Από την αρχή της ιστορίας, ο άνθρωπος ένιωθε την ανάγκη για συνεργασία ώστε να μπορέσει να ξεπεράσει τα ανυπέρβλητα εμπόδια που ορθώνονταν μπροστά του.

Εξάλλου, η συνειδητοποίηση αυτή της ανεπάρκειας, τον οδήγησε στη δημιουργία της κοινωνίας, μέσα στην οποία ζει και συνεργάζεται με τους συνανθρώπους του. Μ’ αυτό τον τρόπο νιώθει σιγουριά και ασφάλεια.

Η συνεργασία αποτελεί θεμελιώδη παράγοντα προόδου για κάθε άνθρωπο. Όλοι οι τομείς της ανθρωπότητας ευνοούνται και η προσφορά της είναι άκρως σημαντική.

Για παράδειγμα, η οικονομία στην εποχή μας δε στηρίζεται μόνο στην ατομική ικανότητα. Πρέπει να υπάρχει προγραμματισμός, συντονισμός ενεργειών, οργάνωση και συνεργασία πολλών ειδικοτήτων που δεν εναρμονίζονται και δεν αποδίδουν αν δεν υπάρχει συνεργασία. Με τη συνεργασία πετυχαίνονται γρηγορότερα οι επιδιωκόμενοι στόχοι κι εξασφαλίζεται ποιοτικότερη παραγωγή.

Όταν συνεργάζεσαι αποβάλλεις την εσωστρέφεια, την πλήξη, τη μοναξιά και την ανία. Νιώθεις χρήσιμος, αισιόδοξος και αισθάνεσαι ασφαλής αποβάλλοντας το άγχος κι αποκτώντας αυτοπεποίθηση αφού σχεδόν όλοι σου οι στόχοι επιτυγχάνονται. Ακόμη, οι άνθρωποι παίρνουν στοιχεία από τους συνεργάτες τους κι έτσι δομούν κι ολοκληρώνουν την προσωπικότητά τους.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η συνεργασία και στον πολιτικό χώρο. Το δημοκρατικό πολίτευμα και η ευνομούμενη πολιτεία στηρίζεται στην κοινή προσπάθεια και συνεργασία των μελών του κοινωνικού συνόλου. Ακόμη και τα κόμματα, που είναι η βάση της δημοκρατίας, συνεργάζονται- ή έτσι θα έπρεπε- στο κοινοβούλιο και μέσα από το διάλογο, συμφωνούν ή διαφωνούν αλλά καταλήγουν στη συναίνεση και στη θέσπιση κανόνων δικαίου για την εύνοια του κοινωνικού συνόλου.

Σε πανανθρώπινο επίπεδο, υπάρχουν προβλήματα που ξεφεύγουν από τα στενά όρια μιας χώρας. Για την επίλυσή τους απαιτείται, τι άλλο; Συνεργασία σε παγκόσμια κλίμακα. Προβλήματα όπως το οικολογικό, ο πόλεμος, η πείνα κι η δυστυχία στις χώρες Τρίτου Κόσμου, δεν είναι δυνατόν να βρουν λύση σε μεμονωμένες προσπάθειες ατόμων και κρατών. Γι ‘αυτό και δημιουργήθηκαν οργανισμοί όπως η UNESCO και ο Ο.Η.Ε.

Βέβαια και η ατομική προσπάθεια αποβαίνει παράγοντας προόδου σε διάφορους τομείς, μόνο που η εμβέλειά της περιορίζεται στο ατομικό επίπεδο και ελάχιστες είναι οι φορές που ξεφεύγει πέρα από αυτό.

Για παράδειγμα, στον επαγγελματικό τομέα, τα άτομα προγραμματίζουν κι οργανώνουν μόνα τους τις ενέργειές τους, εκμεταλλεύονται το χρόνο, δραστηριοποιούνται και πολλές είναι οι φορές που οδηγούνται στην επιτυχία.

Στον πνευματικό τομέα, για να επιτύχουν τους στόχους τους γίνονται ευρηματικοί και διορατικοί, αναπτύσσουν την κρίση και τη φαντασία, ενημερώνονται σε ζητήματα που σχετίζονται με τις επιδιώξεις τους και μελετούν εις βάθος θέματα που τους απασχολούν. Οδηγούνται στην αυτογνωσία και συνειδητοποιούν τα όρια των δυνατοτήτων τους με αποτέλεσμα να θέτουν στόχους εφικτούς.

Ο πιο σημαντικός είναι ο εθνικός τομέας. Δεν είναι λίγες οι εξαιρετικές φυσιογνωμίες ενός έθνους που κατάφεραν με το έργο τους να προβάλλουν την χώρα τους διεθνώς. Με την τέχνη τους, τις επιδόσεις τους και τις γνώσεις που διαθέτουν διαφημίζουν τη χώρα τους και γίνονται ευρέως γνωστοί. Η ατομική προσπάθεια συμβάλλει στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας και στην κοινωνική καταξίωση.

Πρέπει να θυμόμαστε η συνεργασία και η ατομική προσπάθεια δεν είναι αλληλοαναιρούμενες, δεν αντιμάχεται η μία την άλλη, αλλά μπορούν να αλληλοσυμπληρώνονται.

Στη μεν συνεργασία δεν εκμηδενίζεται η ατομική πρωτοβουλία, στη δε ατομική προσπάθεια το άτομο δεν δρα απόλυτα μεμονωμένο, αλλά εντάσσει τις ενέργειές τους σε ένα γενικότερο πλαίσιο συνεργασίας..

Οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε πως τα μεγάλα προβλήματα επιλύονται με τη συνεργασία και την ομόθυμη προσπάθεια όλων.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.