο του να είχαμε ψηφίσει.

Είναι μαθηματικά αδύνατον το να μην συμμετέχεις στη διαδικασία – είναι όμως στο χέρι σου να συμμετέχεις με τον τρόπο που εσύ αποφασίζεις.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.