Μεγάλο εμπόδιο στην επικοινωνία αποτελεί η πεποίθηση ότι οι άνθρωποι «πρέπει» να συμφωνούν. Έχουμε διαφορετικές απόψεις σε όλα.

Διαφορετικές προτιμήσεις, στόχους, όνειρα, ελπίδες, επιθυμίες, προτιμήσεις και αντιπάθειες. Καθένας μας ενδιαφέρεται γι’ άλλα πράγματα. Η ίδια η καθημερινότητα μας αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι στις διαπροσωπικές τους σχέσεις πολλές φορές διαφωνούν σε διάφορα θέματα και ζητήματα, είτε σε επαγγελματικό είτε σε προσωπικό επίπεδο.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που ο μόνος λόγος που διαφωνούν με το συνομιλητή τους είναι επειδή τον θεωρούν απληροφόρητο και θεωρούν πως δεν έχει τις γνώσεις που χρειάζεται. Άλλοι πιστεύουν ότι ο συνομιλητής τους είναι χαζός ή ότι αρνείται να παραδεχτεί την αλήθεια. Ένας πιο εύκολος τρόπος να διαφωνήσεις με κάποιον είναι να μη φιλτράρεις αυτά που σου λέει, να μην τα ακούς και συνεπώς να μην τα καταλαβαίνεις.

Ο πιο δύσκολος τρόπος για να διαφωνήσουμε με κάποιον είναι να αντιληφθούμε ότι βλέπει τον κόσμο διαφορετικά από ό,τι εμείς, να αναγνωρίσουμε ότι έχει μια διαφορετική κοσμοθεωρία.

Η διαφωνία θεωρείται απολύτως φυσιολογικό αποτέλεσμα γνήσιου διαλόγου όταν δεν αποτελεί αυτοσκοπό και αποτέλεσμα προκατάληψης και δογματισμού. Μέσα από τη διαφωνία φανερώνεται το ήθος, η ελεύθερη σκέψη των διαλεγομένων, το θάρρος, την αυτοπεποίθηση και η υπευθυνότητα. Η οπτική γωνία που ο καθένας εξετάζει το καθετί μπορεί να είναι διαφορετική. Εξάλλου, οι απόψεις των ανθρώπων τις περισσότερες φορές δε συμπίπτουν γιατί τα συζητούμενα θέματα δεν έχουν ποτέ μια πλευρά, δεν είναι μονοσήμαντα.

Φυσική κατάληξη, λοιπόν, η διαφωνία, γι ‘αυτό κι η αλήθεια συνήθως είναι σχετική και σπάνια απόλυτη. Όπως αναφέρει και ο Νίτσε «Δεν πρέπει να λέμε βρήκα την αλήθεια, αλλά βρήκα μιαν αλήθεια.»

Κάθε άτομο έχει για ορισμένα θέματα διαφορετική εκτίμηση, ανάλογα με τη βιοθεωερία του, αλλά και τις καταστάσεις που βιώνει. Επίσης, πολλές φορές ο υπερβολικός συναισθηματισμός εμποδίζει την αντικειμενικότητα εύρεσης της αλήθειας. Ακόμη και ο φανατισμός και η υποκειμενική θεώρηση των καταστάσεων.

Όλοι οι άνθρωποι που συζητούν δεν έχουν πάντα το ίδιο πνευματικό επίπεδο κι έτσι η διαφωνία είναι αναμενόμενη κατάληξη της όποιας σχεδόν συζήτησης.

Σύμφωνα με την άποψη του Βολταίρου, η διαφωνία είναι φυσική και πιθανή, αποτελεί βασικό πρωταρχικό δικαίωμα και προυπόθεση για γόνιμο κι εποικοδομητικό λόγο. Η έλλειψη διαφωνίας οδηγεί στην στέρηση ελευθερίας της έκφρασης κι αυτό με τη σειρά του σε πνευματική στασιμότητα.

Η γόνιμη διαφωνία και η πολυφωνία αποτελούν βάση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η Δημοκρατία γεννήθηκε στην χώρα μας και γνωρίζουμε ότι η τάση να εξηγούμε, να διαπραγματευόμαστε, να συμφωνούμε ή να διαφωνούμε, είναι η βάση μίας υγιούς σχέσης και μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Μέσω αυτών πετυχαίνεται η επίλυση διάφορων ζωτικών προβλημάτων του λαού και της πολιτείας γενικότερα.

Θεσπίζονται νόμοι μετά από ανταλλαγή απόψεων, οι οποίοι καταπολεμούν την εκμετάλλευση του λαού και υποστηρίζουν την ισηγορία και την ισονομία. Είναι λοιπόν σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι ο καβγάς και η διαφωνία αποτελεί κομμάτι της ζωής μας.

Δεν πρέπει να παραλειφθεί και η ηθικοποίηση του ατόμου. Μέσα από μια πολυφωνική εξέταση ποικίλων απόψεων κι ιδεών διαμορφώνεται το ήθος των ανθρώπων και καλλιεργείται η σωστή συμπεριφορά απέναντι στους συνανθρώπους τους. Έτσι καταπολεμάται η υποκρισία και η συκοφαντία.

Γιατί λοιπόν φοβόμαστε τις ασυμφωνίες; Αυτό οφείλεται στο ότι θέλουμε οι άλλοι να μας συμπαθούν και να μας αγαπούν.

Αν σκεφτείς καλά όμως, με πόσους ανθρώπους απ’ αυτούς που αγαπάς συμφωνείς με τις απόψεις τους κι αυτοί με τις δικές σου;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.