Κάποιοι άνθρωποι έτσι ξαφνικά όπως μπαίνουν στη ζωή μας, έτσι ξαφνικά ξέρουν και να φύγουν. Με μοναδικό αποτέλεσμα μια μοναδική εντύπωση, όμορφη ή άσχημη. Καλή ή κακή.

Για τις λίγες ώρες, τις λίγες μέρες δεν μπορείς να κρίνεις και να σχηματίσεις άποψη επί του θέματος. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ούτε να πληγωθείς ούτε αντίστοιχα να χαρείς υπερβολικά. Σου στερήθηκε αυτό το δικαίωμα.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που θα τους δεις για ένα λίγο και η εντύπωση που θα σου δώσουν θα σε στιγματίσει. Ίσως απλά άκουσες κάτι που είπαν ή είδες κάτι από αυτά που έκαναν. Ίσως να μη σου δημιούργησαν ευχάριστα συναισθήματα. Το καλό είναι πως κάτι σου δίδαξαν. Το κακό δεν αξίζει να αναφερθεί. Γιατί δεν αποτέλεσαν σταθμό αλλά μια στάση και είναι ακόμη μεγάλος ο δρόμος σου για να πτοηθείς από τώρα.

Έφυγε λοιπόν μετά το πρώτο βράδυ και εσύ ψάχνεις απεγνωσμένα το τηλέφωνο για να πάρεις μια απάντηση. Οι άνθρωποι που δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις, είναι αυτοί που αργά ή γρήγορα θα ξανασυναντηθούν για να λάβει τέλος η αναμονή.

Και ας έχει περάσει καιρός, το σύμπαν δε γουστάρει μισοτελειωμένες καταστάσεις. Αργά ή γρήγορα, η απάντηση θα έρθει και η πρώτη αυτή εντύπωση που σχημάτισες θα ολοκληρωθεί μία και καλή.

Άλλους θέλησες να τους γνωρίσεις λίγο παραπάνω και λόγω καταστάσεων δεν μπόρεσες ποτέ. Ίσως τελικά δε θέλησες αρκετά και δεν το πάλεψες μέχρι τέλους. Κι έμεινες εκεί με ένα συναίσθημα δυσάρεστο. Μα το δυσάρεστο έχει και τη σιγουριά του. Και η ασφάλεια είναι πάντα ποθητή.

Οι άλλοι πάλι, αυτοί που ήρθαν για μικρό χρονικό διάστημα και σου έδωσαν κάτι όμορφο να θυμάσαι, ας μείνουν έτσι. Γιατί είναι η μοναδική ευκαιρία που έχεις να κρατήσεις αμετάβλητη την ομορφιά της στιγμής. Τίποτα δεν μπορεί να το χαλάσει. Τίποτα δεν μπορεί να τσαλακώσει αυτό το συναίσθημα ή απλά αυτόν τον ενθουσιασμό.

Ήταν ένα μικρό κομμάτι ευτυχίας που κοιτώντας πίσω τα νοσταλγείς, μα αν λίγο τα είχες πιέσει, λίγο τα είχες βιώσει παραπάνω θα χάλαγαν και η μαγική σου εικόνα μονομιάς θα θρυμματιζόταν μπροστά σου.

Απτόητος όπως είσαι, θα κυνηγήσεις το όμορφο. Είναι στη φύση του ανθρώπου άλλωστε. Θα επιλέγει αυτό που του δημιουργεί ένα αίσθημα ευφορίας. Και πάντα θα κοιτάει πίσω στα αζήτητα και τα ατελείωτα. Θα κρατάει τα απωθημένα. Γιατί αν πάψουν να είναι απωθημένα, άσχημα ή όμορφα, θα αλλοιωθούν και θα χαθούν.

Βρέθηκε για λίγο στη ζωή σου και εσύ το θες για περισσότερο και περισσότερο. Γιατί δεν χόρτασες όπως άρμοζε. Δεν πήγαν όλα όπως σχεδίαζες εσύ.

Και σιγά σιγά, με τον χρόνο, αυτούς που έφυγαν αμέσως, που ουδέτερό πόνο μα και ουδέτερη χαρά σου πρόσφεραν, τους βάζεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Άλλοτε πιστεύεις πως η ιστορία αυτή τελείωσε και άλλοτε πως έχουν ακόμη κάτι να σου δώσουν. Και με την ελπίδα αυτή, θα συνεχίσεις να τους κρατάς ζωντανούς.

Γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για καιρό μαζί σου. Άλλοι μένουν για λίγο, άλλοι για πολύ. Και άλλοι πάλι στέκονται, σου δίνουν ό,τι μπορούν και σε αβίαστο χρόνο χάνονται. Μα όλοι αυτοί κάτι σου έδωσαν που καμία αιωνιότητα δεν μπορεί να στο πάρει πίσω.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.