Υπομονή. 

Η ήρεμη ψυχική κατάσταση με την οποία το άτομο αντιμετωπίζει τις καταστάσεις της ζωής. Προέρχεται από το ρήμα υπομένω, που σημαίνει δέχομαι καρτερικά τις δύσκολες καταστάσεις. 

Μα πώς γίνεται αυτό; Από μικρή, σαν παιδί κι εγώ όπως όλα τα άλλα, δεν είχα καθόλου υπομονή.Μεγαλώνοντας κι ωριμάζοντας όμως άρχισα να αλλάζω γνώμη.

Γιατί; Γιατί τελικά η σημασία της υπομονής είναι μεγάλη σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Γιατί σε οδηγεί στην εκπλήρωση των στόχων σου και την ευόδωση των σκοπών σου.

Οι νέοι έχουν πάρει το δρόμο τους και βρίσκονται στην πορεία υλοποίησης των στόχων τους. Ο δρόμος αυτός όμως είναι δυσχερής κι επίπονος γιατί ως γνωστόν τίποτα στη ζωή αυτή δεν κατακτάται χωρίς κόπο και σκληρή δουλειά.

Ένας δρόμος που αρκετές φορές οδηγεί σε αδιέξοδα. Γι 'αυτό αν οι νέοι πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να θωρακιστούν με υπομονή για να τα καταφέρουν. Διαφορετικά θα καμφθούν από δυσκολίες και θα οδηγηθούν σε απογοήτευση και συνεπώς παραίτηση από την προσπάθειά τους και τους στόχους τους.

Ακόμα και η κατάκτηση της επιστημονικής γνώσης και της προόδου της Επιστήμης βασίζεται στην υπομονή. Η φύση δεν αποκαλύπτει εύκολα τα μυστικά της. Απαιτεί από αυτόν που θέλει να τα ανακαλύψει ισχυρή θέληση, επιμονή, κόπο και σκληρή δουλειά.

Ο Βολταίρος εύστοχα είχε πει ότι «μόνο στα υπομονετικά και πολύ εργατικά πνεύματα ανήκει το σπουδαίο δώρο της εφευρετικότητας στον τομέα της επιστήμης.»

Στην εποχή μας επικρατεί ανταγωνισμός, συμφεροντολογία και εκμετάλλευση. Πρέπει όλοι να διαθέτουμε υπομονή, αποφεύγοντας διαμάχες και συγκρούσεις, υιοθετώντας το διάλογο ως μέσο επίλυσης διαφορών. Άραγε θα καταφέρουμε ποτέ να κοινωνικοποιηθούμε και να πραγματοποιήσουμε την πρόσβαση από το εγώ στο εμείς;

Με την υπομονή μαθαίνουμε να δαμάζουμε τον εαυτό μας, να συγκρατούμε τον παρορμητισμό μας και να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας. Αυτή η κατάσταση νηφαλιότητας θα μας οδηγήσει σε αντικειμενικές κρίσεις και ορθές πράξεις. Άλλωστε, καθημερινά επιβεβαιώνεται ότι ο χειρότερος σύμβουλος στις ενέργειές μας είναι η οργή. Αν κάνουμε υπομονή στις δυσκολίες και δεν μας κυριεύει η οργή τότε κατά κάποιο τρόπο διαμορφώνουμε και σφηρυλατούμε το χαρακτήρα μας. 

Η υπομονή αποτελεί αρετή ακόμα κι όταν σχετίζεται με εθνικά θέματα. Το ελληνικό έθνος αποτελεί ένα παράδειγμα. Τετρακόσια περίπου χρόνια κάτω από το ζυγό των Τούρκων, όμως οι Έλληνες κατόρθωσαν με την υπομονή τους να αντέξουν, να διαφυλάξουν τη γλώσσα τους, τον πολιτισμό τους, την εθνική τους ταυτότητα και την κατάλληλη στιγμή ξεσηκώθηκαν, αποσείσαν τον κατακτητή και απέκτησαν την ανεξαρτησία τους.

Η υπομονή τελικά, και συνεπώς όλη αυτή η αποδοχή καταστάσεων με καρτερικό τρόπο, όσο οξύμωρο και να ακούγεται, είναι για τους δυνατούς ανθρώπους.

Η υπομονή προϋποθέτει ισχυρή θέληση, ψυχικό σθένος, διαρκή εσωτερικό αγώνα, αισιοδοξία, πίστη και ελπίδα.

Κι όπως πολύ σωστά είπε ο «Ιούλιος Καίσαρας «πιο εύκολα μπορείς να βρεις ανθρώπους που εθελοντικά πάνε για θάνατο, παρά αυτούς που με υπομονή υποφέρουν τον πόνο.»

Δε θα ξεχάσω ποτέ το τραγούδι του Μπιθικώτση να ακούγεται κάθε μέρα στο σπίτι. Μια μέρα ρώτησα τον πατέρα μου «τι εννοεί μπαμπά κάντε υπομονή;» Γέλασε και με σοβαρό ύφος αμέσως μετά μου απάντησε «αγάπη μου μεγαλώνοντας θα καταλάβεις πόσο μεγάλη αρετή είναι η υπομονή.»


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.